Kto zbudował?

Ludzie, giganci czy Bogowie ?

Wcale nie jest to niewiarygodne, albowiem naonczas
w wielu miejscach istniały wielkoludy (Aztekowie).

Demony siły

Przedstawione przeze mnie budowle łączy jedna wspólna cecha – wielkość. Nie chodzi tu bynajmniej o ogromne kamienie pozostawione przez lodowiec, ale o bloki kamienne wykonane i postawione ręką kogoś cywilizowanego. Bloki kamienia, których waga nie rzadko sięga setek ton. Wykuć (lub wyciąć), oddzielić od podłoża, przetransportować, podnieść nierzadko na wysokość kilkudziesięciu metrów i dokładnie ustawić. Jakie siły były tu użyte? Nadludzkie czy nieludzkie. Olbrzymia większość bloków nie posiada żadnych znaków. Widać budowle były tak charakterystyczne, że budowniczy nie musiał ich oznaczać. Drugą charakterystyczną cechą jest zasięg tych budowli. Spotykamy je na całym świecie – od Europy po Oceanię. Niektóre wręcz bliźniaczo podobne.

odbudowa
A jak robili to ONI ?

Świadczy to jeśli nie o kontaktach osobistych to o wspólnej, ogólnoświatowej technologii. Archeolodzy i historycy karmią nas uczoną papką, która każe nam wierzyć, że wszystko to uczynił człowiek z epoki kamienia. Kto lub co upoważnia ich do takiego twierdzenia?

Wystarczy by w okolicy bloku z kamienia ważącego kilkadziesiąt lub kilkaset ton odnaleziono kawałek skorupy i jakieś resztki kości i już tryumfalnie ogłasza się światu, że znany jest wiek budowli i jej budowniczy. Metodę badania wieku za pomocą radioaktywnego węgla uznano za panaceum na wszystko, choć nawet uczeń szkoły średniej wie, że zawodzi ona już powyżej kilku tysięcy lat. Nonszalancja, brak samokrytycyzmu i nawet odrobiny logicznego myślenia prowadzi do jednego – do fałszowania historii. Dzisiejsze badania archeologiczne przypominają pracę na wielkim historycznym śmietnisku, gdzie potrafimy z grubsza posortować śmieci, ale odnalezienie kogoś kto je wyrzucił i kiedy tego dokonał jest już absolutnie niemożliwe. Możliwość, że budowle cywilizacji Bogów zostały „zaśmiecone” przez cywilizację ludzi odrzuca się całkowicie.

Przyjęcie założenia o liniowości postępu intelektualnego i technicznego naszej cywilizacji sprawiło, że historia starożytna zamienia się w kiepski teatr. Każde nowe odkrycie jest mierzone tą linijką postępu. Dochodzi do absurdów. Do przesuwania kamiennych bloków „zatrudnia” się tysiące ludzi nie bacząc na brak miejsca przy samym kamieniu i dokłada się wtedy kilometry lin. Historia starożytna jako nauka wraz z przyjęciem błędnego podstawowego założenia skazała się na okłamywanie samej siebie. Nie ma żadnego nadrzędnego celu, któremu podporządkowano by badania, nie ma żadnej, nawet ogólnej koncepcji badań.

Podporządkowując historię teorii Darwina oraz wprowadzając (skądinąd słuszną) teorię liniowego postępu historycy stworzyli mieszankę wybuchową i zapalili lont, którego nie potrafili w porę zgasić. Nastąpił wybuch teorii i hipotez na temat niektórych budowli, które znaleziono na Ziemi a które siłą rzeczy i wbrew logice musiano przypisać ludziom. Przeczy to zdrowemu rozsądkowi, ale wycofać się nie wypada, bo cała historia starożytna runęła by w gruzy. Brnie się więc dalej wymyślając hipotezy, które normalnych ludzi wprawiają w bezgraniczne zdumienie i to nie ze względu na ich błyskotliwość ale ze względu na ograniczoność ich utytułowanych twórców. Piewcy starożytności wpadli we własne sidła i nie potrafią się z nich wyplątać bez zachowania twarzy.

Jak tłumaczy się to w pracach przy budowie piramidy? Erich von Daeniken opisuje jak austriacki egiptolog pan prof. dr. Dieter A. wymyślił sposób na budowę piramidy, a konkretnie rozwiązał problem unoszenia bloków kamiennych na coraz to wyższe poziomy. Według niego sprawa jest dziecinnie prosta. Zbudowano z drewna kołyskę – przecięto drewniane koło na pół i wykonano bujankę. Na górną, płaską część kładziono monolit o średniej wadze 4 ton i zaczynano bujać całość. Dalej już szło jak po maśle. Kołyska w przód, a z tyłu natychmiast dwóch starożytnych osiłków podkładało belkę, teraz kołyska w tył i taka sama akcja z przodu. Blok powoli unosił się na deskach. Po osiągnięciu zadanej wysokości robiono ruch w kierunku piramidy, ale już bez deski i kamień wskakiwał na swój poziom. Teraz paru zmyślnych udokładniało położenie i gotowe. Problem w tym, że pan profesor nie podał sposobu, jak ten blok ułożyć na kołysce i jak przymocować. Jaka drewniana kołyska jest zdolna wytrzymać nacisk kilku ton? Następny problem, to wielkość kołyski dla bloków z „wielkiej galerii”. Tu profesorski mózg prawdopodobnie nie wytrzymał „bujania”.

Drugi „kwiatek” też od Daenikena i też austriacki prof. Oskar R. podał sposób na transport bloków kamiennych i ich unoszenie tak prosty, że aż oczywisty. Do ciężkiej pracy zaprzągł wodę. Otóż transportowano te bloki z Assuanu pomiędzy dwoma drewnianymi łódkami egipskich fellachów. Po pokonaniu prądów, wirów, zakrętów, mielizn i płycizn oba statki równocześnie zawijały do portu pod piramidami, po czym je przytapiano na przygotowane pod wodą drewniane sanie i ciągnięto je plac budowy pod piramidą. Potem ciężar przejmowały drewniane dźwigi unoszące te drobne kilka ton na swoje miejsce. Proste jak… chciało by się rzec, gdyby nie parę niedomówień w tym austriackim gadaniu. Pan profesor nie podał takich drobiazgów: jaką wyporność musiały mieć owe łodzie, z czego wykonywano tak wytrzymałe liny i jakiej „firmy” były te genialne konstrukcje dźwigów. I jeszcze jedno. Ile łodzi liczyła ta flota cargo, by dostarczyć jeden blok co 2 minuty z Assuanu do Gizy? Czy Nil nie był zbyt wąski? Z lotu ptaka łodzie na Nilu musiały przypominać piłę łańcuchową będącą w ruchu przez całe 23 lata. Kto by zawracał sobie głowę takimi drobiazgami, prawda?

Takich teorii jest mnóstwo. Wymyślają je ludzie, którzy nie mają zielonego pojęcia o technice, a jedynym warunkiem by ogłosić te rewelacje światu jest odpowiedni wiek i tytuł naukowy. W jaki sposób może reagować na to zwykły myślący człowiek, skoro jest pozbawiony jakiejkolwiek możliwości?

Pierwsze budowle pierwotnych

Obejrzyjmy dzieła kamienne dokonane czyjąś ręką, mniej efektowne pod względem artyzmu, ale bardzo efektowne pod względem wielkości. Takie budowle kamienne są rozrzucone po całym niemal świecie i nie dają się sklasyfikować ani jako świątynie ani jako budowle innej użyteczności. Ale od czego mamy historyków? Wszystkie jak jeden zakwalifikowano jako starożytne… grobowce, choć w żadnym nie znaleziono głównego bohatera. Czas ich powstania określono, jak zwykle, na podstawie wszystkiego co w nich lub obok nich znaleziono słynnym już ze swych wad izotopem węgla. Wyszło, że te twory są stosunkowo młode i zostały wykonane gdzieś parę tysięcy lat przed naszą erą przez „mięśniaków” epoki kamiennej.

Najwięcej z nich znaleziono we Francji, Hiszpanii i Wielkiej Brytanii. Znajdują się jednak na całym świecie, choć nie wszędzie są szukane. Kraje takie jak były ZSRR czy Chiny uważają je chyba za tajemnicę państwową. W innych krajach z powodu biedy lub lekceważącego do nich stosunku poszukiwań się nie prowadzi. Nie sposób pokazać wszystkich. Wybrałem kilka najbardziej okazałych by mieć ogólne pojęcie o ich wielkości, a co za tym idzie trudnościach w ich zbudowaniu.

menga1 viera gallardet1
Menga Viera Gallardet

To nie są schrony z okresu II wojny światowej ani też przeniesione na grunt europejski amerykańskie schrony przeciwatomowe. To co widać wzniósł europejski przedstawiciel „homo darvinicus” z okresu kamienia.

menga2 neksis3 gallardet3
Menga Neksis Gallardet

W budowie wnętrz widać „ludzką”(?) rękę, popartą zapewne obliczeniami wytrzymałościowymi. Zwrócić należy uwagę na wygląd narożników. Nasza cywilizacja tak nie buduje, choć można już wytwarzać tak specjalnie wykuwane narożniki. Żmudne i nieopłacalne. Dlaczego „oni” wybrali taki rodzaj narożników? Po co nieboszczykowi tak przemyślane i tak wytrzymałe rozwiązania?

ishibutai1 ishibutai2 ishibutai3 ishibutai4
Ishibutai. Japonia.

Czy w Japonii działało to samo „megalityczne plemię”? Jak potężne są bloki z kamienia można sobie uzmysłowić po wzroście zwiedzających. To nie są „cegiełki” pasujące do ludzkiej reki. Jakiej siły potrzeba by unieść, przesunąć i ustawić ciężary rzędu kilkuset ton? Oglądając wnętrze widać także, że nie jest to zbiorowisko bezładnie ustawianych kamieni oraz to, że te kamienie były przedtem obrabiane.

Zestaw poniżej (z miejsc znanych i nieznanych) powinien skłonić do zadumy. To nie są byle jak ustawiane i przypadkowo zebrane bloki kamienne. Na niektórych widać jeszcze ślady obróbki, a niektóre są tak uszkodzone przez czas, że już tej obróbki nie widać. Przy odrobinie wyobraźni można ujrzeć, że początkowo te płyty miały wygląd doskonałych prostopadłościanów i były do siebie doskonale dopasowane. Zwrócić należy uwagę na doskonale wycięte koliste otwory oraz na wycięcia i nadcięcia (Neksis).

neksis1 d9walba d3djubga
Neksis Walba Djubga
d7francja d4 d11

Czy to naprawdę wykuł (czy wyciął) człowiek dysponujący kamiennymi tłuczkami i dłutami z krzemienia? Czy jednemu zmarłemu grobowiec stawiało całe plemię? Jak liczne musiało być plemię zdolne do wykonania tak tytanicznej pracy przez krótki okres oczekiwania na śmierć wodza?

Archeolodzy nie wiedzą kto, nie wiedzą jak, nie wiedzą kiedy i nie wiedzą po co. Jak na współczesnych uczonych to i tak bardzo dużo. Wyraz „prawdopodobnie” jest tu w wielkiej cenie. W poszukiwaniu celu budowy Erich von Daeniken zaproponował dwa rozwiązania – ochrona przed promieniowaniem ultrafioletowym (ogromna dziura ozonowa) lub ochrona przed atakiem Bogów z powietrza. Oba nie głupie i oba oczywiście nie do przyjęcia przez oficjalna naukę. Skoro nie można domyśleć się celu budowy, to może zastanowić się, czym na pewno te budowle nie były?

• pałace, świątynie

      – zbyt prymitywne i za małe. Brak miejsc dla Bogów (nie znaleziono nic, co można by nazwać ołtarzem). Brak miejsc dla rodziny królewskiej, służby itp.

• grobowce

      – „ukochana” i jedyna wersja oficjalnej nauki, ale… nie znaleziono żadnego nieboszczyka (podobno złodzieje), a jeśli był to grobowiec, to bardzo rzadko i bardzo młody. Brak sarkofagów czy innych trumien. Brak choćby namiastki upamiętniającego epitafium. W niektórych „podłogi” wyłożone kamieniami.

• budynki mieszkalne

      – w większości zbyt mała powierzchnia przestrzeni życiowej. Brak „okien” i otworów dla ujścia dymu. Brak jakichkolwiek rysunków, jak to robiono w jaskiniach.

• pomieszczenia gospodarcze

      – jak wyżej, ponadto brak np. uchwytów do wiązania bydła, brak kamiennych (taka epoka) poideł, brak pomieszczeń na magazynowanie paszy.

• magazyny żywności

      – absolutny brak ochrony przed inwazją szkodników, niektóre zbyt „przewiewne” nie zabezpieczające przed wilgocią.

• szalety plemienne

    – brak otworu przyjmującego (fachowo zwanego „oczkiem”), archeolodzy nie potwierdzają istnienia dołów kloacznych, brak uchwytów na papier toaletowy, no i brak rzeczy najważniejszej – starożytnych efektów trawienia.

Można wysnuć jednak kilka wniosków. Były budowane w sposób jak najbardziej prosty, a jednocześnie bardzo wytrzymały, bez przepychu i zdobnictwa. Nieliczne posiadają rowy prowadzące do jedynego wejścia, obudowane kamiennymi płytami. Niektóre obudowane ze wszystkich stron, posiadają tylko otwór, przez który można wślizgnąć do wnętrza. Budowane na całym świecie mogą świadczyć, że budowano je w obliczu jakiegoś ogólnoświatowego zagrożenia, którego nie umiemy sprecyzować. Wielką uwagę zwracano na grubość pokrywy dachowej (choć dziś niektóre są bardzo naruszone przez warunki pogodowe). Niektóre dolmeny są tak małe, jakby stanowiły tylko wejście do podziemnego schronu, jednak nie słyszałem, by w którymś kopano w głąb. Czy bliższy prawdy nie jest Daeniken?

menantol1 menantol2 menantol3
Menantol w Kornwalii. Do czego służył ten dziwny „celownik”?

Na zakończenie coś, co przypominać może tor przeszkód w obozie szkoleniowym pierwotnych terrorystów. Obiegamy kamień, „przewlekamy” się przez kółko, obiegamy drugi kamień… i tak kilkadziesiąt razy, aż do uzyskania wymaganej sprawności. Poczekajmy jednak, bo może jakiś uczony „myślący inaczej” dopatrzy się w tym motka do wełny.

Cegiełki wprost dla ludzkiej ręki

To co pokazałem wyżej to budowle wykonane przez człowieka bardzo pierwotnego z epoki tak bardzo sta-rego kamienia, że historycy mają prawdopodobnie problem w ustaleniu przymiotnika. Wtedy to człowiek nie wymyślił jeszcze sztuki i stąd toporne ledwo ociosane kamienne bloki. W miarę rozwoju intelektualnego w swoich budowach zaczął poszukiwać piękna i faktycznie budował coraz „milej dla oka”. Używał w dalszym ciągu ogromnych elementów co świadczy o jego ogromnej sile fizycznej.

Egipt

 

 

Na początek dwie „świątynie” starożytnego Egiptu wykonane z wielkich, kamiennych i oszlifowanych perfekcyjnie bloków w formie doskonałych prostopadłościanów. Kąty proste świadczą o używaniu jakiegoś starożytnego kątownika, którego nie znaleziono być może dlatego, że był drewniany i nie zachował się do naszych czasów. Sprawa uniesienia kilkudziesięciotonowych bloków na wysokość paru metrów też według archeologów nie sprawiała żadnych trudności. Ludzi do pracy było mnóstwo, lin i drewna też. Dodać należy kilka starożytnych wielokrążków i gotowe. I jeszcze jedno ważne spostrzeżenie – w Egipcie występował jeszcze „koordynator jednolitości wysiłku” przedstawiany na starożytnych rysunkach jako człowiek z batem.

ozyrejon4 chefren1
Ozyrejon w Abydos Świątynia Chefrena w Giza

Takie jak tu bloki, ale w większej skali oglądać możemy w Baalbeck i też w Egipcie (zdjęcia poniżej), gdzie w assuańskim kamieniołomie odkryto największy blok, jeszcze nie oddzielony od skały macierzystej. Miał to być (tak głosi nauka) obelisk dla królowej Hatszepsut, jednak zrezygnowano z jego oddzielenia od podłoża z powodu pęknięcia. Skąd wiadomo, że dla Hatszepsut skoro brak jakiegokolwiek napisu? Czy tylko dlatego, że wiek obelisku określono na czas jej panowania?

obel1 obel2 obel3

Wszystko jasne, ale … Czy pęknięcie jest wynikiem „złego” obchodzenia się z kamieniem, czy pokazem działania sił natury. Na domiar złego, nauka nie jest w stanie odpowiedzieć kiedy to się stało. Pozostaje tylko gdybanie i myślenie życzeniowe, tak powszechnie stosowane przez historyków w udowadnianiu hipotez. A jeśli blok pękł z przyczyn naturalnych 12,5 tysięcy lat temu?……

Baalbeck

 

 

Przenieśmy się bardziej na północ, do libańskiego Baalbeck. Tutaj też odnaleziono bloki kamienia przewyższające jednak wagą te z Abydos. Na skrajnych fotografiach pokazane są fundamenty świątyni Jowisza zbudowane z potężnych kamiennych bloków. Waga? Bagatela. Po kilkaset ton.

baalbeck1 baalbeck3 baalbeck2

Baalbeck. fenickie miasto Baala. Od imienia tego boga prawdopodobnie wywodzi się imię naszego diabła – Baalzebub (z polska Belzebub, zwany też Lucyferem). Czy to przypadek, że imię Lucyfer oznacza – niosący światło?. Grecy utożsamiali go z Heliosem. Kanon nauki umieszcza tę budowę na około 3 tysiące lat pne., natomiast budowę świątyni Jowisza przypisuje się Rzymianom gdzieś między I a III wiekiem ne. Ze świątyni Jowisza pozostało kilka kolumn o wysokości 20 m, które cudem ostały się po jakiś trzęsieniach ziemi. Znając „technikę” Rzymian nie wydaje mi się, by byli oni twórcami fundamentów świątyni. W Rzymie nie odnaleziono tak gigantycznych bloków kamiennych. Ponadto nie mogę sobie uświadomić w jaki sposób, jaką techniką Grecy lub Rzymianie transportowali ciężkie bloki (mówimy o dziesiątkach ton) na znaczne wysokości.

Mykeny

 

 

Przenieśmy się teraz do grodu Atreusza w Argolidzie na greckim Peloponezie. Powstanie grodu nauka umieszcza w drugiej połowie II tysiąclecia pne i wiąże go z tak zwaną kulturą mykeńsko-egejską. Z pobieżnych obliczeń wynika, że ta kultura jest młodsza od sumeryjskiej. Jak wyglądały budowle Sumerów? Przede wszystkim inny budulec. W Mykenach olbrzymie kamienne bloki, w Sumerze cegły ze słomy, gliny i mułu.

mykeny1 mykeny2 mykeny3

Porównując styl Achajów ze stylem w Sumerze nie sposób oprzeć się wrażeniu, że postęp techniczny jest w tym wypadku na wstecznym biegu. Tłumaczenie, że Sumerowie używali tylko miejscowego surowca jakoś mnie nie przekonuje. Dlaczego inne ludy zdolne były sprowadzać kamień z odległości setek kilometrów, a Sumerowie nie? Lwia brama, wejście do twierdzy achajskiej jest łudząco podobna do głównej bramy Machu Picchu. Podobna belka stropowa, podobny górny łuk belki. W Machu Picchu brakuje tylko rzeźby lwów. Zwróćmy uwagę na mur w prawo od bramy. Czy nie przypomina murów „antysejsmicznych” w Ameryce Południowej czy Delfach?

Dwie następne fotki to skarbiec Atreusza. Spójrzmy na belkę stropową nad wejściem. Potężna i do tego wyprofilowana. Waga – 120 ton. Przed wejściem do skarbca ogromny blok w murze, poprzycinany po bokach. Mam wrażenie, że ten styl budowy sprawia wrażenie posępnego. Czy nie miał wzbudzać strachu? Czy nie miał pokazywać charakteru i potęgi władcy? Czy wreszcie nie miał oznajmiać przybyszowi – ten który tu mieszka jest potężniejszy od ciebie, jest półbogiem? A może potężne mury chroniły dostępu zwykłym ludziom do niebezpiecznych materiałów znajdujących się wewnątrz?

Ollantayambo

 

 

Teraz przenieśmy się do Ameryki Południowej. Zacznę od największych „kamieni” jakie udało mi się znaleźć. Znajdują się one w małej wiosce Ollantaytambo w tak zwanym „kręgu inkaskim”. Obszar ten, zajmujący prostokąt 150 na 80 km grupuje największe zabytki prehistorii Peru. Machu Picchu, Ollantaytambo, Pisac, Tambomachay, Qenko, Tipon, Sacsayhuaman oraz perłę kamieniarki Cusco.

ollanta1 ollanta3 ollanta2

Miałem duży problem z doborem zdjęć, które mówiły by wszystko o tej potężnej budowli. Wybrałem trzy. Z lewej stwarzający wrażenie jednolitego blok, zwany przez uczonych świątynią Słońca, a składający się z sześciu ściśle dopasowanych bloków. Luki pomiędzy kamiennymi blokami uszczelniono kamienną „plasteliną”. W środku wejście w murze poniżej „świątyni” oraz blok kamienia, który usiłuje „przesunąć” turysta.

Widać ogrom, ogrom i jeszcze raz ogrom. Czy była to świątynia Słońca? Śmiem wątpić. Brak tu ozdobnych wejść, miejsc na obiekty kultu. Bardziej przypomina to jakiś obiekt przemysłowy. Nikt zapewne jeszcze nie próbował ustalić, co znajduje się za kamiennym murem. Uczeni w nazywaniu takich miejsc idą raczej rozpędem niż rozsądkiem. Cały obszar wokół budowli wygląda jak po wielkim trzęsieniu ziemi, w około porozrzucane olbrzymie bloki, niektóre można znaleźć nawet u podnóża góry. Można sądzić, że straty były tak duże, że nie zdecydowano się na odbudowę. A może nie miał kto odbudować? Duże trudności nastręcza określenie charakteru budowli. Dzisiejsza technika nie pozwala na złożenie odłamków i części ze względu na ich wagę w jedną prawdopodobną całość. Stąd bezsensowne nazwy i domysły.

Machu Picchu

 

 

Najlepiej utrzymane ruiny w całym Peru. Można rzec pozamiatane, wygrabione, trawka przystrzyżona. Tu i ówdzie dostojnie wałęsają się lamy. No i oczywiście zawsze tłum turystów. Nie widać natomiast żadnego śladu poważniejszych badań archeologicznych. Przenosi się tylko mniejsze kamienie (bo takie może unieść człowiek) z miejsca na miejsce i to jest cała działalność tamtejszych archeologów.

machu1 machu2 machu3

Miasto sprawia wrażenie zniszczonego, a następnie odbudowywanego lub też budowanego w kilku „technologicznych” etapach. Widać to po ułożeniu kamiennych murów. Jedne z wielką precyzją i dbałością, inne bardziej niedbale i trochę chaotycznie. Czuć po prostu jakąś zmianę technologii w obróbce i układaniu kamieni. Jak już wspomniałem, nie spotkałem fachowych opracowań archeologicznych. Absolutny brak pomiarów, same ogólniki. Tu proszę państwa świątynia główna, tu trzech okien, a tu Słońca. Zwykła gadanina w aureoli nauki. Na fotografiach: świątynia główna, główna brama i Intihuatana – kamień Słońca prawdopodobnie wycięty (a nie wyrzeźbiony) z jednej bryły skały.

Tiahuanaco

 

 

Najsłynniejsze ruiny świata. Znane dzięki pracy Artura Poznanskyego (nazwisko z rodowodem polskim nie ma nic wspólnego) i Edmunda Kissa. Znane przede wszystkim z bramy Słońca wyciętej z jednego bloku andezytu. Miasto, które według Poznanskyego, doświadczyło kataklizmu około 12 tysięcy lat temu.

tiahu1 tiahu2 tiahu3

Obok miasta, w wykopie podczas budowy drogi znaleziono wymieszane ze sobą szczątki ludzi, zwierząt, ceramiki. Jest tego bardzo dużo. Tak dużo, że nikomu nie udało się jeszcze dokonać klasyfikacji. Miasto zniszczyła olbrzymia powódź. Ale czy to była powódź, czy też tsunami z jeziora Titicaca? Oficjalna nauka pomija ten fakt milczeniem. Jest tylko zdziwienie, dlaczego kiedyś linia brzegowa jeziora przebiegała inaczej i dlaczego jej płaszczyzna nie jest równoległa do obecnej. Przyjęcie założenia „wielkiego uskoku…” doskonale to tłumaczy. Najpierw jezioro cofa się na północ, by po jakimś czasie ze zdwojonym impetem ruszyć na południe i zatopić miasto. Linia brzegowa zajmuje nowe miejsce, ale płaszczyzna wody, na skutek zmiany położenia geograficznego, nie jest już równoległa do poprzedniej.

Tarxien • Mnajdra • Hagar Qim

 

 

Przenieśmy się na teren Europy. Tutaj też można odnaleźć cyklopowe budowle. O Mykenach już wspomniałem. Jeszcze mamy Tiryns, Gigantję, mnóstwo rozrzuconych po kontynencie budowli megalitycznych. Czy fundamenty Aten, Delf i innych starych miast greckich też pamiętają czasy Bogów? Przedstawiam budowle na małej wyspie na morzu Śródziemnym – na Malcie.

malta1 malta2 malta3

Od lewej ruiny Tarxien, dalej Mnajdra i Hagar Qim. Rzadko można je znaleźć w literaturze, bo nie pasują zupełnie do niczego. Budowane na planach okręgu czy owalu, nie przypominają zupełnie nic znanego. No i te olbrzymie bloki kamienne. Jakaś światowa zaraza, moda czy jeszcze coś innego? Od pozostałych w innych częściach świata odróżnia je stopień zniszczenia. Sądzę, że jest to wpływ zmian klimatycznych oraz warunków atmosferycznych w Europie, oddziałujących na nie przez tysiące, jeśli nie więcej lat.

Stonehenge

 

 

Najsłynniejszy krąg świata. Obserwatorium astronomiczne pierwotnych, miejsce kultu Druidów, krąg składania ofiar? Nie ma sprecyzowanego celu, dla którego zostało zbudowane. Wiek ustalono na 1900-1400 lat pne. Mnóstwo teorii, ale żadna nie jest pewna. Wiek obiektu określono na podstawie badań C-14 szczątków niespalonego drewna i szkieletu jakiejś padłej zwierzyny.

stone1 stone2 stone3

To co dzisiaj widzimy, to ruiny w opłakanym stanie, a prawdopodobnie kiedyś były to doskonałe prostopadłościenne bloki. Czas i klimat zrobiły swoje. Erozja zniszczyła pierwotne kształty. Kilka podpór leży przewróconych na ziemi. Czy nie jest to efektem potężnego trzęsienia ziemi? Kamienny kromlech Stonehenge jest jedynym w swoim rodzaju. Znanych jest jeszcze kilka, ale żaden mu nie dorównuje.

Kiedy faktycznie został wzniesiony? Kiedy uległ zniszczeniu? Być może został zniszczony przez wielkie trzęsienie ziemi 12,5 tysiąca lat temu. Wielka Brytania nie jest terenem sejsmicznym. Zwróćmy także uwagę na sposób połączenia podpór z legarami. Wszystkie łączone są za pomocą czopów i wypustów.

Ha’amonga – Wyspy Tonga

 

 

Trylit, czyli obiekt złożony z trzech części kamiennych. Znajduje się w archipelagu wysp Tonga na Pacyfiku. Okazuje się, że także na wyspach oceanu Spokojnego istniała cywilizacja zdolna obrabiać olbrzymie kamienne bloki.

haamonga1 haamonga2 haamonga3

Ten o tyle jest ciekawy, że poziomy blok kamienia jest dokładnie wpasowany w specjalnie wykonane wycięcia w pionowych kolumnach. To co dziś widać, to efekt działania wiatru i deszczu. Na początku obiekt ten miał zapewne wygląd doskonałych prostopadłościanów. Ciekawe ile trzeba lat oddziaływania sił przyrody, by doprowadzić do takiej erozji?

Dzbanuszki z Laosu

 

 

Jaka ludzka cywilizacja używała tych naczyń w gospodarstwach domowych? Na terenach dzisiejszego Laosu znaleziono całe pola usiane takimi naczyniami. Dlaczego wykonano je z tak trudnego w obróbce surowca jakim jest kamień? Co przechowywano w tak trwałych naczyniach?

3jarres2 3laos 3jarres1

Co mogło spowodować rozbicie tak potężnych naczyń? Jaka siła spowodowała taki nieporządek? Czy naczynia od początku były zagrzebane w ziemi, czy zasypało je wielkie tsunami wywołane „wielkim uskokiem skorupy ziemskiej”?

Światowy rozrzut

 

 

Jak już zdążyliśmy zauważyć, używanie do budowy olbrzymich kamiennych bloków nie jest domeną jednego kraju, czy obszaru. Na podstawie pokazanych przykładów można wysnuć wniosek, że ta technologia była obecna na całym świecie. Nie wszystkie wyglądają jak „spod igły”, lecz jest to efektem działania różnych warunków atmosferycznych i jak sądzę, także sejsmicznych.

iran argolida himeji

Na terenie Iranu stoi budowla z dużych, kamiennych bloków oczywiście ochrzczona przez naukę grobowcem. Czy takie było pierwotne przeznaczenie? Nie wiadomo. Obok piramida w greckiej Argolidzie, której wiek określa się na dużo starszy od wielkiej piramidy. Zahi Hawass z powodów czysto komercyjnych ma inne zdanie i oczywiście protestuje. Dlaczego jednak rząd Grecji zabronił przeprowadzenia tu dokładnych badań? Na trzecim zdjęciu przejście w murze zamku „Biała czapla” w Japonii. Zamek określany jako współczesny, ale skąd pewność co do fundamentów i murów?

2abydos 2indie 2machu1 2petra 2qenko
Abydos Indie Peru Petra Qenko

Jaka to cywilizacja na całym świecie używała technologii pozwalającej ciąć kamień? Oczywiście, obowiązująca teoria mówi tylko o mozolnym skuwaniu skały przez ludzi z epoki kamiennej, bo żadnemu badaczowi nie przyszło na myśl, by przyjrzeć się z bliska takim schodom i to w miejscach, gdzie najrzadziej stawia się stopy. Nikt nie zastanowił się, dlaczego w tych miejscach powierzchnie też są gładkie. Tu nie pomogą bajania o czasie i o wygładzaniu przez tysiące bosych, pielgrzymich stóp.

1mykeny 1karystos 1liban 1sacsay
Mykeny Karystos Liban Sacsayhuaman

Czy takie bramy wznoszono tylko przy pomocy drewnianych drągów, ziemnych nasypów, lin wykonywanych z dostępnych roślin i ludzkiej siły fizycznej? Jak przesuwano później te kamienne bloki na swoje miejsce? Dlaczego, w celu udowodnienia tej teorii nie zebrała się grupa tych naukowych geniuszy, by zbudować choć podobną bramę? Powód jest tylko jeden – łatwiej powiedzieć niż wykonać.

kamienie

Dlaczego tak się dzieje, że wszyscy bez wyjątku archeologowie i historycy są zgodni, że to wszystko wykonał i wybudował człowiek? Dlatego, że jak w każdej poważnej organizacji tak i tu obowiązuje zakaz samodzielnego myślenia i należy wyrażać ściśle określone poglądy zaakceptowane przez naukową gerontokrację. Sankcje dla nieposłusznych są określone tak ściśle, że aż matematyczne – usunięcie poza nawias, zredukowanie do zera itd., co powoduje skutki już bardziej bliższe humanizmowi – żegnajcie darmowe podróże, żegnaj sławo czy żegnaj wystawne życie.

Kamienne torty

Tytuł pasuje chyba do tego, co można zobaczyć. Kilka zdjęć z zakątków prawie całego świata. To, co je łączy, to wykonanie tych wspaniałych dzieł w jednym bloku kamienia. Wykonane z taką finezją z jaką cukiernik ozdabia tort.

tort1a tort1b
Qenko – Peru

U góry rzeźba w jednym bloku kamienia, znajdująca się w pobliżu Cusco. O wielkości kamienia świadczy widoczna głowa turysty. Co ma przedstawiać? Trudno określić. Wygląda na model jakiegoś miejsca, którego nie potrafię skojarzyć. Delikatne, wężowate rowki i kaskady mogą sugerować, że płynęła w nich woda, która z kolei miała odpływy na krawędziach. Dziwne aż, że do tej pory żaden uczony nie rozpoznał w tym wszechobecnego „Boga nieskażonej wody użyźniającej nawet kamień”. Zarysy schodów, budynków, fundamentów, a nawet zwierząt. Wszystko to na podstawie w formie półkuli. Interpretacja zależy od fantazji patrzącego.

tort2a tort2b
Ellora – India ? – India

Cztery następne fotografie przenoszą nas na subkontynent indyjski. Nie sposób nie zauważyć też, że dzieła te powstały w jednym bloku kamienia. Jak nauka tłumaczy ich powstanie? Dziesiątki pokoleń rzeźbiarzy mozolnie kuło skałę i nadawało jej kształty. Następne kilka tysięcy lat pracowite dłonie wiernych tak długo ją głaskały, aż uzyskano piękną, gładką i wypolerowaną powierzchnię. Nie ważne skąd doskonała precyzja, zachowane proporcje. Ważne, że jest wytłumaczenie.

tort3a tort3b
Mahabalipuram – India Kailasa – India

Petrę oficjalnie zbudowali Nabatejczycy w I w. pne, a przejęli i rozbudowali Rzymianie, by mieć kontrolę nad handlem z Azją. Oczywiste, że człowiek o zdrowych oczach nie doszuka się tutaj ręki arabskiego kamieniarza z pustynnego plemienia i wniosek może być tylko jeden. To nie Nabatejczycy wykonali te piękne budowle, te budowle już stały i to od dawna, gdy Nabatejczycy zaczęli okupować te ziemie. Rzymianie także nie przyłożyli tu ręki, bo prawdopodobnie nie mieli zielonego pojęcia, że istnieje Petra. To historia, by nie przekroczyć przyjętych ramach czasowych musiała zrobić z nich budowniczych. W Petrze nie znaleziono ani grama pozostałości „made in Roma” po rzymskim żołnierzu.

tort4a tort4b
Iran Petra – Jordania

Grobowce w Iranie wykonano jakby według jednego projektu. Są ogromne. Człowiek jest niewiele większy od kamienia leżącego przed nimi. Czy i to wykonał starożytny Pers? Jakimi narzędziami i w jakim czasie? Czas budowy takiego „grobowca” był przecież ograniczony wiekiem życia monarchy. Jak więc określano termin zakończenia budowy?

Poniżej świątynia skalna Abu Simbel. Wykuta podobno na rozkaz Ramzesa Wielkiego około 1500 r. pne. po to, by pokazać Nubijczykom „kto tu rządzi”. Ta, w obecnej chwili, składa się z olbrzymich, pociętych bloków kamiennych. W pierwowzorze stanowiła jeden monolit, a została pocięta podczas przenoszenia jej w inne niezagrożone miejsce. Arabskiemu prezydentowi Nasserowi zachciało się zmieniać przyrodę na wzór Związku Radzieckiego i w Assuanie wybudował tamę i zbiornik wodny, który groził zatopieniem świątyni. Świat nie mógł na to pozwolić i organizacja UNESCO z własnych funduszy przeniosła zabytek wyżej. Pozostałe zabytki zatopiły spiętrzone wody Nilu.

tort5a tort5b
Abu Simbel – Egipt

To co widać z wierzchu, nie oddaje tego co jest w środku. W litej skale wycięte są olbrzymie pomieszczenia zdobione posągami faraonów, pełne kolumn i płaskorzeźb niebywałej precyzji wykonania. Trzeba przyznać, że jak na ludzi z epoki kamienia posiadali olbrzymią wiedzę o technice jego obróbki.

tort6a tort6b
Villahermosa – Jukatan Copan – Jukatan

U góry „torty” pochodzące z Ameryki Środkowej, z półwyspu Jukatan. Pierwszy z lewej ochrzczono ołtarzem ofiar dziecięcych. Jak oni wdrapywali się na ten „ołtarz”, żeby spowodować rytualne zejście dziecięcia nauka nie podaje. Odnoszę wrażenie, że starożytni uwielbiali wprost komplikować sobie życie. Tego pana wychylającego się z głębi w amerykańscy uczeni ochrzcili Bogiem pszczół. Drugi kamień, to oczywiście też „ołtarz ofiarny”. Kłopoty kapłanów podobne jak w przypadku pierwszego.

aramu yazilikaya jordania
Aramu Muru, Ameryka Południowa Yazilikaya Jordania

Czy tak mogły wyglądać „wprawki” kamieniarskich czeladników tamtych czasów? Jak duże obszary skały należało wyciąć z zegarmistrzowską precyzją można sobie uprzytomnić porównując otwory wejściowe, które są mniej więcej wysokości człowieka. Gładkości ścian nie uzyskano z pewnością skuwając mozolnie centymetr po centymetrze i wygładzając potem starożytnym papierem ściernym. Nie otrzymano by idealnej, płaskiej powierzchni. Do czego miały służyć gigantyczne pochyłe linie wycięte w litej skale w Aramu Muru i dlaczego „drzwi” są ślepe?

Ostatni szlif

Przypatrzmy się kilkunastometrowemu posągowi Ramzesa Wielkiego. Rzeźba przetransportowana, zapewne z wielkim trudem, do egipskiego muzeum jest w znacznym stopniu uszkodzona. Czy to przez „gniew ludu” czy „gniew matki natury” trudno osądzić, bo na obie hipotezy nie ma dowodu.

ramzes

Na pozostałości widać, że cały pomnik został precyzyjnie doszlifowany w najmniejszych nawet szczegółach, nie mówiąc o precyzyjnym wyfrezowaniu detali. To chyba nie było mozolne użycie papieru ściernego czy pasty szlifierskiej na całej ogromnej powierzchni. Powierzchnia szlifu jest jednakowa na całym posągu, nawet na szczególe dysku słonecznego w kartuszu na nadgarstku. Jak drobny musiał być materiał szlifierski? I czy w ogóle był to szlif w naszym mniemaniu, czy inna metoda (być może termiczna) nadania tak doskonałej gładkości?

Dynastia Qin jest niewinna

Kto zbudował chiński mur? Oficjalna, podręcznikowa historia starożytna podaje, że budowę chińskiego muru rozpoczął cesarz Szy-huang-ti gdzieś w 200 roku pne. Mur liczy około 2400 km, jest wysoki na 4-16 m i szeroki 4-8 m. Budowa trwała około 100 lat, czyli mur ukończono około 100 roku pne. Jakich to narzędzi używali Chińczycy 2200 lat temu? Czy to były tylko drewniane drągi i brązowe noże? Jaka to rasa wołów była zdolna wciągać na szczyty gór kilkusetkilogramowe, kamienne bloki z regularnością zegarka?

Według dzisiejszej hipotezy mur budowali chińscy niewolnicy w liczbie 3/4 całej ówczesnej społeczności metodą „podaj cegłę”. Czy te 3/4 populacji należy liczyć w odniesieniu do państewka cesarza Szy-huang-ti czy do całych ówczesnych Chin? Tego się nie podaje i co nie powinno dziwić, bo trzeba by było wytłumaczyć sposób transportu setek tysięcy ludzi z zachodu i południa Chin. Egipcjanie przy budowie piramid (w jednym tylko miejscu) żywili się ponoć cebulą w ilości idącej w dziesiątki ton dziennie, a jak wyglądało wyżywienie budowniczych muru na tak rozciągniętym obszarze budowy? Czy stoki gór były usiane ryżowymi poletkami, a jeśli były to jak rozwiązano nawadnianie tych poletek? A co, zapytam wstydliwie, robiono z tysiącami ton odchodów? Ten logistyczny temat jakoś historycy omijają z daleka, ale wiadomo dlaczego.

1chmur1 1chmur2 1chmur3

Obejrzyjmy dokładnie z jakich elementów składa się mur chiński, a od razu stwierdzimy, że ktoś delikatnie mówiąc mija się z prawdą. Możliwe, że układanie cegiełek, z których składa się najwyższa część muru mogło odbywać się w ten sposób, ale reszta? W jaki sposób metodą „podaj cegłę” przerzucano kamienne bloki ważące przynajmniej tyle co przeciętny Chińczyk i do tego zawsze pod górę?

2chmur3 2chmur3a

Na zdjęciach wyżej widać te fragmenty muru, które mógł zbudować człowiek. Tutaj do budowy użyto tylko słomy i ziemi, którą ubijano drewnianymi tłuczkami. Tylko na taki wysiłek stać było ludzi. Historycy umieszczają też w murze tysiące zwłok niewolników, którzy padli w tej morderczej pracy. Jest to zapewne chwyt skierowany na „wrażliwych” turystów. Czy twórcy tej hipotezy nie wiedzą, że zwłoki po rozłożeniu tracą ponad 3/4 pierwotnej objętości? Przecież taki mur wymieszany z trupami już po kilku latach najnormalniej by się zapadł i rozpadł.

3chmur1 3chmur2 3chmur4 3chmur5

Powtarza się ta sama „nieścisłość”, co przy super cywilizacji rzymskiej. Dlaczego nigdy nie odbudowano zniszczonych części Wielkiego Muru? Przecież Chińczyków jest „mnóstwo wiele”, więc siły roboczej nie brakuje. Sądzę, że nie można odbudować, bo jak na szczyty wzgórz wciągać ciężkie dźwigi, jakiego rodzaju transportu należało by użyć by przewozić materiał po górskich grzbietach? A czy taką technikę posiadali chińscy cesarze sprzed 2000 lat? Czy dzisiejsza technika jest w stanie pomóc w odbudowie. Oczywiście że jest, ale widać jest nieopłacalna, skoro nawet dzisiaj odbudowa muru posuwa się wolniej niż w żółwim tempie lub nie prowadzi się jej wcale.

Jak wytłumaczyć obecność „rzymskich” łuków w budowlach muru? Skąd takie podobieństwo do „rzymskich” budowli w Europie i Afryce? Czy istniały kontakty między obiema super cywilizacjami? Dlaczego chiński mur nie jest zbudowany z tych samych materiałów na całej długości, a z kamienia zbudowano go tylko we wschodniej części Chin? Co znajduje się wewnątrz muru? Czy jest pełny, czy też przez całość przechodzi jakiś korytarz lub kanał? Czy faktycznie mur miał stanowić obronę przed dzikusami z północy? Na te pytania nie ma odpowiedzi, bo co można odpowiedzieć, jeśli twórcą ma być cesarz małego, prymitywnego chińskiego państewka bez przerwy wojującego ze „swoimi” o utrzymanie władzy.

Dlaczego mur zbudowano na grzbietach górskich, a nie u podnóży gór, gdzie transport surowca i sama budowa jest dużo łatwiejsza? Spełniał by zapewne to samo zadanie. Mam tu pewną koncepcję. Podobnie jak w innych rejonach świata, tak i w Chinach znany był sposób zabezpieczania zboczy przed osuwaniem się za pomocą kamiennych teras. Zauważyć należy, że zbocza gór, na których zbudowano mur, nie są umocnione terasami zabezpieczającymi stok przed obsunięciem? Dlaczego? Sądzę, że budowa muru przed lub za grzbietem góry stwarzała by zagrożenie zniszczenia go przez osuwające się zbocze podczas trzęsień ziemi lub nadmiernych opadów deszczu. Zbudowanie zabezpieczających teras byłoby w sumie zbudowaniem dwóch lub trzech równoległych murów, co musiało by pomnożyć wysiłek budowniczych i zużycie materiałów. Zbudowanie muru na szczytach grzbietów górskich, a nie wątpię że zbudowano go na litej skale, okazuje się być dobrze uzasadnione ekonomicznie. Mur mógłby ulec zniszczeniu tylko wraz ze zniszczeniem samych gór, a w takim wypadku nie pomogły by także i terasy.

2chmu4 2chmu4a

Sądzę, że Chińskiego muru nie zbudowali historyczni Chińczycy. Nie mieli takiej możliwości. Spójrzmy na zdjęcia obok. Wystarczy odjąć współczesne chińskie „ozdóbki” by ujrzeć obraz znajomy z terenów Europy. Oglądając najstarsze zabytki chińskiego budownictwa spróbujmy w wyobraźni pozbawić je typowych, chińskich dachów, a naprawdę ujrzymy coś innego. Zobaczymy budownictwo typowo „rzymskie”, budownictwo przedpotopowej Atlantydy i ogólnoświatowej technologii, stosowanej przed kataklizmem sprzed 12,5 tysiąca lat. Budownictwo cywilizacji, której ruiny rozsiane są po całym prawie świecie.

Chińscy naukowcy doszli do wniosku, że ich super cywilizacja nie może być gorsza od super cywilizacji Rzymu. Ostatnio (marzec 2005) ukazały się informacje o odkryciu chińskiej „pucolany”. Wielki Mur Chiński jest tak trwały, bo Chińczycy zamiast cementu używali… kleiku ryżowego. Tak wyszło z badań promieniowaniem podczerwonym, bo analizy chemicznej jak wynikało z komunikatu nie przeprowadzono.

kamienie

Cała powierzchnia ziemi jest pełna pozostałości po cywilizacji, która unicestwił kataklizm 12,5 tysiąca lat temu. Nie wolno jednak tego zauważać, bo nie pasuje to do koncepcji uczonych, którzy naszą historię utworzyli z kłamliwych hipotez i dowodów i nie chodzi mi bynajmniej o ostatnie 2000 lat, a wyłącznie o początki naszej dzisiejszej cywilizacji.

Po nas choćby potop?
dzicz1 dzicz2
Reklamy

Piramidy w Giza

Budowlany cud świata

Największą tragedią Egiptu jest to,
że jego historii nie napisali Egipcjanie.

Sfinks, Orion i piramidy

Tylko trzy piramidy wzbudzały i nadal wzbudzają podziw od zarania naszej cywilizacji. Ten wielki kompleks budowlany, majstersztyk kamieniarski starożytnych znajduje się w Giza tuż obok Kairu w dzisiejszym Egipcie lub jak sami się nazwali, w Zjednoczonej Republice Arabskiej. Niewątpliwie oglądano je od najdawniejszych czasów, ale dopiero słowo pisane zostawiło najstarszy i najtrwalszy ślad tych oględzin. Starożytni nie tylko wyrażali swój zachwyt i podziw, ale także przekazali wiadomości (prawdziwe, zasłyszane lub zmyślone) nam potomnym. My zaś niektóre przyjmujemy za „dobrą monetę” w zależności od subiektywnego odczucia. Opieramy się przy tym tylko na istniejących dokumentach. O ilości dokumentów opiewających piramidy spalonych lub zniszczonych nie mamy najmniejszego pojęcia. Do wspomnień należą już zbiory aleksandryjskie lub króla Assurbanipala. Z dokumentów starożytnych, opisujących piramidy, wybrałem ciekawsze fragmenty i jak sądzę zasługujące na większą uwagę.

 

Al-Makrisi – Największe piramidy są te trzy, które aż po dzień dzisiejszy stoją pod miastem Misr [Kair]. Ludzie nie wiedzą nic pewnego, kiedy je zbudowano, jakie jest imię ich twórcy i powód zbudowania i wypowiadali najróżniejsze zdania, które jednak po większej części są niewłaściwe. […] Nauczyciel Ibrahim Ben Wasif Sah Al-Katib powiada w swoich „Wiadomościach o Egipcie i jego cudach”, tam, gdzie mówi o Sauridzie, […] jednym z królów Egiptu przed potopem […] To on był twórcą obydwu wielkich piramid pod Misr […]

satpir
Giza z satelity. Wszystko jak na dłoni, nawet Sfinks.

Czy Misr to na pewno Kair? Nie byłbym taki pewny. Pod pojęciem Misr, Arabowie rozumieli także cały Egipt, a od zarania Kair nazywają Al-Kahira (co po arabsku oznacza także Marsa i nie wiadomo do czego to przypiąć). Kair jest arabskim miastem budowanym zapewne z tego co udało się rozebrać, rozbić i zabrać z egipskich starożytnych budowli. Bardziej na Misr pasuje mi Memfis. Na dobrą sprawę, czy Kair istniał już w tym czasie? Zauważyć należy także, że Al-Makrisi pisze o Sauridzie jako budowniczym tylko dwóch wielkich piramid. Można sądzić, że piramidą, która już stała była mała piramida (zwana nadal piramidą Mykerinosa). Jest także bardzo możliwe, że tej piramidy jeszcze wtedy nie było.

Z góry doskonale widać, że część terenu pod piramidami przypomina tabliczkę czekolady. Jedni dopatrują się w tym tzw. mastab, jeszcze inni twierdzą, że to pozostałości pozyskiwania budulca na piramidy i bloki kamienia do budowy piramid były wycinane z miejscowego podłoża, a nie sprowadzane z Assuanu. Obie teorie uważam za „robocze”, gdyż nie wyjaśniono najważniejszego – czy budulec piramid jest tworzywem naturalnym czy sztucznym.

Ostatnimi czasy dokonano następnych odkryć w rejonie Giza. Pomiędzy Sfinksem a średnią piramidą odkryto sieć podziemnych tuneli, a w jednym z nich sarkofag łudząco podobny wyglądem i wielkością do sarkofagów z serapeum w Sakkara. Jak było do przewidzenia, natychmiast okrzyknięto to miejsce grobem Ozyrysa, oczywiście jako cenotaf, bo nieboszczyka jak zwykle nie było. Dlaczego jednak tego Boga taplano w wodzie? Owszem, Ozyrysa przedstawia się jako boga podziemnego świata, ale nie słyszałem, by był także Bogiem wody, która wypełnia większość podziemnych korytarzy i która raczej nie sprzyja pochówkom. Sieć podziemnych kanałów przemawia za moją hipotezą, w której twierdzę, że Giza stanowiła jeden z elementów centrum hydro-energetycznego zarządzającego wodą z jeziora Mojrisa.

Al-Makrisi cd. – Powodem wybudowania obydwu piramid było to, że na trzysta lat przed potopem Saurid miał następujący sen: Ziemia wraz ze swoimi mieszkańcami odwróciła się do góry nogami, ludzie uciekali w ślepym pośpiechu, i gwiazdy spadały na Ziemię. […] Na piramidach i na ich sufitach, ścianach i kolumnach zapisano arkana wszelkich nauk tajemnych wykorzystywanych przez Egipcjan i wizerunki wszystkich gwiazd, a także nazwy środków leczniczych jak też przynoszonych przez nie pożytków i szkód, do tego wiedzę o talizmanach, wiedzę arytmetyczną i geometryczną i w ogóle wszystkie ich nauki, w sposób zrozumiały dla tych, którzy znają ich pismo i język.


Są ludzie, którzy powiadają: pierwszy Hermes, którego zwano Trzykroć Wielkim (trismegistos) w jego właściwościach jako proroka, króla i mędrca (on jest tym, którego Hebrajczycy zwą Henochem, synem Jareda, syna Mahalalela, syna Kenana, syna Enosza, syna Seta, syna Adama – niech mu Allach błogosławi – to jest Idrysem) wyczytał w gwiazdach, że przyjdzie potop. Wtedy kazał zbudować piramidy i pomieścić w nich skarby, uczone pisma i wszystko, czym się martwił, że przepaść i zginąć może, aby było ochronione i zachowane.

Abu Zaid Al-Balhi – Na piramidach znajdował się napis sporządzony w ich języku. Odczytano go i napis brzmiał: Obie te piramidy zostały zbudowane, gdy „Spadający Sęp” znajdował się w znaku Raka. Policzono lata od tamtej chwili do hidżry Proroka Mahometa i otrzymano dwakroć po 36000 lat słonecznych.

Co może oznaczać – „…Spadający Sęp znajdował się w znaku Raka”? W Mezoameryce Spadającym Orłem było zachodzące Słońce. Jeśli przyjąć tę analogię dla Egiptu, to w owym czasie Słońce zachodziło w znaku Raka czyli wschodziło w Koziorożcu. Najbliższa nam era Koziorożca w zodiaku babilońskim, bez uwzględniania „wielkiego uskoku …”, była w latach 22418-20186 pne., a sięgając głębiej około 48338-46106 oraz 74258-72026 lat temu. Czy można sięgać aż tak daleko? Herodot pisał o wypowiedzi kapłanów z Heliopolis: Powiedzieli, iż w owym czasie zdarzyło się cztery razy, że Słońce opuściło swe zwykłe miejsce – dwa razy wzeszło tam, gdzie obecnie zachodzi i dwa razy zaszło tam, gdzie obecnie wschodzi”. Nie chodzi tu bynajmniej o obrócenie się Ziemi do góry nogami. Tu chodzi o ruch precesyjny doskonale znany Egipcjanom. Z opisu wynika, że chodzi tu o 1,5 cyklu – około 38880 lat!

Muhammad ben Abdallah ben Abd al-Hakam – Moim zdaniem piramidy mogły zostać zbudowane tylko i wyłącznie przed potopem, ponieważ gdyby zostały zbudowane później, ludzie by o nich wiedzieli.

Abd-el Latif (albo Abd Al-latif) – Piramidy te zbudowano z wielkich bloków kamiennych, które mają od dziesięciu do dwudziestu łokci długości oraz dwa do trzech łokci wysokości i szerokości. Godną specjalnej uwagi jest pozycja, z jaką bloki te dobierane, łączone i ustawiane jeden na drugim. Poszczególne warstwy tych bloków tak do siebie przylegają, że nie można by między nie wsadzić ani igły ani nawet włosa. Połączone są te kamienie zaprawą. […] Nie wiadomo z czego jest ta zaprawa. Dotychczas takiej nie widziałem. Kamienie te pokryte są pismem, którego litery są dzisiaj nieznane i których nikt dzisiaj nie potrafi odczytać. Nie spotkałem w całym Egipcie nikogo, kto mógłby powiedzieć, że pismo to zna lub kto by o nim cokolwiek słyszał. Napisów (wyrytych na kamieniach) jest tak dużo, że gdyby przyszło przepisać je na papierze, to tylko te, które są widoczne na okładzinach dwóch piramid wypełniłyby więcej niż 10000 stron.

  blokiPisma starożytnych, po odrzuceniu fantazji autorów, są w zasadzie zgodne. Według nich piramidy zbudowano dla zabezpieczenia ówczesnej wiedzy. Kompleks piramid w Giza, na przedmieściach Kairu, składa się z trzech dużych piramid, Sfinksa (chociaż mam pewne wątpliwości, czy Sfinksa można łączyć z piramidami) oraz jego świątyni. Nikt nie jest w stanie odpowiedzieć, czy piramidy i Sfinksa zbudowano w tym samym czasie. Jedno co może to wszystko połączyć, to bardzo wysoka i nieznana technika budowy. Wokół wielkiej piramidy znajdują się mastaby (grobowce?) przypisywane IV i V dynastii.

Mniejsze piramidki wyglądają jak koraliki przy dużych, masywnych broszkach. Choć niepozorne, musiały także kosztować niemało wysiłku, i nie można mieć pewności, czy przypadkiem nie stanowią (razem z dużymi piramidami) pewnej sensownej całości – trzy wielkie piramidy, trzy małe przy Wielkiej, trzy małe przy Małej piramidzie. Być może coś w ten sposób chciano zasygnalizować? Może ktoś ma ciekawą koncepcję?

Osobną zagadkę stanowi postać Sfinksa i jego świątynia wykonane z olbrzymich bloków kamiennych (wyciętych z macierzystej skały, z której wyrzeźbiono Sfinksa). Istnieje hipoteza, że początkowo kompleks Giza obejmował tylko Sfinksa, jego świątynię oraz olbrzymią platformę w miejscu średniej piramidy, ale to na razie nic pewnego. Sfinks, według teorii alternatywnej, miał wyobrażać lwa, który w dniu równonocy oglądał wschód słońca na tle swojego niebiańskiego odpowiednika (gwiazdozbioru) w Erze Lwa. W Egipcie Era Lwa przypadała na lata 14138-11690 pne., a wcześniej na 40058-37610 pne., jeśli wziąć pod uwagę tylko dwie ostatnie (według naszego, babilońskiego, podziału nieba odpowiednio: 11690-8810 pne i 37610-34730 pne. Ery babilońskie są nie wiedzieć czemu przesunięte o jeden „dom Słońca” do przodu w stosunku do egipskich).

Inna hipoteza jest związana z odkryciem Roberta Bouval’a, belgijskiego inżyniera astronoma-amatora. W roku 1993 ogłosił swoistą zbieżność układu trzech piramid z układem gwiazd w „pasie” Oriona. Późniejsze badania potwierdziły jego spostrzeżenie. Układ piramid jest odbiciem „pasa” Oriona na Ziemi. Co więcej, Droga Mleczna jest odwzorowana na Ziemi przez bieg Nilu. Jak opisuje to Graham Hancock w swej ksiące „Ślady palców bogów”:

[…] Prace te […] wykazały, iż zespół trzech piramid jest niewiarygodnie dokładną ziemską mapą „pasa” Oriona, która dokładnie ilustruje kąty pomiędzy nimi i daje pewne wyobrażenie o rozmiarach gwiazd. Co więcej, mapa rozpościera się dalej na północ i południe, aby objąć kilka budowli na płaskowyżu obok Gizy […]

Tu pan Graham chyba przesadził. Nie podaje o jakie budowle chodzi i nic takiego nie można odnaleźć. Być może chodzi tu o starożytne Memfis i Heliopolis, a być może o budowle, które dawno zniknęły z powierzchni Ziemi. Niektórzy kojarzą Heliopolis z Syriuszem, Abusir z Betelgeuze a Abu Roasz z Rigel lecz trudno tu o wyciągnięcie jednoznacznych wniosków gdyż musielibyśmy mieć niezbitą pewność, że budowle te należały do jednego i tego samego projektu – projektu „Giza”. Niespodzianką były inne obliczenia astronomiczne Roberta Bouval’a. Przyjął, że wzorcem był gwiazdozbiór Oriona w najniższym położeniu nad horyzontem, a w tym przypadku miejsce takie Orion zajmował 10450 lat pne. Przyjął też, że piramidy mogły powstać nie później niż przed tym rokiem.

Dla przypomnienia – najniższe położenie, to położenie każdego gwiazdozbioru najniżej nad horyzontem w jego kulminacji (dokładnie na kierunku południa) spowodowane specyfiką ruchu obrotowego Ziemi. Zmienia się w pionie przez wahanie nachylenia ekliptyki. To wahanie wynosi nieco mniej niż 3° (od 22,1° do 24,5°) i przebiega w cyklu około 41 tys. lat. Jednak jak sądzę, datę tę należałoby przesunąć o około 3000 lat wstecz, gdyż prawdopodobnie Bouval w swoich obliczeniach nie uwzględnił „wielkiego uskoku skorupy ziemskiej”, który przesunął gwiazdozbiory Zodiaku o ponad jeden „dom słońca” do tyłu. W takim razie Orion zajmowałby to położenie około roku 13450 pne.

renowacja
Naukowe zacieranie śladów?
piramidon
Szczyt średniej piramidy. Inne ślady.

Określenie daty powstania kompleksu, choć bardzo ważne, nie wydaje mi się istotne, z tego względu, iż można było zbudować kompleks w każdym innym czasie. Wydaje mi się, że najważniejszą rzeczą w tym wszystkim była jakaś korelacja między Orionem, a budowniczymi piramid.

Inny uczony, Amerykanin John Anthony West, zajął się badaniem Sfinksa oraz jego świątynią z punktu widzenia geologii. Z jego hipotezy wynika, że Sfinks wraz ze świątynią liczy sobie więcej niż 10 tysięcy lat, a dowody nie natury historycznej a geologicznej. Stwierdził, że erozja Sfinksa nastąpiła nie w wyniku działania wiatru i piasków pustynnych, a długotrwałych opadów deszczu jakie w Egipcie miały miejsce w okresie kończącym epokę lodowcową (około 12500-9500 lat pne).

Dowody te potwierdził w całej rozciągłości amerykański geolog Robert Schoch na sympozjum Amerykańskiego Stowarzyszenia Geologicznego w roku 1992. Porównajmy wygląd świątyni Sfinksa ze świątynią Chefrena. Różnica jest widoczna już na pierwszy rzut oka. Pierwsza zniszczona erozją, druga nienaruszona (może dlatego, że kiedyś była przykryta kamiennymi płytami?). Ponadto wygląd świątyni Chefrena przypomina wygląd Ozyrejonu z Abydos. Prostota i brak inskrypcji.

Jest jedno „ale”. Oglądając przez „geologiczną lupę” cały kompleks w Giza, ślady, o których mówi West widać tylko na korpusie Sfinksa, na ścianach okalających go i w jego świątyni. A reszta? Na żadnej z piramid nie ma podobnych śladów, a stanowią dużo większą powierzchnię niż Sfinks. Jednak żadna z piramid nie posiada okładziny, bo te podobno odpadły około 2000 lat temu podczas wielkiego trzęsienia ziemi, zaś resztki pozostałe na szczycie średniej piramidy nie były poddane badaniu.

Na pierwszy rzut oka, i to z daleka, nie widać erozji tego typu co na Sfinksie. Takich samych śladów brak w świątyni Chefrena, więc logicznie przyjmując – albo Sfinks jest najstarszą budowlą tego rejonu, a piramidy i resztę musiano dobudować już po wielkich ulewach, albo erozja Sfinksa ma zupełnie inny charakter. Jest też trzecia możliwość – okładzina piramidy była odporna na długotrwałe działanie wody.

cheopsAbsolutnie z tymi hipotezami nie zgadza się nonszalancki i pyszałkowaty arabski egiptolog Zahi Hawass, który twierdzi: „… wysuwano wiele podobnych hipotez, lecz nie zostało po nich śladu, ponieważ egiptolodzy mają solidne podstawy potwierdzające, że Sfinks powstał za panowania Chafre”. Sprawę badań rozwiązał w prosty sposób. Wszyscy egiptolodzy myślący inaczej niż on, nie są dopuszczani do badań i bezpardonowo wyganiani z Egiptu, otrzymując dodatkowo tzw. „wilczy bilet” a „solidnych podstaw” pilnuje egipska policja.

Kilkunastocentymetrowa figurka obok, to tyle co Zahi Hawass odnalazł po wielkim budowniczym piramidy i Sfinksa. Zadziwiająco niewiele i w zadziwiająco kiepskim wykonaniu. No cóż, jaka teoryjka – taki faraonek.

Nadto, rzeczony Zahi uparcie nie zauważa dowodu, jakim jest wapienna stella znaleziona w roku 1850 w pobliżu piramidy, na której sam Cheops kazał wyryć, że tylko odbudował świątynię Izydy – pani piramidy (Zachodniej Góry Hathor), obok domu Sfinksa i kazał wznieść jedną z trzech minipiramidek na cześć swojej żony Henutsen. Dowód kłuje w oczy, a rozbić nie idzie, bo znany zabytek, więc egiptolodzy skrzętnie go pomijają. Z budową minipiramidy też byłbym ostrożny, gdyż archeolodzy stwierdzili, że wybudowana poświęcona była Izydzie, a „nasz” Cheops prawdopodobnie tylko ją „wysprzątał” dokonując przy okazji zmiany szyldu.

Oglądając Sfinksa łatwo zauważyć rażącą dysproporcję pomiędzy głową i tułowiem. Wynika to zapewne z tego, że głowa Sfinksa została ponownie wyrzeźbiona w czasach dużo późniejszych (brak erozji spowodowanej padającym deszczem, a ulewne deszcze ustały ponoć około 9500 r. pne) i przedstawia… nie wiadomo kogo. „Święta Inkwizycja” współczesnej nauki mówi, że głowa przedstawia twarz faraona Chefrena, ale specjaliści (eksperci nowojorskiej policji zajmujący się ustalaniem rysopisów) stanowczo odrzucili taką możliwość po porównaniu twarzy Sfinksa i faraona. Nie znaczy to, że wyrzeźbiona głowa nie jest dziełem artystycznym. Przeciwnie, świadczy o wysokiej technice i kunszcie wykonawcy. Być może to twarz jednego z wielkich nauczycieli (kapłana lub jednego z królów Egiptu), który przetrwał kataklizm. Można też przeprowadzić logiczne rozumowanie – skoro głowa Sfinksa nie posiada śladów erozji, a deszcze ustały około 9500 lat temu, to chyba można wysnuć wniosek, że przedstawiciele tej cywilizacji żyli jeszcze po roku 9500 pne. i być może korzystali z resztek wielkiej techniki.

Dziwi mnie także upór z jakim Zahi Hawass wydaje jeśli nie dziesiątki to setki tysięcy dolarów na „restaurowanie” Sfinksa. Pierwowzór nie był zbudowany z byle cegiełek, a stanowił jednolity monolit. Rozumiem, że dzisiejszy robotnik pracujący przy renowacji ma swój „udźwig” i rozmiar cegły musi być dopasowany do jego możliwości, ale „sztukowanie” cegłami tej klasy zabytku wręcz cudownie go oszpeca i nie pomoże tu nawet tynkowanie. Decyzja ta ma jednak swoje „korzyści”. Po pierwsze w przyszłości całkowicie uniemożliwi badanie zerodowanej powierzchni posągu, a po drugie skutecznie dziś blokuje fundusze na szersze badanie płaskowyżu w Giza, który kryje pod ziemią o wiele większe zagadki niż te, na które natrafiono do dzisiaj. Ewidentne hamowanie szerszych badań nie pozwala na wyciągnięcie innych wniosków niż te, które dziś nam serwuje ten najbardziej medialny egiptolog.

Proszę przyjrzeć się rysunkowi gdzie na plan kompleksu piramid nałożyłem wizerunek gwiazdozbioru Oriona, ilustrując hipotezę Bouval’a.

orion3

Gwiazdozbiór został nałożony tak, w jaki sposób obserwuje się go spod piramid. Ogólna koncepcja Bouval’a sprawdza się niemal dokładnie. Zgadzając się z poprzednimi hipotezami chcę teraz przedstawić swoją, trochę zmodyfikowaną. Wiemy, że boczne ściany piramid są skierowane w kierunku północy z błędem, aczkolwiek niewielkim, natomiast moje założenie, że „wielki uskok skorupy ziemskiej” miał jednak miejsce, stawia to skierowanie pod znakiem zapytania.

Ukierunkowanie piramid

 

 

Czy piramidy w Giza były rzeczywiście skierowane na północ swoimi bokami? Czy przypadkiem w kierunku północy nie były skierowane przekątne tych budowli? „Wielki uskok…”, jeśli był, musiał spowodować „obrót” osi całego kompleksu w kierunku północnego zachodu. Ponadto logicznym wydaje mi się, że z szacunku dla Boga Ozyrysa-Oriona kompleks powinien być skierowany „frontem” do Niego w jego kulminacji, a ten takie położenie przyjmuje dokładnie na kierunku południa. Stąd blisko już do wniosku, że „front” kompleksu winien zajmować położenie wschód-zachód, a kierunek północ-południe winny wyznaczać przekątne piramid. Postawiona tak hipoteza przesuwa siłą rzeczy położenie bieguna północnego aż o 45°, czyli na 30 równoleżnik. Aż nieprawdopodobne, ale czy niemożliwe? Skoro zakładam zaistnienie „wielkiego uskoku…” mogę także założyć, że mogło być ich kilka. Naukowcy umieszczają okolice Alaski na biegunie północnym, ale około 200 mln lat temu. Około 12 tysięcy lat temu na tymże biegunie północnym umieszczają okolice wyspy Akpatok. Jak wyglądała jego „wędrówka” w okresie tych 190 mln lat? Nie wiadomo.

nemruddag
Orion w Nemrud Dag?

Uwierzmy na chwilę starożytnym. Znane jest zapewne wyrażenie „pępek świata”. W naszym rozumieniu posiada znaczenie raczej negatywne. Uważać się za coś takiego świadczy o egoizmie, zadufaniu, pysze. Pępek to centrum, które jest jakby punktem na ciele człowieka dzielącym na go na cztery jednakowe części. Jeśli tak zrozumiemy „pępek świata” oznaczać to powinno punkt na ziemi, gdzie przecina się południk zerowy z równikiem. „Pępkiem świata” nazywano „omfalos”, który umieszczony był w Delfach, w Grecji. To w tym miejscu spotkały się dwa orły wysłane przez Zeusa (w przeciwnych kierunkach) po okrążeniu Ziemi. Uświadomić sobie należy tego konsekwencje – Delfy leżące na skrzyżowaniu równika i południka zerowego wyznaczają miejsce bieguna północnego w rejonie Kaliforni, południowy w okolicach wyspy ks. Edwarda na Oceanie Indyjskim, cała Antarktyda leży w strefie umiarkowanej, Australia w strefie podzwrotnikowej, a równik przecina północne Himalaje i południowe Andy. Południk zerowy przechodzący przez Delfy w kierunku północy przechodziłby przez zagadkowe budowle „Wikingów” – Traelleborg, Eskeholm, Fyrkat i Aggersborg, a na południe przez zachodni skraj Giza (w miejscu gdzie znajdują się „dziwne” liniowe twory) i dalej przez Etiopię.

Co najważniejsze, piramidy w Giza ustawią się „frontem” do Oriona w jego kulminacji, a oś północ-południe będą wyznaczać przekątne piramid. Kiedy tak mogło być? Abu Zaid-al-Zahi pisze, że piramidy zbudowano „dwakroć po 36 tysięcy lat słonecznych” temu. Może to wtedy Bóg Ptah „wydobywał Egipt z wody i błota”, a skoro wydobywał, to coś musiało zostać zalane, a potop ten ja umieszczam minimum 37 tysięcy lat temu. Jest więc możliwość opisanego przeze mnie ustawienia piramid według stron świata i nie jest niemożliwy tak wielki wiek piramid.

Drugie określenie „pępek świata” spotykamy z drugiej strony globu na Wyspie Wielkanocnej, ale sama wyspa nie leży dokładnie po przeciwnej stronie Delf. Co ciekawe sami krajowcy tę maleńką wyspę nazywają Rapa-Nui, co oznacza „wielki obszar” i być może był taki przed „wielkim uskokiem…” i to właśnie na tym „wiekim obszarze” leżał „Te Pito o te Henua” – „pepek świata”, którego nazwę przeniesiono na wyspę w dzisiejszych czasach. Jeszcze jedno podobne określenie znajdujemy w Chinach, gdzie ponoć w dawnych czasach nazywano je „państwem środka”, ale nie określono środka czego. Bardzo możliwe, że dotyczyło to opisywanego okresu, gdyż wtedy obszar ten leżał na ówczesnym równiku.

Czy Sfinks na pewno był lwem?

 

 

  szakal2W otoczeniu Ozyrysa nie spotykamy lwa, spotykamy natomiast szakala i sądzę, że taką właśnie postać miał Sfinks-Anubis, strażnik bogów (lub Upuaut – ten, który otwiera drogi). Świadczy też o tym wizerunek leżącej postaci zwierzęcia, którego ciało jest długie, szczupłe, nie za wysokie z wyciągniętymi prosto łapami. Koty leżąc na brzuchu układają się inaczej i raczej nie przyjmują takiej psiej pozycji. Taka pozycja u psa jest bardzo częsta i wyraża gotowość do natychmiastowego działania.

Głowa szakala w stosunku do ciała jest smuklejsza niż głowa lwa i wyższa. Stąd, być może, wyrzeźbiona ludzka głowa jest tak nieproporcjonalna w stosunku do całości, bo wyrzeźbiono ją z szyi szakala (być może Sfinks uległ uszkodzenie w czasie wielkiego trzęsienia ziemi). Gdzie spogląda Sfinks w nowym, zmodyfikowanym położeniu? W ogólnym kierunku patrzy w swoje gwiazdy – w Syriusza (Sotis) i Procjona w gwiazdozbiorach obu psów – wielkiego i małego podczas ich wschodu. Syriusz w Egipcie odgrywał szczególną rolę. Początek egipskiego nowego roku rozpoczynał się z chwilą heliakalnego wschodu Syriusza. Należałoby ustalić, co stanowiło swoisty „celownik” do obserwacji heliakalnego wschodu Syriusza, gdzie „muszkę” stanowiłaby głowa Sfinksa (oczywiście dla położenia piramid przed „wielkim uskokiem skorupy ziemskiej”). wschodsyriusza

  Także z moich pobieżnych spostrzeżeń wynika, że Sfinks w nowym położeniu patrzy w kierunku wschodu dwóch gwiazdozbiorów – Krzyża Południa i gwiazdy Naos w gwiazdozbiorze Rufy. Być może miały one jakieś znaczenie dla Egipcjan. Nie znam ich nazw pod jakimi występowały w starożytnym Egipcie, stąd też nie mogę ustalić żadnego wytłumaczenia, które miałoby jakiś sens.

Mam też niejasne przeczucie, że mówienie o „celownikach” czy innych zależnościach mija się z celem. Nie znamy przecież odpowiedzi na zasadnicze pytanie – kto, po co i akurat w tym miejscu umiejscowił Sfinksa oraz co przedstawiał sobą w pierwotnej wersji.

Hipoteza „Piramidy-Orion” skłania do wniosku, że cały kompleks piramid mógł być zaplanowany w całości od początku, jako kompleks poświęcony Ozyrysowi i jego misterium podróży do Oriona, gdzie wielką rolę odgrywał Anubis lub Upuaut. Z drugiej jednak strony nie mamy żadnej pewności, że tak właśnie było. Każda z piramid jest budowana według innego projektu (różne kąty nachylenia ścian). Al-Makrisi twierdzi, że jeden budowniczy zbudował tylko dwie piramidy. Sam kompleks „Sfinks-Piramidy” nie pasuje do żadnej sensownej korelacji astronomicznej. Więcej znaków zapytania niż odpowiedzi.

Jest jeszcze inna możliwość. „Wielkiego uskoku…” nie było, a piramidy wybudowano zgodnie z kardynalnymi kierunkami geograficznymi. Co wtedy? Wtedy piramidy są skierowane frontem do Oriona, ale w momencie jego wschodu, a nie kulminacji. Data budowy staje również pod znakiem zapytania, podobnie Sfinks-Anubis.

Istnieje jeszcze jedna hipoteza geologiczna autorstwa K. Lal Gauriego, który nie zgadza się z Schochem. Według niej Sfinks stał w środku basenu z wodą, a ponieważ skała, z której został wykuty nie jest jednorodna, stąd tak dziwna erozja. Wprowadzenie wody pod piramidy może mieć związek z tajemniczym jeziorem Mojrisa, gdyż Giza jest położona na północny zachód od starożytnego Memfis gdzie, według Herodota, Min (król Egiptu) wybudował północne przedsionki jeziora. Przyglądając się wyglądowi tzw. świątyni Chefrena nie sposób nie zauważyć jej podobieństwa do Ozyrejonu w Abydos. Ta sama przesadna skromność i prostota, takie same prostopadłościenne kolumny i legary, te same potężne rozmiary. Budowla nie przypomina świątyni lecz potężny obiekt o nie znanym przeznaczeniu. Budowla hydrotechniczna?

Wrócę jeszcze do pytania, czy kompleks „Sfinks-piramidy” został wybudowany jednocześnie według jednolitego planu, czy też kompleksy te stanowiły osobne projekty? Wątpliwości budzą ślady erozji na Sfinksie i jego świątyni, których brak na ocalałych okładzinach wszystkich piramid. Otóż istnieje jeszcze jedna tajemnicza budowla, którą egiptolodzy skrzętnie pomijają. Jest to okrągły obiekt znajdujący się za średnią piramidą po jej zachodniej stronie.

sfinkskolo1 sfinkskolo0

Łącząc oś Sfinksa ze środkiem tajemniczej budowli otrzymujemy linię prostą, która jest równoległa do boku piramidy. Czy to znowu przypadek? Jak wygląda ta tajemnicza budowla? Czy nie posiada przypadkiem oznak erozji podobnej do Sfinksa i jego „świątyni”? Z czego jest zbudowana? Czy są to bloki zbliżone wielkością do bloków „świątyni” Sfinksa, czy też do bloków, z których zbudowane są piramidy, a może choć w części została „wycięta” z jednego bloku? Dziś oba te obiekty nie posiadają geodezyjnej „wizury” (bezpośredniej widoczności), gdyż pomiędzy nimi stoi średnia piramida, co może być przesłanką, że piramida została zbudowana później. Czy prosta łącząca Sfinksa z tą budowlą nie była wykorzystana przy skierowaniu średniej piramidy według stron świata? Tego prawdopodobnie nie dowiemy się zbyt prędko. Dzisiejsi egiptolodzy wszędzie widzą tylko groby Ozyrysa, nawet tam gdzie jego rzekomy sarkofag jest całkowicie zalany wodą.

Co już wiemy o piramidach w Giza?

Po latach badań wiemy już tyle, że możemy z pewnością stwierdzić – nie wiemy nic. Co już odkryto? Też nic, a właściwie niewiele. Siłowego włamania do piramid i „odkrycia” korytarzy, komór „grobowych” dokonano już w dawnych czasach. Nasza archeologia dokonała tylko „inwentaryzacji”, pomiarów oraz sklecenia teorii, które nie wytrzymują próby czasu. Piramidy są przerażająco anonimowe. W żadnej z nich nie znaleziono zwłok budowniczych czy władców, a jeżeli już znaleziono, to okazywały się „bardzo młode”. Olbrzymie puste sarkofagi (z resztą nie wiadomo czy takie było ich pierwotne przeznaczenie, bo bardziej przypominają poidła dla bydła), gdzie w niektórych z nich, jak w tych z serapeum, można byłoby z powodzeniem pochować całe rodziny wraz z wyposażeniem na ostatnią drogę. Wszystko to, według nauki, ma jednak wytłumaczenie – złodzieje.

Dowodzi to jednego. Żaden egiptolog nie wie do czego służyły naprawdę. Wmawianie nam, że to były grobowce, jest kłamstwem, które stało się obowiązującą „prawdą”, jest fałszowaniem historii naszej cywilizacji. Nawet odnalezienie w piramidzie na drugim końcu świata grobowca króla Pacala w Palenque świadczyć może o jednym – piramida, a właściwie jej „sarkofag”, zmienił pierwotne przeznaczenie i został wykorzystany na trumnę, a piramida została zamieniona na grobowiec przez nuworysza naszej, ludzkiej cywilizacji.

Doszukiwanie się liczb „zaklętych” w wymiarach piramid czy głębokich myśli filozoficznych w ich kształtach jest też swego rodzaju naukowym błądzeniem „po omacku”. Świadczy jedynie o tym, że nasza nauka stoi już na poziomie, który pozwala na „żonglerkę” liczbami i wypowiadanie zawiłych myślowych meandrów, które jednak nie zdołały doprowadzić do najważniejszej odpowiedzi – po co zbudowano piramidy. Szukanie związków, których być może nie ma, a które występują być może przypadkiem nie zbliży nas na pewno do rozwiązania. Daje tylko satysfakcję, że potrafimy już liczyć i filozofować.

pir_w pir_s pir_m
Wielka – przekrój Średnia – przekrój Mała – przekrój

Jeśli przyjrzeć się rysunkom przedstawiającym przekroje piramid z ukazanymi odkrytymi korytarzami i komorami, zastanowić się należy nad celowością budowy piramid. Czy tylko po to budowano takie kolosy, aby ukryć w nich parę korytarzy i komór? Stosunek pustej przestrzeni do masy piramid jest niebywale olbrzymi. Może właśnie to miał na myśli Pliniusz Starszy pisząc o zarozumialstwie, pysze i zachciance faraonów „…inicjatorów przedsięwzięcia, tak dalece obliczonego na zaspokojenie próżnej ambicji…”. Pliniusz opisał to co widział i wiedział, a widział i wiedział tyle samo co my.

Może jednak budowniczy byli tak przezorni, że takie pomieszczenia wybudowali specjalnie, by uchronić resztę? Przewidując okres chaosu, bezpardonowego dążenia do bogactwa i władzy za wszelką cenę bez zwracania uwagi na „ważność przekazu” stworzyli szereg markowanych komór, do których umyślnie wprowadzono wszelkiego rodzaju pułapki i utrudnienia, by wzmóc przekonanie o istniejących tam skarbach, a tym samym odwrócić uwagę od bardziej istotnych wskazówek prowadzących do odkrycia „skarbów” przez „godnych”, bardziej inteligentnych potomnych. Może my, jako ludzie, włamaliśmy się nie do tej części co trzeba? Może cel budowy był zupełnie inny, którego my nie potrafimy lub nie chcemy odgadnąć? Może włamaliśmy się do starożytnej fabryki i na siłę szukamy w niej nekropolii władców lub świątyń Bogów?

Samo ustawienie budowli zrodziło już w naszych umysłach podejrzenie, że piramid nie ustawiono ot „tak sobie”, ale że w tym ustawieniu jest sens i jakaś logika, a co za tym idzie – twórca musiał być bardzo inteligentny i wykształcony, posiadał wiedzę doskonalszą od naszej, nie mówiąc o technice. Rzucił wyzwanie dla najlepszych spośród naszej cywilizacji. Dlaczego jeszcze nic nie znaleziono? Być może twórca budowli stworzył ją dla pokoleń dorównującym jego inteligencji, a my po prostu jeszcze do takiej nie dojrzeliśmy. W świecie policyjnym istnieje powiedzenie – chcesz poznać motywy zbrodni, zacznij myśleć jak morderca. Parafrazując – zacznij myśleć jak ja, budowniczy piramidy, a poznasz jej tajemnice. Nasza prawda jest inna. Egiptolog szuka budowniczego piramidy wśród cywilizacji budującej z mułowych cegieł i robi z tego muł informacyjny, którym zamula pozostałe umysły. Uparte trwanie przy koncepcji „grobowce, grobowce i tylko grobowce” nie stwarza możliwości wzięcia pod uwagę innych koncepcji, a prawda może być bardziej prozaiczna i prostsza.

Jest jednak przesłanka, która mówi, że piramidy mogą kryć także inne pomieszczenia. Strabon pisał, że nie tylko oglądał ją z zewnątrz, ale zwiedzał również jej wnętrze. Tak jak inni podróżnicy greccy – pisał Strabon – dostał się on do wnętrza piramidy przez wejście ukryte za pomocą ruchomego bloku kamiennego. Następnie zaś przeszedłszy długi, wąski korytarz dotarł do komory królewskiej. Szkoda, że nie ma żadnej wzmianki o tym, co zobaczył w komorze królewskiej. Nie wynika z tego także, którą piramidę zwiedzał. Ponieważ do komory królewskiej dostał się wąskim korytarzem, być może nie była to wielka piramida, a może zwiedzał inną komorę niż tą, którą współcześni nazywają królewską. Zastanawia także słowo „przeszedł”. Zwiedzający dzisiaj piramidy turyści nie rzadko muszą zginać kark.

bazaltgiza
Bazaltowa podłoga obok wielkiej piramidy

Na zdjęciu obok znajduje się coś, o czym niechętnie wspominają egiptolodzy lecz za to chętnie pomijają w naukowych publikacjach. Jest to dość spory kawałek bazaltowej „podłogi” obok wielkiej piramidy w miejscu, gdzie w pobliżu pod piaskami pustyni odnaleziono egipską łódź. Skąd tu bazalt? W jakim celu ułożono podłogę z tak twardego surowca? Do czego miała służyć ta odporna prawie na wszystko „podłoga”? Skąd budowniczy z epoki kamienia sprowadzili ten materiał pod piramidę? Bazalt, początkowo płynna lawa, wypełnia tzw. komin wulkanu i którą można eksploatować (o ile się potrafi i posiada odpowiednie narzędzia) dopiero po jej wystygnięciu. Czy ten bazalt pochodzi z wulkanu Kilimandżaro? Jeśli nie, to skąd? Gdzie w owych czasach znajdowały się wygasłe wulkany, z których można było wydobywać bazalt? Wulkany europejskie raczej nie wchodzą w rachubę, bo są czynne do dzisiaj. Najbliższe źródła to wybrzeża Szkocji albo tzw. „świadki” w Ameryce Północnej. Jakaż to wyprawa ówczesnych Egipcjan, o ile przyjmiemy chronologię egiptologów, przetransportowała ten surowiec do kraju ponad 4 tysiące lat temu? Skąd? Zagadka nie do rozwiązania. Przynajmniej na dziś.

Kto, kiedy, w jakim celu?

 

 

cerber2
Pycha i arogancja

Oficjalna wersja dzisiejszej egiptologii brzmi – faraonowie, władcy Egiptu, jakieś 4500 lat temu, jako własne grobowce. „Drobne” fakty, że jakość piramid z Giza nie odpowiada pozostałym nie stanowi tu żadnego problemu. Wynika z tego, że od pierwszej dynastii stawiano piramidy, które z biegiem lat (lub wskutek trzęsienia ziemi) rozsypały się tworząc wzgórki trudne do rozpoznania. Czwarta dynastia wkracza na arenę dziejów z doskonałymi tworami, zarówno pod względem wielkości jak i użytego materiału, a następcy znów wracają do chałtury. Czyżby IV dynastia wszystkie tajemnice budowy zabrała ze sobą do grobu, jak Rzymianie ponoć swój „cement”? Oficjalna nauka głosi też, że inne piramidy wykonano jakoby „na próbę”, a niektóre rozpadły się w wyniku katastrofy budowlanej.

Egiptologia po zatwierdzeniu uznanych przez siebie faktów usnęła w samozadowoleniu. Jednak na tak „pieczołowicie” i pewnie zbudowanym budynku historii starożytnego Egiptu pojawiać się zaczynają pierwsze rysy. Rozmach budowy, czas jej trwania, użyte materiały już zaczynają budzić podejrzenia, że dotychczasowe stwierdzenia nie mają racji bytu. Dopomagają temu najnowsze zdobycze techniki, nowe spojrzenia na pisane teksty, a także nauki nie związane z archeologią – astronomia, geologia, klimatologia.

Piramidy nazwano od imienia ich rzekomych twórców. Jest to ewidentne i nieracjonalne popieranie fałszerstwa, udowodnionego ponad wszelką wątpliwość przez Zecharię Sitchina. Oszustwa popełnionego przez Anglika Howarda Vyse tylko dla sławy i pieniędzy. Dlaczego to oszustwo jest w dalszym ciągu uznawane przez oficjalną egiptologię?

Jeśli piramidy zbudowano dla ochrony całej ówczesnej wiedzy przed nadchodzącym potopem, to skąd mamy pewność, że jeszcze coś zawierają? Czy po potopie, ocaleli właściciele nie skorzystali z zawartości tego „magazynu”? Jeśli tak, to została nam tylko mądrość wykuta przez Totha na kolumnach w kraju Siriad. Tylko my nie mamy pojęcia gdzie to jest?

styropian
Dowód? …ze styropianu?

Co się stanie z współczesną egiptologią, jeżeli prof. Dawidovitz ma rację? Stwierdził on, że bloki, z których zbudowano trzy piramidy w Giza są wytworzone sztucznie. Super beton z przed potopu? Jeśli uwierzyć Daenikenowi, pan profesor odnalazł w tym „betonie” ślad, a potem włos budowniczego. Co się z nim stało? Dlaczego nic nie słychać o zbadaniu jego wieku metodą radioaktywnego węgla? Zabrakło skali, niefrasobliwość, zmowa milczenia, szukanie taniej sensacji czy też mamy do czynienia z ukryciem (lub zniszczeniem) kapitalnego dowodu? Dlaczego Daeniken nie zadał tego pytania?

Na razie karmi się nas obrazkami, jak ten z mozolnym przetaczaniem kamiennego bloku po rampie. Blok, na oko ważący około 4 ton, dwóch tylko Arabów (bo dwóch utrzymuje kierunek) za pomocą pasterskich kijków z aktorskim wysiłkiem przetacza po rampie. Silny naród ci Arabowie – 2 tony na głowę i do tego pod górę. Takimi obrazkami współczesna egiptologia chce utrwalić w nas pogląd, że dla ludzi z okresu kamienia wszystko było możliwe. Dla udokumentowania wyimaginowanych teorii zaprzęga się dosłownie wszystko od nowoczesnej techniki po wielką politykę i media. Przez manipulację słowem i obrazem stara się ugruntować w naszych umysłach mało prawdopodobne lub wręcz nieprawdziwe teorie.

Jezioro Mojrisa

Nie tylko piramidy

O, Egipcie, Egipcie! Z twojej wiedzy pozostaną tylko bajki, które
przyszłym pokoleniom wydawać się będą nie do wiary. Apulejusz

Jezioro Mojrisa

Jeśli ktoś uważa, że piramidy są największą zagadką starożytnego Egiptu, to jak sądzę jest w błędzie. Opisy starożytnych przekazują nam większą zagadkę niż piramidy, o wiele bardziej tajemniczą, bo oglądaną w zamierzchłej przeszłości, zaginioną i nie odnalezioną do tej pory – egipski Labirynt. Jednak i on blednie przy największej budowie wszechczasów jaką jest jezioro Mojrisa. Jeśli moje rozumowanie jest słuszne, to mamy do czynienia z największym przedsięwzięciem hydrotechnicznym – ogromnym zbiornikiem retencyjnym, dzięki któremu dolina Nilu stała się największym spichlerzem starożytności i bezpiecznym miejscem dla monumentalnych budowli Egiptu. W tej koncepcji piramidy są tylko elementem w wielkim systemie nawadniania i okiełznania wylewów wielkiej rzeki.

Labirynt egipski stanowi chyba największą zagadkę ostatnich dwóch tysięcy lat. To, że istniał, świadczą relacje naocznych świadków (ich relacje poniżej). Z opowieści starożytnych wynika, że był zbudowany z potężnych płyt kamiennych.

HERODOT – O Minie, pierwszym królu Egiptu, opowiadali kapłani, że naprzód budową tamy ubezpieczył Memfis przed zalewami Nilu, […] Skoro więc temu Minowi (opowiadają), pierwszemu królowi Egiptu, odgrodzone ramię Nilu zamieniło się w ląd stały, założył tam miasto, które teraz nazywa się Memfis, […] a od zewnątrz wokoło niego wykopał jezioro, od rzeki ku północy i zachodowi (bo w kierunku wschodnim sam Nil stanowił granicę); nadto wybudował w tym mieście świątynię Hefaistosa, która jest wielka i jak najbardziej zasługuje na wzmiankę.


 Postanowili także pozostawić po sobie [dwunastu królów] wspólny pomnik, i stosownie do tej decyzji zbudowali labirynt, który leży nieco powyżej Jeziora Mojrisa, całkiem blisko tak zwanego Miasta Krokodyli. Ten ja widziałem, a przewyższa on zaiste herodotwszelki opis, bo gdyby nawet ktoś razem zliczył wzniesione przez Hellenów mury i wykonane przez nich budowle, pokazałoby się, że kosztowały one mniej trudu i wymagały mniejszych wydatków niż ten labirynt. A przecież także świątynie w Efezie i na Samos godne są uwagi. Były wprawdzie i piramidy wyższe ponad wszelki opis, a każda z nich dorównywała wielu i wielkim helleńskim dziełom; ale oczywiście labirynt nawet piramidy prześcignął.


Ma on mianowicie dwanaście krytych podwórców, których bramy stoją naprzeciw siebie, sześć zwróconych jest na północ, a sześć na południe, jedna obok drugiej; a od zewnątrz otacza je jeden i ten sam mur. Są w nim dwojakie komnaty, jedne podziemne, drugie nad tymi w górze, w liczbie trzech tysięcy, po tysiąc pięćset z każdego rodzaju. Otóż nadziemne komnaty sam widziałem i przeszedłem, natomiast o podziemnych dowiedziałem się tylko z opowiadania. Przełożeni bowiem nad nimi Egipcjanie w żaden sposób nie chcieli ich pokazać, oświadczając, że są tam groby królów, którzy pierwotnie ten labirynt wybudowali, oraz świętych krokodyli. Tak więc o podziemnych komnatach mówimy tylko to, cośmy usłyszeli, a górne, większe od dzieł ludzkich, widzieliśmy sami. A do tego naroża, w miejscu gdzie kończy się labirynt, przylega piramida czterdziestosążniowa (ok. 72 m), na której wyryte są wielkie figury. Droga do jej wnętrza idzie pod ziemią.


Chociaż ten labirynt jest tak wielkim dziełem, jeszcze większy wzbudza podziw tak zwane Jezioro Mojrisa, obok którego ten labirynt jest wybudowany […] Że zaś stworzyły je i wykopały ręce ludzkie, ono samo to zaświadcza. Bo mniej więcej w środku jeziora stoją dwie piramidy, każda wystająca z wody na pięćdziesiąt sążni (ok. 90 m), a pod wodą jest równie głęboka ich podbudowa. Na każdej znajduje się kamienny kolos, siedzący na tronie.


Bo najrozmaitsze wyjścia przez sale i zakręty poprzez podwórce wzbudzały w nas tysiączny podziw, gdyśmy z jednego podwórca przechodzili do komnat, a z komnat do korytarzy, a z korytarzy do innych sal i znowu do innych podwórców z komnat. Dach tego wszystkiego jest z kamienia, podobnie jak ściany, ściany zaś pełne są wyrytych figur. Każdy podwórzec jest dokoła otoczony kolumnami z białego i jak najściślej spojonego ze sobą kamienia. […] z całego kraju, który teraz leży poniżej jeziora Mojrisa, a do którego żegluga od morza w górę rzeki trwa siedem dni, ani jeden punkt wówczas nie wystawał z wody. Opowiadali też krajowcy, że to jezioro pod ziemią ma ujście do libijskiej Syrty, ciągnąc się wzdłuż gór powyżej Memfis ku zachodowi w głąb kraju libijskiego.

DIODOR – Po śmierci króla Egipcjanie ponownie wywalczyli sobie niepodległość i posadzili na tronie swojego władcę, Mendesa, zwanego przez niektórych Marrosem. Nie dokonał on wprawdzie żadnych wojennych czynów, wybudował sobie jednak grobowiec, tak zwany labirynt, który zdobył sławę nie tyle z powodu wspaniałości budowy, ile z powodu jej niezwykłej pomysłowości. Kto bowiem do niego wszedł, ten nie tak łatwo znajdzie wyjście, jeśli nie ma u boku zmyślnego przewodnika. Niektórzy powiadają też, że Dedal przybył do Egiptu, podziwiał pomysłowość tego dzieła i potem zbudował Minosowi na Krecie labirynt, podobny do egipskiego, w którym według legendy przebywał Minotaur. Labirynt na Krecie zniknął całkowicie, nie wiadomo czy dlatego, że władcy kazali go rozebrać, czy też czas zniszczył owe dzieło, natomiast całość budowli egipskiej po dziś dzień przetrwała w stanie nienaruszonym. W dziesięć pokoleń po wymienionym wyżej królu władanie nad Egiptem objął Mojris i wybudował w Memfis północne przedsionki […] Kazał też wykopać o dziesięć schojnów na północ od miasta jezioro nadzwyczajny pożytek dające i o niewiarygodnej wprost wielkości. Jego obwód wynosić miał bowiem 3600 stadiów (ok. 643,5 km) i głębokość przeważnie 50 sążni (ok. 90 m). Kto zatem zastanowiwszy się nad ogromem tego dzieła, nie zada sobie pytania, ile tysięcy ludzi przez ile lat musiało przy nim pracować.”

STRABON – Jezioro Mojrisa przez swoją wielkość i głębokość nadaje się zatem do tego, by w czasie przyboru Nilu przyjąć przelewające się wody […] u obu ujść kanału znajdują się też jednak śluzy, którymi budowniczowie kierują wpływem i wypływem wody. Ponadto strabonznajduje się tu także labirynt, dające się porównać z piramidami dzieło budowlane, a obok grobowiec króla, który kazał wybudować labirynt […] jest tam tyle otoczonych kolumnadami i przylegających do siebie pałacowych sal, wszystkie w jednym szeregu i wszystkie przy jednej ścianie […] Przed wejściami znajduje się wiele długich, krytych korytarzy, które mają między sobą kręte połączenia, tak że bez przewodnika żaden obcy nie zdołałby odnaleźć wejścia czy wyjścia z każdej sali.


Najbardziej godne podziwu jest jednak to, że strop każdej z komnat składa się z jednego kamienia i że także szersze strony krytych korytarzy wyłożone są płytami z jednego kamienia nadzwyczajnej wielkości, przy czym nigdzie nie dodano ani drzewa, ani innego materiału budowlanego. Jeśli wejść na dach, który nie znajduje się na bardzo znacznej wysokości, to ujrzy się kamienną powierzchnię z takich samych ogromnych płyt […] również ściany zrobione są z kamienia nie mniejszej wielkości. Przy końcu […] znajduje się grobowiec, czworoboczna, mierząca u każdego boku około cztery plethrony (ok. 120 m) piramida o tejże wysokości. Imię w niej pogrzebanego jest Ismandes […]


Jeśli przepłynąć obok tej budowli i jeszcze sto stadionów (ok. 18 km) dalej, napotyka się miasto Arsinoe. Nazywało się dawniej Miastem Krokodyli […] Nasz gospodarz, jeden z najznamienitszych mężów, który pokazywał nam tam święte przedmioty, poszedł razem z nami do jeziora.”

PLINIUSZ STARSZY – „Powiedzmy i o labiryntach, bo to chyba najbardziej niesamowite dzieło wzniesione ludzkim kosztem, choć bynajmniej – wbrew temu, co by można przypuszczać – niefantastyczne! Jeden znajduje się do dzisiaj w Egipcie, w nomie herakleopolitańskim. To podobno pierwszy w ogóle labirynt, zbudowany przed 3600 laty przez faraona Petesucha, czyli inaczej Tithoesa. Przeznaczenie budowli podaje się rozmaicie. […] Nie ulega wątpliwości, że stąd właśnie pliniuszzaczerpnął Dedal wzór owego labiryntu, który wybudował na Krecie; ale jego naśladownictwo ograniczyło się tylko do jednej setnej części tegoż […] To był drugi labirynt po egipskim. Trzeci jest na Lemnos, czwarty w Italii. Wszystkie zbudowane były z polerowanego kamienia, kryte sklepieniami, a przy tym egipski – rzecz dla mnie w wysokim stopniu zdumiewająca – ma przy wejściu kolumny z marmuru paryjskiego. Reszta jest z czerwonego granitu, ze spojonych z sobą olbrzymich głazów, których nie potrafią obruszyć stulecia, nawet przy walnej pomocy Herakleopolitów (bo ci nienawistnej sobie budowli w dziwnie uparty sposób stale zagrażali).


Poza tym są tam też świątynie wszystkich bóstw egipskich, a ponadto czterdzieści kaplic Nemezys i niezliczone piramidy o boku po 40 sążni (ok. 72 m), sześć zawierających u podstawy arura. Porządnie już zmęczony marszem przychodzi człowiek do owych pozbawionych wyjścia błędnych korytarzy. A tu są jeszcze sale wysoko na piętrach i krużganki, z których się schodzi dziewięćdziesięciu stopniami. Wewnątrz kolumny z porfirytu, wyobrażenia bogów, posągi królów, potworne jakieś postacie. Niektóre pałace tak są położone, że przy otwarciu drzwi powstaje wewnątrz straszliwy grzmot, po większej też części wędruje się tam w ciemnościach. Poza murem leżą znów dalsze ogromne budynki należące do labiryntu tzw. skrzydła. Dalej jeszcze inne, podziemne komory, do których wiodą przekopane w ziemi korytarze.”

Dość ciekawie w tym kontekście brzmią dwie wypowiedzi – Strabona – „Jeśli wejść na dach, który nie znajduje się na bardzo znacznej wysokości, to ujrzy się kamienną powierzchnię z takich samych ogromnych płyt.” i Zajdlera (Atlantyda) – „Na terenie Sahary znaleziono pokryte dziś piaskami tajemnicze płyty, które niektórzy uważają za resztki lotniska prehistorycznego.”. Co z tego wynika? Zajdler pisze o czymś dużym powierzchniowo, a jeśli to nie lotnisko tylko dach dużej budowli? Szkoda, że Zajdler nie podaje miejsca znaleziska.

Poniższe, wybrane przeze mnie, cztery fotografie satelitarne ukazują tą część Egiptu, w której prawdopodobnie należałoby poszukiwać jeziora Mojrisa, a przy okazji Labiryntu.

labir1 labir2 labir3 labir4

Labirynt, jak utrzymują starożytni, leżał nad jeziorem Mojrisa, stąd pierwszym krokiem winno być umiejscowienie tego jeziora. Na każdym zdjęciu widzimy plamę w kształcie trójkąta z wierzchołkiem zwróconym na południe leżącą na lewym brzegu Nilu i zajmującą spory obszar pustyni. W górnej części widzimy też kilka łańcuchów wzniesień na pustyni. Jest dość prawdopodobne, by część tego obniżenia mogło zajmować jezioro Mojrisa. Od piasków pustyni wyraźnie odbija się zielona część delty Nilu jak również sama dolina rzeki. A swoją drogą, czy ktoś zbadał już wiek delty rzeki? Czy jest pewność, że Nil płynął w ten sposób od zawsze? Czy jest możliwe, że Nil rozpoczął toczyć swe wody w tym korycie dopiero po „wielkim uskoku skorupy ziemskiej”? Jeśli tak, to badania wieku delty Nilu winny to wyjaśnić.

Z relacji starożytnych i badań archeologów wiemy, że delta w obecnym kształcie istnieje już kilka tysięcy lat i przechodziła raczej nieznaczne zmiany spowodowane głównie trzęsieniami ziemi, dość częstymi w tym rejonie świata. Ostatnie największe, te które rzekomo zatopiło pałac Kleopatry i latarnię morską na Faros miało mieć miejsce w roku 365 pne. Dolina Nilu jest wyrzeźbiona w podłożu skalnym na dość dużą głębokość. Ile czasu, a przede wszystkim jakie ilości wody dokonały takiej erozji. Być może ma to związek z okresem wielkich opadów, jakie miały miejsce w Egipcie przed tysiącami lat, z tymi samymi opadami, które dokonały erozji Sfinksa. Takich badań się jednak nie prowadzi. Na mapce poniżej starałem się określić choć w przybliżeniu położenie legendarnego Labiryntu. Z opowiadań starożytnych wiemy, że:

      na północ od Memfis znajdowały się tzw. „północne przedsionki” jeziora,

      jezioro leżało po zachodniej stronie Nilu,

      jezioro liczyło w obwodzie ok. 3600 stadiów, co odpowiada mniej więcej 650 km,

      jezioro wybudowano po to, by zbierać wody powodziowe z Nilu i regulować nawadnianie delty Nilu,

      nadmiar wody mógł być „zrzucany” bezpośrednio do morza Śródziemnego, do zatoki Syrta

      labirynt znajdował się powyżej jeziora Mojrisa (chodzi zapewne o położenia względem tafli jeziora),

    Labirynt leżał w pobliżu miasta krokodyli (Krokodylopolis, Arsinoe) w odległości około 18 km i był obiektem permanentnie zagrożonym atakiem ze strony mieszkańców Herakleopolis (konflikt religijny Egipcjan z Arabami?)

labirynt

Stworzyłem prawdopodobny zarys brzegów jeziora gdzie granatowa przerywana linia zakreślona wokół niecki liczy sobie około 1100 km. Po wyłączeniu pasm wzgórz leżących w północnej części „napełniłem wodą” to hipotetyczne jezioro. Długość nowej linii brzegowej zawiera się pomiędzy 600 a 700 km, a więc jest zbliżona do długości podanej przez Diodora. Jak powstało jezioro? Mówienie o jego budowie w całości jest chyba lekką przesadą. W moim przekonaniu wkład budowniczych polegał zapewne na zbudowaniu śluz oraz sztucznych brzegów tam, gdzie poziom gruntu był obniżony i nie zapewniał utrzymania wody w zamierzonych granicach. Było to i tak gigantyczne przedsięwzięcie geodezyjno-budowlane.

Jak napełniono ten, liczący prawie 3057000 mln metrów sześciennych zbiornik? Wlewając do niego wodę z prędkością 100 metrów sześciennych na sekundę potrzeba by było około 970 lat!!! Być może pomogła sama przyroda. Jeśli przyjąć, że potop, który nawiedził Egipt był spowodowany jednym z poprzednich „wielkich uskoków…”, to jest całkiem prawdopodobne, że miejsce to zostało zalane wodami morza Śródziemnego. Tysiące lat parowania i zasilania go sztucznym kanałem z Nilu być może uzdatniło wodę na tyle, że stała się przydatna do uprawy roli. Nie można chyba też wykluczyć, że cywilizacja Bogów dokonała tego przy pomocy środków chemicznych.

Aby uchronić dolinę i deltę Nilu przed powodziami, należało odbierać nadmierną część wody rzece w jej górnej części zanim ta zaczęła przybierać po opadach w głębi afrykańskiego lądu. Na mapie można ujrzeć, że w miejscowości Dairut (po drugiej stronie Nilu leży Tell el Amarna) Nil oddziela od siebie małą odnogę płynącą wzdłuż rzeki na północ. Jest to kanał Józefa (Bahr Jusuf). Czy tu należy szukać południowej śluzy? Bardzo możliwe choć mało prawdopodobne. Z tego miejsca rozpoczyna się moje hipotetyczne jezioro. Brak opisu jakie tereny można było nawadniać z jeziora Mojrisa utrudnić może odnalezienie śluzy (lub śluz) północnych. Logicznie – nawadniana powinna być delta Nilu ze śluz w pobliżu Memfis (blisko Memfis znajduje się Giza). Zakładając, że moje rozumowanie jest słuszne, można w przybliżeniu wskazać położenie Labiryntu, chociaż pisząc te słowa w roku 2003 jestem prawie pewien, że miejsce położenia Labiryntu jest już doskonale znane. Skoro amerykański satelita sporządził mapę, na której widoczne są koryta rzek pod piaskami Sahary, to na pewno poznano już miejsce położenia tego, najważniejszego chyba zabytku na Ziemi. Dlaczego trzyma się to w tajemnicy? Jestem chyba w stanie to wyjaśnić – pieniądze, pieniądze i jeszcze raz pieniądze. A ponadto najzwyklejsi złodzieje, których interesuje tylko materia, a nie treść. Być może także, w zgodzie z teorią spiskową, przeciwna jest liczna rzesza egiptologów bojąca się utraty prestiżu i dochodów z owoców dotychczasowej pracy.

 Znalazłem też coś bardzo ciekawego. Fragment starszej i trochę dokładniejszej mapy Egiptu, na której Nil rozgałęzia się dużo dalej na południe. Czy coś może to zmienić. W moim przekonaniu tak. Poprzednio pisałem, że kanał Józefa, a właściwie jego nil2początek, jest miejscem gdzie należy szukać śluz południowych jeziora Mojrisa. W tej sytuacji początek pobierania wody z Nilu należało by przenieść niżej na południe. Jak się później przekonamy, to jeszcze nie koniec poszukiwań.

Stawiam ciekawą, być może obrazoburczą hipotezę. Pamiętamy zapewne opis tzw. Ozyrejonu w Abydos. Do dziś nie wiadomo co to mogło być i do czego miało służyć. Zbyt toporne i za małe na świątynię, brak „podłogi” i stojąca tam wiecznie woda. Brak jakichkolwiek ornamentów czy inskrypcji. Ogólnie budowla sprawia wygląd, jakby musiała wytrzymać napór jakiś ogromnych sił natury. Ponadto całość położona jest o 15 m niżej niż pełna przepychu i ornamentyki oraz dużo większa świątynia faraona Setiego II, co być może świadczyć o tym, że Ozyrejon zbudowano wcześniej. Wokół budowli wykonano terasy, które jak sądzę, miały zabezpieczać ją przed zasypaniem lub obsuwaniem się ziemi podczas ulewnych deszczów czy trzęsień ziemi. Środki zabezpieczające świadczą, że dla budowniczych była na pewno ważną budowlą.

Hipotezę swoją sformułowałbym pytaniem. Czy to przypadkiem nie są pozostałe fragmenty jakiejś budowli hydrotechnicznej, a więc może pozostałości śluzy południowej? Monumentalny, jakby toporny wygląd budowli wskazuje, że nie miała pełnić funkcji reprezentacyjnych lecz inną nie znaną nam funkcję. Nie ma w niej także „ludzkich” miejsc – osobnych pokoi czy komnat, posągów Bogów czy miejsc na ołtarze. Budowla zrekonstruowana (oczywiście tylko na papierze) przez egiptologów posiadać miała przykrycie z prostych i ciężkich kamiennych płyt. Egiptolodzy wysnuli także wniosek, że ponieważ ciągle stała tam woda po świątyni poruszano się łódką. Wielkie brawa! Ale czy to była na prawdę świątynia? Wygląd bardziej predestynuje ją do typu „przemysłowego”. Czy tak mogły wyglądać śluzy jeziora Mojrisa lub jakieś urządzenie hydrotechniczne z nimi związane? Bardzo podobny wygląd ma świątynia „Chefrena” w Giza. Styl podpór i legarów jest prawie identyczny.

1abydos1 1abydos2 1chefren1 1chefren2
Abydos tzw. Ozyrejon Giza – „świątynia” Chefrena

Strabon pisał o Ozyrejonie: „… niezwykła budowla z litego kamienia ze źródłem na dużej głębokości. Schodzi się tam wysoko sklepioną galerią z ogromnych, doskonale obrobionych kamieni. Miejsce to połączone jest kanałem z wielką rzeką…”. Jest także ciekawe skąd w Ozyrejonie bierze się woda? Budowla znajduje się powyżej Nilu a deszcz jest tam rzadkością. Woda gruntowa? A może nieznany podziemny zbiornik?

Ciekawie też w tym kontekście przedstawia się rola egipskiego bóstwa imieniem Hapy. Jego zadaniem było regulowanie wzbieraniem wód Nilu, w okolicach I katarakty, w grocie koło Assuanu oraz dozorowanie wylewów Nilu w Dolnym Egipcie z „Domu Hapy” znajdującego się na wyspie Roda na Nilu w pobliżu Memfis. Ponadto dodatkowym zadaniem Boga o imieniu Chnum była opieka nad źródłami Nilu, które Egipcjanie umieszczali w okolicach I katarakty, a więc też w pobliżu Assuanu. Czy pod piaskami pustyni znajduje się jeszcze jakiś nieodkryty kanał biegnący aż od Assuanu do jeziora Mojrisa?

Starożytne przekazy o skrzydlatej tarczy słonecznej w Edfu mówią, że „Bog Ra ze swoim orszakiem wylądował na zachód od Edfu, na wschód od kanału Pechennu”. Wniosek jaki się nasuwa, to taki, że Ra wylądował pomiędzy Edfu a jakimś istniejącym kanałem na zachód od niego. Edfu jest znacznie powyżej Assuanu, a na zachód od niego dziś rozciąga się pustynia. Czy chodzi tu o kanał łączący Nil (Assuan) z jeziorem Mojrisa? Prawdopodobnie.

Zastanawiający jest jeszcze jeden fakt. Wzdłuż całego Nilu powyżej Assuanu, tuż nad jego brzegami, zbudowano olbrzymie kompleksy świątynne i pałacowe. Żadnego nie otoczono wałami przeciwpowodziowymi. Budowano także na wyspach na rzece. Luksor, Karnak, Memfis, budowle na wyspie Elefantyna czy Roda. Czy ktoś zagrożony corocznymi, potężnymi wylewami rzeki zdecydował by się na budowę w takich miejscach? Na pewno nie. Ci co budowali byli pewni, że zalanie terenu budowy im nie grozi. Mieli przecież ochronę w postaci potężnego zbiornika retencyjnego – jeziora Mojrisa.

DODATEK (15 października 2005)

Pozwoliłem wykonać sobie trochę dokładniejszą mapkę prawdopodobnego rejonu położenia Labiryntu, a właściwie kompilację ze zdjęciem labirynt2satelitarnym. Oczywiście nie jest to praca stricte kartograficzna, ale przybliżona dająca ogólne pojęcie co do rejonu moich zainteresowań. Jest to rejon określany mianem Oazy Fajum, na terenie której znajduje się jezioro o nazwie Moeris (czarna plama po lewej). Różnica wysokości pomiędzy jasnymi obszarami zachodniego brzegu Nilu a dzisiejszą taflą wody jeziora Moeris wynosi ponad 60 metrów. Strabon pisał: „Jeśli przepłynąć obok tej budowli i jeszcze sto stadionów (ok. 18 km) dalej, napotyka się miasto Arsinoe. Nazywało się dawniej Miastem Krokodyli.” Biały okręg z centrum w dzisiejszym Arsinoe wyznacza odległość około 18 km od miasta. Przecina on zółty obszar, który być może leżał powyżej lustra wody legendarnego jeziora i jak sądzę na jego obrzeżach należałoby szukać Labiryntu.

Ponadto jak wspomina Pliniusz Starszy: „Reszta jest z czerwonego granitu, ze spojonych z sobą olbrzymich głazów, których nie potrafią obruszyć stulecia, nawet przy walnej pomocy Herakleopolitów (bo ci nienawistnej sobie budowli w dziwnie uparty sposób stale zagrażali).”, z czego można wywnioskować, że Labirynt leżał w pobliżu Herakleopolis. Najlogiczniej pasuje tu obszar oznaczony przeze mnie literą „B”. Dość intrygująco brzmi też ostatnie zdanie u Pliniusza. Czy w grę wchodziła walka o hegemonię ośrodka religijnego wśród samych Egipcjan, czy też w tle widać walkę dwóch różnych religii? Trudno powiedzieć.

Na zdjęciach satelitarnych w przesmyku pomiędzy linią Hawara-Ptolemais a Kom Medinet Ghurab (niestety nie dysponuję wyraźnymi zdjęciami) widoczne są prawdopodobnie płynące wody jako ciemne linie. Jedna linia wygląda jak naturalna rzeka z widocznymi meandrami, natomiast druga jest złożona z długich prostych odcinków wzdłuż których biegnie jasna linia (prawdopodobnie droga). Obie zmierzają w kierunku Nilu. labirynt3Być może w tym przesmyku należałoby poszukiwać resztek potężnej zapewne śluzy, ale takich poszukiwań się nie prowadzi. W Hawara i Lahun znajdują się piramidy, po drugiej stronie przesmyku piramid już nie ma (być może czekają na odkrycie).

Ciekawszym jednak obiektem jest „coś”, co znajduje się po drugiej stronie Nilu (żółty prostokąt ze znakiem zapytania). Do złudzenia przypomina tajemnicze obiekty znajdujące się obok Gizy, które opisywałem jako „Kosmodrom Giza?”. Długość obiektu wynosi kilka kilometrów. Część tego terenu wygląda na zamieszkały, ale nie słyszałem o pracach badawczych w tamtym rejonie. Czy nie czas zająć się koncepcją „hydroenergetyczną”? To nie religia i kapłani stanowiły o potędze Egiptu, o jego potędze decydowała gospodarka rolna doliny Nilu, a tą z kolei regulował potężny system nawadniający – jezioro Mojrisa i cały system hydroenergetyczny jemu podporządkowany. Trzeba baczniej zacząć się przyglądać lewemu brzegowi Nilu od Giza po Assuan i szukając ujść wodnych oraz starych kanałów nawadniających ułożyć te puzzle w jedną logiczną całość.

Czy to na pewno grobowce ?

Historia starożytnego Egiptu spowita jest w gęstych oparach tajemnicy, na którą składają się mity, niejasne lub wręcz dziwaczne tłumaczenia tekstów, nieadekwatne określanie wieku znalezisk i najzwyklejsze naginanie faktów do wymyślonych teorii. Cenotafy – symboliczne grobowce bez grobów, sarkofagi bez zwłok, serdaby – specjalne pokoje dla posągów zmarłych mających udawać prawdziwych nieboszczyków, to tylko niektóre wybiegi egiptologii mające uwiarygodnić hipotezy, które z logiką mają mało wspólnego.

Moja koncepcja nie łączy piramid z życiem pozagrobowym starożytnych Egipcjan. Swoją hipotezę konsekwentnie opieram na teorii „dwóch cywilizacji”, która według mnie potrafi wytłumaczyć dużo więcej niewyjaśnionych faktów niż współczesna historia starożytna. W tym wypadku stare, polskie przysłowie „Co boskie Bogu, a co cesarskie cesarzowi” nabiera prawdziwego znaczenia.

nilCzy oficjalna egiptologia, tak twardo stojąca na stanowisku „grobowce i tylko grobowce”, dała odpowiedż na pytania:

• Dlaczego żadna piramida, będąc grobowcem króla, nie posiada wyraźnego, okazałego i zdobionego zewnętrznego wejścia?
• Dlaczego korytarze i przejścia w piramidach nie są dostosowane do wzrostu ludzi?
• W jaki sposób we wnętrzu piramidy poruszał się orszak pogrzebowy, by okazać należny szacunek zmarłemu władcy?
• Dlaczego komory „grobowe” znajdowały się w centrum piramid i były otaczane tak grubym, kamiennym murem?
• Dlaczego niektóre komory „grobowe” posiadały tak skomplikowane rodzaje zabezpieczeń, w rodzaju kilku zsuwanych z góry, w specjalnych prowadnicach, kamiennych płyt?
• Dlaczego sarkofagi w komorach grobowych raz są stawiane na wierzchu, raz częściowo, a raz całkowicie wpuszczane w podłogę?
• Dlaczego żadna piramida, oprócz oczywistych i udowodnionych oszustw, nie zawiera imienia inwestora?
• Dlaczego w piramidach, a przynajmniej na sarkofagach, nie wyryto nawet imienia faraona, który w nim spoczywa?
• Dlaczego sarkofagi w piramidach są pozbawione jakichkolwiek ozdobień, podczas gdy sarkofagi, w których faktycznie znaleziono zwłoki wprost kipią od reliefów, ozdób i złoceń?

Czy to przypadek, że:

• 

      W niektórych, zbadanych piramidach istnieją wysokie „korytarze” zbudowane w ten sam sposób co „wielka galeria” w wielkiej piramidzie?

• 

      W niektórych, zbadanych piramidach wejście do „komory królewskiej” jest wąskim i niskim tunelem położonym z boku tuż przy ścianie?

• 

      W żadnej „komorze królewskiej” nie znaleziono nawet maleńkiej wnęki na postawienie opiekuńczego bóstwa?

• 

    Obok żadnej „komory królewskiej” nie natrafiono na chociażby małe pomieszczenie na dary czy ofiary pogrzebowe dla faraona?

Postawiłbym dalsze pytania:

• 

      Dlaczego piramidy zbudowano przede wszystkim w wąskim pasie od Abu-Roasz do Lahun?

• 

      Dlaczego piramidy zbudowano tylko po lewej, zachodniej stronie Nilu i w niewielkiej od niego odległości? Czy jedynym powodem był skalisty grunt?

• 

      Czy ktoś zadał sobie trud, by ustalić, czy rzeczywiście miały miejsce rzekome „katastrofy budowlane”, czy też piramidy uległy zniszczeniu w wyniku naturalnego kataklizmu? Kiedy to mogło nastąpić i czy zniszczenia wszystkich nie nastąpiły „przypadkowo” w jednym i tym samym czasie?

• 

      Czy łodzie znajdowane w pobliżu piramid, czy też na pustyni, to faktycznie tylko wotywne „święte barki” do przewozu zmarłych faraonów do świata Bogów? A może są to budowane przez ludzi „modele redukcyjne” wzorowane na boskich barkach?

Na te pytania nie otrzymamy żadnej zadowalającej odpowiedzi. Możemy usłyszeć jeden i ten sam monolog o czających się wszędzie złodziejach, piramidach budowanych „na próbę”, przedłużaniu ich budowy „bo faraon nie chciał umrzeć o czasie”, niedokończonych „bo zmarł przedwcześnie”, błędach budowniczych itd. Nie ma się czemu dziwić. Te i inne hipotezy stworzyli ludzie dzisiejszej cywilizacji chrześcijańskiej i islamskiej. Jak zapewne wiadomo ostatni Egipcjanin zszedł ze sceny już w VIII wieku ne., w czym niemałą zasługę mają Arabowie.

Sadzę, że odpowiedź można znaleźć pod warunkiem całkowitego przewartościowania dotychczasowej funkcji piramid jako grobowców i powiązania ich z największą zagadką Egiptu – z jeziorem Mojrisa. Większość piramid łańcuszkiem ulokowano od Abu-Roasz wzdłuż wschodniego brzegu hipotetycznego jeziora Mojrisa po Lahun. Czym mogły być? Sądzę, że ich funkcja musiała być ściśle związana z jeziorem, a dokładniej z gospodarką wodną tego zbiornika. Bardzo możliwe, że były to swego rodzaju centra energetyczne, pozwalające na obsługę śluz, a być może także do zaopatrywania w energię większych ośrodków „religijnych” czy ośrodków władzy.

przekroj1Zabezpieczenie w postaci grubych ścian, brak wyraźnych, ozdobnych zewnętrznych wejść wskazuje, że być może wytwarzano w nich niebezpieczny rodzaj energii lub używano niebezpiecznego surowca do jej wytwarzania. My ludzie, jak dotąd znamy tylko jeden najniebezpieczniejszy rodzaj energii, ale jesteśmy dopiero w początkach poznawania, więc nie pokuszę się nawet o odgadnięcie jej rodzaju.

Brak widocznych wejść, grube ściany, dodatkowe zabezpieczenia komór, wszystko to miało stworzyć system zabezpieczeń chroniących przed niebezpieczeństwem porażenia wszystkiego co żyje w pobliżu – ludzi i zwierząt oraz zabezpieczało przypadkowe ich dostanie się do wnętrza. „Kto naruszy spokój tego miejsca – zginie”. Czy w takiej sytuacji klątwa faraona nie brzmi racjonalniej? A łodzie? Cóż, po jeziorze pełnym krokodyli bezpieczniej pływa się łodzią aniżeli wpław. Może, nie zdając sobie sprawy, odkryto porty dla łodzi przeznaczonych do pływania po wodach jeziora Mojrisa?

Czy wszystkie piramidy należy zaliczyć do „przemysłowych”? Trudno powiedzieć. W niektórych miejscach jest ich po prostu za dużo, by pełniły jednocześnie tę funkcję. Chyba, że przyjąć tezę o ich jednorazowości, tzn. piramida, która uległa uszkodzeniu lub przestała z jakiś przyczyn pełnić swoją funkcję zostawała porzucona (np. ze względu na niebezpieczne materiały, nieopłacalność odbudowy), a budowano nową obok niej. Niektóre, w późniejszych być może czasach, budowano jako grobowce albo przekształcano w nie nieużywane. Na przestrzeni tylu tysięcy lat wszystko mogło się zdarzyć.

Potwierdzenie takiej koncepcji jest bardzo trudne z tego powodu, że piramidy od lat badano tylko jako grobowce. Do badania ich nie zapraszano ludzi z wykształceniem technicznym, ekspertów od budownictwa przemysłowego, a być może z góry ustalone przeznaczenie piramid nie skłaniało tych drugich do udziału w badaniach. Co może świadczyć o takim charakterze piramid?

Był czas, gdy po Ziemi stąpali Bogowie

 

 

Moja teoria „dwóch cywilizacji” – żyjących równolegle cywilizacji Bogów, półbogów i ludzi winna wprowadzić nas w najdawniejsze czasy. Wkraczamy w wieki, gdy po Ziemi stąpali Bogowie, a władzę w ich imieniu nad ludźmi sprawowali królowie i kapłani, owoce zamierzonego chyba mezaliansu Bogów i ludzi – półbogowie. Wywód nierozłącznie związany też będzie ze sprawą zaginionego jeziora Mojrisa, największego bodaj osiągnięcia starożytnej nauki i techniki. Herodot pisał:

Postanowili także pozostawić po sobie [dwunastu królów] wspólny pomnik, i stosownie do tej decyzji zbudowali labirynt, który leży nieco powyżej Jeziora Mojrisa …

Z treści można też wywnioskować, że labirynt i jezioro Mojrisa było budowane i zostało zbudowane przez dwunastu królów jako wspólne dzieło. Gdyby budowa trwała etapami pokoleń, treść przekazu miałaby zapewne inny charakter. Dwunastu królów. Królami w początkach Egiptu byli Bogowie. Gdzie można znaleźć wzmiankę o takiej a nie innej liczbie królów? Też u Herodota:

… siedemnaście tysięcy lat upłynęło do panowania Amasysa od czasu, kiedy z ośmiu bogów powstało dwunastu, z których jednym jak sądzę, był Herakles.

Czy wolno mi łączyć Bogów Egiptu z Bogami Grecji? Sądzę, że tak. Mają więcej ze sobą wspólnego niż inni. To Grecy wywodzą swoich Bogów z Egiptu. To do Egiptu schronili się greccy Bogowie przed Tyfonem, zamieniając się przy tym w zwierzęta (między innymi Hermes w ibisa, a Hefajstos w byka). To kapłan egipski Maneton wymienia Hefajstosa jako pierwszego króla Egiptu. Liczba dwanaście nie jest też liczba spotykaną „na codzień”. Oprócz dwunastu znaków Zodiaku, liczby świętych Apostołów i dzisiejszej liczby miesięcy w roku spotkałem ją jeszcze w dwóch przytoczonych cytatach. Według mnie prawdopodobieństwo, że jezioro Mojrisa, labirynt i piramidy zbudowali Bogowie jest nader wysokie. Kiedy to mogło być? Najmłodszy z greckich Bogów Dionizos panował na Ziemi około 15000 lat pne., Ozyrys został zamordowany około 21000 lat pne., rządy po nim objęła Izyda, potem wymienia się Neftydę, Seta, Horusa, Ptaha i ostatniego króla-Boga Thota (Hermesa).

Kiedy rozpoczęto budowę? Ile lat trwała budowa? Na te pytania nie potrafię udzielić odpowiedzi, lecz osobiście mniemam, że kompleks „jezioro-labirynt-piramidy” mógł działać jeszcze 13000 lat pne. Nauka odkryła coś bardzo ciekawego w historii starożytnego Egiptu – „wielką rewolucję rolniczą”, a ta na pewno nie mogła mieć miejsca bez wody. Rozpoczęła się nagle 13000 lat pne., i równie nagle skończyła 10500 lat pne. Od 13000 lat pne. w Egipcie dominującą rolę odgrywała hodowla i gospodarka rolna, a po roku 10500 pne. znów znajdowano dowody tylko na uprawianie łowiectwa z dominacją łowienia i spożywania ryb. Wielki kataklizm 10,5 tysiąca lat pne. mógł uszkodzić system nawadniający, co było bezpośrednim załamaniem się reformy rolnej. Mógł być też początkiem końca jeziora Mojrisa, które od tej pory zaczynało wyparowywać. Wprowadzenie rolnictwa do Egiptu nauka przypisuje Ozyrysowi. Rzeczony, jeśli wierzyć dziejopisom, nie żył od prawie 7000 lat, ale wiadomo, że dzięki Izydzie zmartwychwstał i działał dalej jako władca podziemnego świata. Mniejsza z tym.

By rozpocząć gospodarowanie w dolinie Nilu należało być niezależnym od jego wylewów, a takie uniezależnienie dawało tylko jezioro Mojrisa. Zbierając wody Nilu już od okolic Assuanu, nie dopuszczało do powodzi i nawadniało pola po deltę Nilu za pomocą sieci przekutych w skale lub specjalnie wybudowanych kanałów odpływowych. To być może dlatego, jak łatwo zauważyć, większość zielonych terenów położona jest między Nilem a zachodnim brzegiem pradoliny. To stamtąd, z zachodniego brzegu, z jeziora Mojrisa spływała życiodajna woda i to pozostałości tamtego systemu irygacyjnego są wykorzystane do dziś, choć teraz źródłem wody jest Nil.

Gwałtowny upadek gospodarki rolnej w roku 10500 pne. był, być może, skutkiem kataklizmu spowodowanego przez „wielki uskok skorupy ziemskiej”. To wielkie trzęsienie ziemi najprawdopodobniej zakończyło działanie wielu śluz, uszkodziło piramidy, zniszczyło ośrodki państwowe i religijne. Dzieła zniszczenia dopełniły zapewne wody morza Śródziemnego, Czerwonego i samego jeziora Mojrisa. Ile lat Egipt podnosił się z katastrofy? Prawdopodobnie kilka tysięcy. Nie podjęto prób odbudowy wielkich budowli, bo już nie było Bogów i ich techniki. Pozostali przy życiu królowie i kapłani podjęli dzieło odbudowy, ale tylko na polu intelektualnym organizując od nowa społeczność, ucząc na nowo praw i podstaw życia w ocalałym społeczeństwie. To być może w tym kataklizmie zniszczone zostały najstarsze dzieła pisane. Pozostały tylko te wykute w kamieniu. Egipt odnawiał się od podstaw. Przetrwał różne koleje losu aż do VIII wieku naszej ery, gdzie definitywnie unicestwiła go ekspansja Arabów, którzy o dziwo, dziś uzurpują sobie prawo do sukcesji po Wielkim Egipcie.

Kiedy znikło samo jezioro? Naoczny świadek Herodot widział je jeszcze w roku 430 pne., ale już za rządów dynastii Ptolemeuszy (III-I w. pne.) pozostaje po nim jeziorko o nazwie Moeris i mały zielony obszar znany dziś pod nazwą Oaza Fajum.

Historia lubi się jednak powtarzać. Potrzebę zbudowania zbiornika wodnego, który by regulował wylewy Nilu zauważyła współczesna Zjednoczona Republika Arabska budując z „bratnią pomocą” ZSRR „ludzką” namiastkę – tamę assuańską i jezioro Nassera, niszcząc przy okazji wiele zabytkowych budowli.

Wycieczka od Abu-Roash do Lahun

 

 

Zróbmy mały przegląd piramid, oczywiście nie wszystkich, bo w sumie jako piramidy sklasyfikowano około 80 budowli. Obejrzyjmy te największe, lub to, co po nich zostało.

aburoash Abu Roash
wysokość – 57-67 m
podstawa – 106×106 m
nachylenie – 48-52°(?) inwestor – Dżedefre
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 2500 pne
wielka Giza (Wielka)
wysokość – 146,6 m
podstawa – 230×230 m
nachylenie – 51°50’50” inwestor – Cheops
budowniczy – Hemiunu
rok budowy – ok. 2500 pne
srednia Giza (Średnia)
wysokość – 143,5 m
podstawa – 215×215 m
nachylenie – 53°10′ inwestor – Chefren
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 2500 pne
mala Giza (Mała)
wysokość – 66,5 m
podstawa – 102×105 m
nachylenie – 51°20’25” inwestor – Mykerinos
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 2500 pne
zawiyet Zawiyet el_Aryan
wysokość – około 40 m
podstawa – 84×84 m
nachylenie – 68° (rdzeń)
inwestor – Khab
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 2700 pne
abusir Abusir
wysokość – 48 m
podstawa – 78,5×78,5
nachylenie – 50°30′
inwestor – Sahure
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 2400 pne
sakkara Sakkara
wysokość – 62,5 m
podstawa – 109×121 m
nachylenie – schodkowa
inwestor – Dżoser
budowniczy – Imhotep
rok budowy – ok. 2700 pne
dashur Dashur
wysokość – 105 m
podstawa – 188×188 m
nachylenie – łamana
inwestor – Snofru
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 2500 pne
czerwona Dashur (czerwona)
wysokość – 105 m
podstawa – 220×220 m
nachylenie – 43°22′
inwestor – Snofru
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 2500 pne
Jak można zauważyć, wszystkie piramidy są albo uszkodzone, albo rozpadły się. Czy to są katastrofy budowlane? Czy dokonywano zmian w trakcie budowy? Bez żartów, tego nie budowali dzisiejsi „fachowcy”. Zachowałbym też ostrożność co do imion inwestorów czy wykonawców. Bardzo kruche podstawy i raczej wprowadzane na zasadzie „ktoś to musiał zrobić”. Wszędzie widać też, że piramidy jakby „otrząsnęły się” z okładziny. Czy to wynik katastrof budowlanych, czy efekt wielkiego trzęsienia Ziemi?
lisht Lisht
wysokość – około 49 m
podstawa – 105×105 m
nachylenie – 49°24′
inwestor – Senuseret I
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 1900 pne
meidum Meidum
wysokość – 92 m
podstawa – 144×144 m
nachylenie – 51°50’35”
inwestor – Huni/Snofru
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 2500 pne
hawara Hawara
wysokość – 58 m
podstawa – 102×102 m
nachylenie – 48-52°
inwestor – Amenemhat III
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 1900 pne
lahun Lahun
wysokość – około 48,5 m
podstawa – 107×107 m
nachylenie – 42°35′
inwestor – Senuseret II
budowniczy – ???
rok budowy – ok. 1900 pne

Wszystkie widoczne wejścia do piramid zostały wykonane już w czasach współczesnych i przez współczesnych „ciekawskich”. Na pewno nie mają nic wspólnego z oryginalnymi, bo takich nie znaleziono. Zostały wykute niemałym nakładem sił przez starożytnych złodziei albo wykonane przez takich ludzi jak Bellzoni czy Vyse metodami nowocześniejszej, bardziej „eksplozywnej” archeologii.

Jak można zauważyć wysokość większości piramid waha się pomiędzy 40 a 100 m. Al-Makrisi pisze że „… To on był twórcą obydwu wielkich piramid pod Misr.” Czy to oznacza, że mała piramida już stała? Interpretacje mogą być różne. Mogła już stać, ale równie dobrze mogło jej jeszcze nie być. Badający kompleks w Giza przebąkują coś nieśmiało o kanałach wodnych, ale nie mogą znaleźć dla nich miejsca w jakiejś ogólnej koncepcji. Czy przykładowo, małą piramidę łączy jakiś kanał ze „świątynią Chefrena”? Nie stwierdzono, bo odkrycia w Giza są bardziej przypadkowe niż planowane. Nie ma żadnej alternatywnej hipotezy co do kompleksu piramid i dlatego nie wiadomo czego szukać, a zmiana charakteru „świątynnego” na „przemysłowy” na razie nie wchodzi w rachubę.

Czy hipoteza „centrów energetycznych” może znaleźć potwierdzenie na innych obszarach starożytnego Egiptu? Cóż, nikt tego jeszcze nie brał pod uwagę i zapewne nic nie szukano pod tym kątem. Hipoteza jest szokująca, ale czy jest aż tak niemożliwa?

swiafar1 swiafar2 swiafar3 swiafar4 swiafar5

Czy płaskorzeźby olbrzymich „żarówek” w Denderze to tylko fantazja autorów? Dlaczego w podziemnych pomieszczeniach Doliny Królów (i nie tylko), ozdobionych napisami na ścianach i sufitach, nie odnaleziono śladów okopceń? Czy artyści pracowali po omacku? Czym oświetlali pomieszczenia? Egiptologia odpowiedziała – pomieszczenia oświetlano za pomocą systemu luster. Owszem można, ale trzeba mieć najwyższej jakości lustra odbijające prawie 100% światła. Czy takie lustra posiadali starożytni Egipcjanie? Tu archeologom kłania się najzwyklejsza fizyka.

W piramidach, które zbadano dokładniej, odkryto puste sarkofagi. Duże kamienne wanny musiały mieć jakieś przeznaczenie, ale czy były to miejsca przeznaczone dla nieboszczyków? Jakoś nie mogę zrozumieć dlaczego są tak anonimowe. Dlaczego, żaden z faraonów, budując grobowiec tylko i wyłącznie dla siebie nie pozostawił najmniejszego nawet podpisu, choćby po to, by po śmierci trafić do właściwego sarkofagu? Nie podejrzewam, że sarkofagi wykonano jako trumny wielorazowego użytku. Czy służyły do przechowywania czegoś, co nie wchodzi w żadne reakcje z kamieniem? Powinni to zbadać poważni naukowcy o technicznym wykształceniu. Pytanie tylko, czy zostaną dopuszczeni do badań. Pomiędzy piramidami biega cały czas arabski Humbaba. Czy badania starożytnego Egiptu są prowadzone uczciwie? Czy zakazując badań innym, Hawass nie dopuszcza się ukrywania, lub co gorsza do niszczenia niewygodnych dowodów?

sarko1 sarko2 sarko3 sarko4

Jak widać są też różne metody posadowienia sarkofagów. Jedne stoją na wierzchu inne wpuszczone całkowicie w podłogę. Znajduje się i takie, które są wpuszczane na 1/3 lub do połowy wysokości. Skąd taka różnica w projektach? Czy w taki sposób ułatwiano sobie wkładanie nieboszczyka? Czy nikt jeszcze nie zauważył różnicy pomiędzy kamiennym „poidłem dla koni”, a innymi wspaniale rzeźbionymi sarkofagami?

sarkofag1 sarkofag2 sarkofag3 sarkofag4

Jak widać powyżej, w Egipcie znaleziono też inne sarkofagi, w których faktycznie znajdowały się mumie królów. Widać zasadniczą różnicę między anonimowymi, kamiennymi „wannami” a sarkofagami przeznaczonymi do pochówku faraona. Piękne reliefy postaci Bogów mających chronić zmarłych królów, wyryte hieroglificzne napisy. I jeszcze jeden, znamienny fakt – żadnego z tych sarkofagów nie znaleziono w piramidzie.

Ślady w piramidach mogące dawać jakąś wskazówkę są niezauważane lub świadomie pomijane. Wiele medialnego uchwytyszumu uczyniono z odkrycia zamknięć tzw. szybów wentylacyjnych. Poświęcony temu program na naukowym kanale TV „very disco” był tylko jednym, wielkim show Zahi Hawassa. Przez całą prawie audycję oglądać było można jedną i tą samą gębę mówiącą bardzo dużo o … swoich zasługach. Główny bohater, Gattenbrink pozostał w cieniu. Najbardziej rozśmieszyło mnie nazwanie dwóch cienkich drutów (nie wiadomo z czego) uchwytami. Kto, za przeproszeniem, mógł to chwytać w kanaliku o przekroju 20 na 20 cm i długości prawie 60 metrów? Czy nie są to części jakiejś dawnej instalacji np. elektrycznej? Po przewierceniu kamiennej płyty kamera zajrzała na drugą stronę. I co? I nic. Pustka… ale z gębą Zahi’ego na pierwszym planie. otwory

W Sakkara też znaleziono zagadkową rzecz. Dwa okrągłe otwory wywiercone w kamiennej płycie prowadzące gdzieś w głąb budowli. Gdzie prowadzą? Czy zbadano jakieś ślady czegoś, co kiedyś mogło się w nich znajdować? Nie, bo po co. Wiadomo, że tędy miała uchodzić dusza. Warto też zauważyć, że podobne otwory, niknące gdzieś w głębi piramidy, odnaleziono także po drugiej stronie Atlantyku – w Teotihuacan. Czy w badaniach piramid długo jeszcze będzie dominować radosna twórczość, naukowe samouwielbienie i kompletny brak logiki? Sądzę, że poważne badania w Egipcie będzie można przeprowadzić dopiero po odejściu starej, ortodoksyjnej ekipy i podjęciu interdyscyplinarnych badań przez młodszych, nie obciążonych uprzedzeniami badaczy.

Jeśli piramidy były czymś w rodzaju stacji energetycznych można pokusić się o ich ogólną charakterystykę.

• Prawie każda piramida ma kształt ostrosłupa i jest to jak się wydaje, najlepszy kształt pod względem stabilności, odporny na uderzenia silnego wiatru, nie stawiający większych przeszkód dla wody podczas silnych opadów. Budowla jest także odporna na silne trzęsienia ziemi i uderzenia tsunami.
• Komora główna była umieszczana w środku budowli, mniej więcej w jej geometrycznym środku lub w środku podstawy a nawet poniżej poziomu podstawy. Była obudowana najbardziej trwałymi i o dużych gabarytach materiałami. Odległości od komory głównej do ścian zewnętrznych są mniej więcej jednakowe i duże. Czy odległość ta podyktowana była warunkami bezpieczeństwa na zasadzie im większa moc źródła energii tym większa piramida?
• Budowla była zabezpieczana przed wtargnięciem do środka przez istoty niepowołane – brak zewnętrznych wejść, wąskie korytarze i przesmyki, kamienne zasuwy, zaczopowane korytarze, ślepe zaułki.

Jeżeli piramidy służyły faktycznie jako „fabryki energii”, a „sarkofagi” były zbiornikami na „paliwo energetyczne”, to jaki rodzaj energii mógł być tam stosowany? Moje myśli uporczywie krążą wokół hinduskich przekazów o latających pojazdach. Tym, jak zapewne wiadomo, energii dostarczała rtęć i to rtęć podgrzewana do wysokich temperatur. Sama rtęć, a szczególnie jej opary są śmiertelnie trujące dla ludzi. Czy dlatego budowano kamienne „sarkofagi” z bardzo ciężkimi, dopasowanymi wiekami? Czy właśnie dlatego musiały być wykonane z jednego bloku kamienia, by zapobiec przeciekom? Czy dlatego wszystkie piramidy czy zigguraty zostały zbudowane jako hermetyczne budowle? Czy dlatego były tak ogromne, by sama grubość murów zabezpieczała przed wydostawaniem się trujących oparów? Czy przekładki z miki, znajdowane w niektórych tego typu budowlach, nie służyły jako izolatory przed gorącymi oparami rtęci? Odnalezienie samych maszyn do przetwarzania energii uważam za niemożliwe, choć cuda się zdarzają nawet w naszym „zracjonalizowanym” świecie. Jeśli jednak nie zabrali ich lub nie zniszczyli sami Bogowie, to o ile nie były z kamienia rozpadły się zapewne w pył po tylu tysiącach lat.

zahi
Grobowce, grobowce i tylko grobowce !!!

Czy faktycznie dwie wielkie piramidy zbudowano tylko po to by przechować w nich najcenniejsze rzeczy i wiedzę na czas potopu? Po tym co napisałem, odnoszę wrażenie, że nie. Piramidy zapewne już stały, gdy król Saurid (lub ktoś inny) rozkazał na ich okładzinach wyryć całą dostępną wiedzę i to tylko wiedzę przydatną ludziom i tylko tu na Ziemi. Czy można się już domyślać, dlaczego nie zrobił tego wewnątrz piramidy?

Zastanowić się trzeba nad jeszcze jednym problemem. Jak to się stało, że wszelkie reliefy czy rysunki starożytnego Egiptu starannie pomijają temat budowy piramid? Ba, brak nawet najmniejszego opisu czy wzmianki na ten temat. Jak można było pominąć najważniejsze i największe bodaj budowlane wydarzenie w historii Egiptu? Spotykamy przecież mniej ważne, a czasem pospolite jak np. zbiór zboża czy łowienie ryb. Nie znajdujemy także żadnych opisów budowy piramid w tekstach państw ościennych. Czy to był temat tabu dla całego regionu? Czy obowiązywał jakiś surowy zakaz ich opisywania? Sądzę, że przyczyna tkwi gdzie indziej i są dwie możliwości – albo w czasie wykuwania historii w kamieniu piramid jeszcze nie było, co uważam raczej za niemożliwe, albo piramidy już stały, lecz nikt nie wiedział kto i kiedy je zbudował, a poszanowanie prawdy, nawet w sztuce, starożytni cenili dużo wyżej niż my współcześni. Twierdzę, że historyczni Egipcjanie nie mieli z tym nic wspólnego.

Podsumujmy naszą wiedzę o piramidach i wyciągnijmy wnioski.

• Gdyby piramidy od początku były grobowcami, to z pewnością otrzymałyby piękne, szerokie wejścia ozdobione napisami komu są poświęcone. W środku piramid oprócz okazałego grobu faraona byłyby zapewne sale do odprawiania uroczystych modłów, do których wiodły by wygodne dojścia, a ściany kipiały by wprost historią zasług nieboszczyka. Słowem musiałyby stanowić mauzolea w pełnym tego słowa znaczeniu.

• Piramidy zostały zbudowane jako hermetyczne obiekty nie mające żadnego, nawet zamaskowanego wejścia. Dzisiejsze wejścia do piramid zostały wykonane brutalnym włamaniem, nierzadko przy pomocy materiałów wybuchowych. Jeśli posiadają jakieś dojścia do wewnętrznych pomieszczeń, to są one zapewne umieszczone poza piramidami i prawdopodobnie prowadzą pod ziemią.

• Jeżeli w piramidach umieszczono urządzenia wymagające obsługi, to muszą istnieć także „sterownie”, z których kierowano pracą urządzeń. Być może istniała grupa „kapłanów” przyuczonych przez Bogów do ich obsługi. Grupa ta otrzymała także bezwzględny nakaz dochowania tajemnicy przed pozostałymi ludźmi. Stąd być może wzięła się tajemna część wiedzy kapłanów, której ujawnienie karano śmiercią. Współcześni badacze włamali się prawdopodobnie tylko do części „produkcyjnej”, do której od samego początku nikt nie miał dostępu i ta część stanowiła hermetycznie zamkniętą całość.

• Jeżeli to, co odkryto w piramidach, stanowiło pomieszczenia zawierające najbardziej niebezpieczną zawartość (reaktor, zbiornik paliwa lub podobne), to nie dziwi fakt, że posiadają utrudnione dojścia i „przemyślne” zabezpieczenia, a z tych pomieszczeń nie ma żadnych przejść do innych, które z pewnością istnieją.

• Jeśli naprawdę chcemy przeniknąć tajemnice piramid, to musimy odnaleźć prawdziwe wejścia do nich, odnaleźć inne pomieszczenia, zbadać dokładnie znaleziska pod kątem techniki (nie dopatrując się w każdym personifikacji Boga), albo w najgorszym wypadku, rozebrać piramidy kamień po kamieniu by poznać przynajmniej wewnętrzny plan budowy, co raczej nie wchodzi w rachubę ze względu na nasz absolutny brak technicznych możliwości ponownego ich złożenia.

Zachęcam do innego spojrzenia na budowle starożytnego Egiptu, które nie przypominają świątyń ale są zbudowane z prostotą i bardzo solidnie. Budowli nie posiadających ozdobnych reliefów, nie otoczonych rojem posągów, nie mających szerokich alej prowadzących do wielkich, ozdobnych wejść. Budowli, we wnętrzu których nie ma miejsc dla Bogów i ludzi. Budowli, których „masywność” może stwarzać wrażenie zabezpieczenia „czegoś” przed „kimś”. Budowli, które umownie można nazwać „przemysłowymi”. I nie muszą to być tylko piramidy.

„Słoneczne barki” starożytnego Egiptu

 

 

Powróćmy jeszcze do tzw. „słonecznych barek” występujących w starożytnym Egipcie. Nam, współczesnym, barka kojarzy się tylko ze środowiskiem wodnym i tylko z urządzeniem pływającym po wodzie. Co innego w starożytnym Egipcie. Potrafiła pływać, latać w powietrzu, a nawet przemierzać kosmos. Nazwę „słoneczna” nadali jej współcześni egiptolodzy biorąc ją zapewne od Słońca, które według wierzeń egipskich, wędrowało w barce po nieboskłonie.

barka1a barka1b barka4

Najstarsze rysunki i reliefy wskazują na to, że początkowo barki służyły tylko do przewożenia Bogów. „Nawigatorami” też byli bogowie. Podróżnicy byli chronieni, na co wskazuje kobra w koronie otaczająca pasażera oraz wszystkowidzące oko Ra. Przypatrzmy się dokładnie rysunkom. Na żadnej z barek nie widać nic, co służyło by do jej poruszania. Każda posiada tylko urządzenie do sterowania i tylko na niektórych są jakieś pomieszczenia. Co było jej napędem? Zwróćmy uwagę na dziwne zakończenie rufy i dziobu. Na niektórych rysunkach oba elementy są zakończone „kwiatem lotosu”, czymś w rodzaju dyszy, a co więcej, zakończenia te są ruchome, mogą wyginać się i do przodu i do tyłu. Zapomniana technika cywilizacji Bogów? W naszej współczesnej technice próżno by szukać takiego rozwiązania.

barka2a barka2b barka2c

Drugą charakterystyczną cechą barek jest to, że są bardzo niskie, rzec można płaskodenne. W naszym, dzisiejszym wyobrażeniu o maszynach pływających, nie widać w nich miejsca gdzie można by umiejscowić współczesny napęd. Musiały to być jednak potężne urządzenia pływające, skoro na jednym z rysunków widać transport kamiennego obelisku (istnieje rysunek barki transportującej dwa obeliski). Czy kilkutonowy obelisk można transportować łodzią z drewna lub trzciny? Gdyby istniały takie możliwości, Arabowie (i nie tylko) już dawno porozwoziliby je po całym świecie. A czym przetransportowano skradzione w Egipcie obeliski do Europy czy Ameryki? Dopiero wielkimi statkami i to w nieodległej przeszłości.

barka3a barka3b barka3c

Czas Bogów przeminął. Na późniejszych rysunkach barki zaczyna zaopatrywać się najpierw w wiosła, a potem w żagle, choć gwoli prawdzie, istnieją też reliefy przedstawiające barki z żaglami, ale te jak sądzę przedstawiają „ludzką” jej wersję. Ówczesny artysta rozumiał, że barka sama pływać nie może i dorysował to, co stosował człowiek. Dzisiejsze łodzie pływające po Nilu budowane są z drewna lub trzciny, bo tylko na takie stać biednych fellachów. Czy nie są to tylko ludzkie namiastki boskich barek?

barbenu

Obok rysunek na papirusie przedstawiający boską barkę z ptakiem Benu. Benu, to egipski Feniks, ptak przylatujący co 500 lat do Heliopolis do swojego gniazda, by ponownie się „odrodzić”. Przypatrzmy się samej barce. Moja interpretacja każe dopatrywać się tu technicznych elementów, przedstawionych za pomocą symboli. Tarcze interpretuję jako rodzaj energii, a nie jak egiptologia, Słońce. Zielone Słońce? Benu nad głową ma zieloną tarczę, która może symbolizować „zielone promieniowanie”, które według Egipcjan przywracało do życia bądź uzdrawiało. Nad „rufowym kwiatem lotosu” widać inny rodzaj energii i być może to stanowi sens napędu boskiej barki. Jak można zauważyć barka posiada tylko wiosło sterowe i trudno uważać je za napęd. Na dziobie widać „oko Ra”, które ja interpretuję jako system nawigacji, obserwacji i ostrzegania „załogi”. Według mnie jest to wysoka technika przedstawiona językiem symboli. Technika, w którą ludzie nie byli wtajemniczani, ale byli jej obserwatorami. Być może otrzymali wyjaśnienia jak to działa lub do czego służy i przedstawiali to w swoim, nie technicznym języku.

Czy pierwsi egiptolodzy byli bliżej prawdy ?

 

 

Egiptolodzy „starej daty” mieli bardziej trzeźwe i twórcze spojrzenie na Egipt niż cała rzesza ich następców. Angielski uczony Flinders Petrie pisał, że Egipcjanie z czasów pierwszych dynastii posiadali w wielu dziedzinach o wiele wyższe umiejętności aniżeli ich następcy. Ujemny postęp liniowy? Dowodem na to są naczynia z przed 6000 lat, toczone z czarnego granitu, które jakością wykonania przewyższają wszystkie wykonane w okresach późniejszych oraz reliefy hieroglificzne na naczyniach z diorytu (wykonane dwoma równoległymi liniami w odstępie 0,8 mm!), które mogły być wycięte, według Petriego, tylko za pomocą diamentowych frezów. W jaki sposób wykonano rysunki wewnątrz alabastrowego naczynia, które uwidaczniają się dopiero po włożeniu do środka źródła światła?

Papirus Rhind z połowy II tysiąclecia pne, uważany za najstarszy „podręcznik” matematyki, zawiera tak prymitywne rodzaje obliczeń, że nijak nie można ich odnieść do wiedzy matematycznej jaką stosowali budowniczy piramid. Celne stwierdzenie znaleźć można u Mereżkowskiego w jego książce „Tajemnice Wschodu” (cytat za A. Mostowiczem):

Nagłe pojawienie się Egiptu gmatwa nasze przekonanie o postępie i ewolucji ludzkości. Według tych teorii ciemności byłyby za nami, światło przed nami, a ludzkość miałaby kroczyć drogą wiodącą od ciemności do światła. Ale oto okazuje się, że droga Egiptu jest odwrotna; pojawia się od strony jakiegoś wielkiego światła. Im więcej cofamy się w przeszłość, tym natężenie tego światła jest silniejsze, jak gdyby jego źródło mieściło się gdzieś w otchłani wieków. Cóż to za światło? Skąd się ono wzięło? Cóż się znajduje na dnie tej niezgłębionej, wywołującej zawrót głowy, starożytności? Nasza sonda nigdy chyba nie dosięgnie dna…

Czy nie doskonale powiedziane? Tym wielkim światłem promieniowała dawna cywilizacja Bogów. Światło zgasło, gdy Bogowie opuścili Ziemię, a ludzie, ta osierocona cywilizacja rozpoczęła samodzielne życie, samodzielną walkę o przetrwanie, odziedziczając materialną schedę po Bogach. Współczesna historia ludzkości, oparta na założeniach materializmu, nie może dopuścić do zaistnienia w historii cywilizacji Bogów, bo przecież Bóg nie istnieje.

Egipt w czasach Bogów

Historia starożytnego Egiptu, według starożytnych, rozpoczęła się w tak dawnych czasach, że dzisiejsi naukowcy wzięli dziejopisów za niespełna rozumu fantastów. Nie zgadzało się to absolutnie z powszechnie obowiązującą teorią liniowego postępu technicznego oraz z hipotezą ewolucji. Wiek ponad pięciu tysięcy lat dla niektórych naukowców już stanowi „mnóstwo wiele” i jako taki nie może zmieścić się w głowie. Ponadto, jako poprawni darwiniści, nie mogą mieszać Bogów do pracy naukowej. Stąd jeden krok do stwierdzenia, że wszystko co znaleziono w Egipcie musiał wykonać człowiek.

Według nauki ta krucha i słaba istota rzucała na lewo, prawo i do góry blokami o wadze od kilku do kilkuset ton. Cierpliwie, kamiennym dłutkiem wykuwała ogromne, kamienne sarkofagi dla byków. Kamiennymi pięściakami formowała dwudziestometrowe posągi i za pomocą drewnianych dźwigów, kołowrotków i sznurów ustawiała je w pionie. By nie zgnuśnieć, między pracami na roli, wszyscy mężczyźni stawiali faraonom piramidy, by król po śmierci mógł złożyć w nich swą ziemską powłokę. Bogów zaś wymyślono, bo inaczej cała ta praca nie miała by sensu. Trwało tak do czasu, aż kiedyś kolejne pokolenie zbuntowało się pracą ponad siły i porozbijało wszystko, co uczynili ich przodkowie. Tak pokrótce można opowiedzieć historię Egiptu, którą z wysokiej katedry serwuje się nam – zwykłym ludziom.

chepri chepri1 chepri2
Wszystko dla Ciebie przetoczym po Niebie!
Czy to slogan i logo Chepri-Trans S.A.?

Nie neguję energii włożonej w prace wykopaliskowe, mozolne zbieranie dowodów i klejenie z tego historii. Oglądałem w telewizji czołowego egiptologa Zahi Hawassa przy pracy, jak delikatnie i cierpliwie podnosił płytę sarkofagu… najzwyklejszym łomem. Był to piękny i budujący widok nowoczesnej archeologii i subtelnego archeologa. Denerwuje mnie jednak, jak z nonszalancją i lekceważeniem pozostałej społeczności głosi się zwykłą nieprawdę. Historię nieznanej cywilizacji próbuje się przypisać egipskiej cywilizacji, cywilizacji ludzi ostatnich kilku tysięcy lat przez tworzenie dziwacznych teorii oraz naciąganie faktów i dowodów.

chronegipt

Dane na temat wieku Egiptu zebrałem i przedstawiłem w formie graficznej, gdyż łatwiej je sobie uzmysłowić. Cytaty starożytnych przedstawiłem już w jednym z poprzednich rozdziałów. Próbowano już wszystkiego by zdyskredytować podane liczby. Zamieniano lata słoneczne na księżycowe, wprowadzano dziwne przeliczniki, wykonywano jakieś myślowe wolty, posądzano dziejopisów o złe przepisywanie cyfr od innych, o specjalne wyolbrzymianie liczb, by dołożyć splendoru panującym. Nic z tego nie wyszło, więc po prostu ogłoszono, że piszący nie byli w pełni władz umysłowych i po prostu zaczęto ich nie dostrzegać. Nie może istnieć to, czego nie ma. Proste? Proste i skutecznie stosowane przez dzisiejszą naukę.

Bajka z dwu tysięcznego i czwartego roku

 

 

Zapraszam do mojej bajki o Egipcie. Może będzie zbyt mało dowodów, ale może będzie ciekawsza, gdyż nie mam uprzedzenia do Bogów, a hipotezę pana Darwina uważam za wybitnie nietrafioną.

Jeszcze tylko gwoli wyjaśnienia. Jako dowody preferuję przede wszystkim monumentalne budowle i reliefy wykonane na ich ścianach. Dlaczego? Sądzę, iż są to najstarsze dowody starożytnego Egiptu, które zdołały przetrwać. Być może istniały inne dowody, być może w postaci papirusów, ale te zapewne zaginęły w zawierusze kataklizmów. Być może niektóre do dziś leżą zagrzebane w legendarnym już labiryncie. Papirusy spotykane obecnie są wytworem już współczesnych ludzi i wykonane może parę tysięcy lat temu, gdy prawda już mocno mieszała się z legendą.

Zacznijmy od wprowadzenia pewnych ram czasowych, które będą przydatne w rozważaniach. Pierwszy punkt, to biblijny potop, który sięgnął także Egiptu, a który prawdopodobnie miał miejsce około 37 tysięcy lat temu. Drugi, to kataklizm, który mógł mieć miejsce około 12,5 tysięcy lat temu i który zakończył epokę lodowcową naszej, północnej półkuli. To ten, jak sądzę, kataklizm jest odpowiedzialny za zniszczenia do dziś widoczne w zabytkach najstarszego Egiptu.

ptah1

Stare przekazy Egipskie mówią o zalaniu wodą Egiptu, gdzie po potopie pojawia się Bóg Ptah „od dawna żyjący na ziemi”, który wydobywa kraj z wody i błota poprzez zbudowanie tam i grobli na Nilu. Stwierdzenia tego, jak sądzę, nie należy brać dosłownie. Na Nilu nie ma żadnych tam, oprócz tamy Nassera. Chodzi tu zapewne o to samo, co w naszym powiedzeniu „zastał drewnianą, a zostawił murowaną”, o podkreślenie jakiegoś historycznego przełomu. Ptah po wypełnieniu misji tajemniczo znika z historii Egiptu, a jego miejsce zajmuje Ra – Bóg Słońca. Czy mogą to być reminiscencje jakiejś walki między Bogami? W mitologii greckiej po „wojnie na górze” Zeus zrzuca z tronu Kronosa, zostając królem Bogów. Czy Zeus może być tożsamy z Ra? Nie wykluczałbym tego definitywnie. Bogowie Egipscy i Greccy mają ze sobą wiele wspólnego.

Wizerunek Ptaha jest skromny. W rękach trzyma boską laskę przyozdobioną krzyżem ankh i dżed’em, w konfiguracji przynależnej chyba tylko jemu, a pod brodą ma nieodłączną „boską bródkę”. Zwróć uwagę na skromność korony czy raczej tylko nakrycia głowy. Nie posiada żadnych ozdób czy atrybutów. Czy oznacza to, że wtedy Egipt jako taki nie stanowił jeszcze jednolitego państwa? Stwierdzenie o wydobywaniu kraju z błota może sugerować, że na tym terenie istniało już coś przed potopem, w przeciwnym wypadku napisano by zapewne o tworzeniu czegoś od podstaw. Jeśli istniało, to co? Archeologia na pewno nie odpowie na to pytanie. W jej mniemaniu, przed Menesem, po Egipcie wałęsali się tylko nomadowie epoki kamiennej.

Drugą granicą czasową, którą sugeruję, był prawdopodobnie „wielki uskok…” sprzed około 12,5 tysięcy lat. Oglądając ruiny egipskich budowli zastanowić się należy, co było przyczyną takiego ich zniszczenia. Takich spustoszeń nie mógł zapewne dokonać „gniew ludu” – zbyt wielkie, zbyt powszechne i na zbyt wielkim obszarze. Skala zniszczeń i ich rozległość sugeruje wielkie trzęsienie ziemi, ale do dziś egiptolodzy nie mogą stwierdzić, czy zniszczenia te powstały jednocześnie. Nie podjęli nawet tematu. Widoczny brak prób odbudowy wielkich budowli sugeruje także, że nie miał kto tego zrobić. Widać nie było ani sił ani środków. Bogów na Ziemi już nie było, lub przebywali w znikomej ilości, albo też uznali odbudowę za nieopłacalną, co według mnie jest raczej mało prawdopodobne.

Co śmiem sądzić

 

 

Osobiście uważam, że czas budowy egipskich monumentów należy umieścić pomiędzy dwiema granicami gdzieś pomiędzy 37-12,5 tysięcy lat temu lub, co też jest prawdopodobne jeszcze głębiej. Uważam też, że Bogowie nie byli także wszechmocni i nie potrafili robić „czegoś” z „niczego”. Z pewnością ich prace cechowała przede wszystkim logiczność i efektywność działania. Po prostu nie robili rzeczy niepotrzebnych. Jak mogło to przebiegać?

Na początek Bogowie stworzyli podstawową bazę i była to baza „energetyczno-budowlana”. W pierwszym rzędzie zajęli się ujarzmieniem wielkiej rzeki – Nilu. W tym celu stworzyli (lub wykorzystali już istniejący) wielki zbiornik retencyjny, który dziś znamy pod nazwą jeziora Mojrisa. Z tego, co można wywnioskować czytając o Hapy (Bogu Nilu), początkowe ujęcie wody wykonano w jakiejś grocie koło Assuanu, skąd kanałem, naturalnym bądź sztucznym lub ich kombinacji, kierowano nadmiar wody do wspomnianego jeziora. Kanału do tej pory nie odnaleziono z prostego powodu – nie szukano go. Wzdłuż lewego, wyższego brzegu pradoliny Nilu zbudowano szereg śluz do nawadniania doliny podczas całego roku. Czy coś znaleziono? Nic. Powód, jak wyżej. Dlaczego więc Hapy posiadał świątynię na wyspie Rode u wierzchołka delty Nilu oraz w Assuanie? Z Assuanu i Rode, wedle podań, zarządzał wylewami Nilu.

Po uregulowaniu rzeki Bogowie przystąpili do budowy „centrów energetycznych”, za które ja uważam piramidy rozrzucone wzdłuż lewego brzegu rzeki. Dlaczego wzdłuż lewego? Dlatego, że miały regulować przepływ wody z jeziora Mojrisa do doliny Nilu. Coroczne wylewy nieuregulowanej rzeki zagrażały by każdej budowie. Szczególne zagęszczenie piramid występuje od Abu Roasz po Lahun, na wschodnim brzegu hipotetycznego jeziora Mojrisa. Ta część Nilu wraz z deltą „zużywała” chyba najwięcej wody. To był główny spichlerz Egiptu.

„Centra energetyczne” musiały wykorzystywać nieznany nam rodzaj paliwa, dlatego równolegle lub w następnej kolejności Bogowie budują podziemne „fabryki i magazyny” do jego produkcji. Tysiąclecia zrobiły z nich grobowce byków. Dotychczas odnaleziono je w Abusir, Sakkara, Heliopolis („On” północne) i w Luksorze.

Po uporządkowaniu hydroenergetyki w rejonie, Bogowie przystępują do budowy ośrodków administracyjnych, i co ciekawe, już na prawym brzegu Nilu i na jego wyspach. Czy byłoby to możliwe, gdyby Nil co roku wylewał i niszczył prowadzone lub ukończone budowy? Jedno z najstarszych „miast” On północne, znane bardziej jako Heliopolis, zostało zbudowane według Strabona „na znacznym, sztucznie usypanym wzgórzu”. Memfis zostaje „stolicą” części północnej, a Teby – południowej. Być może to wtedy zarządcą Bogów w Egipcie zostaje Ramzes, którego ogromne posągi spotykamy od Tanis po Abu Simbel. Samo imię Ramzes (Ra-meses) oznacza syna Ra i na pewno nie jest nim cherlawy faraon, którego mumię okrzyknięto szczątkami największego króla Egiptu.

Starożytny Egipt funkcjonuje jako prężne państwo, którego byt kończy wielka katastrofa około 12,5 tysięcy lat temu, po której już nie wraca do dawnej świetności. Bogów już nie ma na Ziemi. Ocalona kasta królów i kapłanów (półbogów) próbuje od nowa zorganizować państwo, ale tylko na niwie organizacyjnej i intelektualnej. W pierwszym rzędzie musi się odrodzić potencjał ludzki, ale ile zabrało to czasu nie jestem w stanie odpowiedzieć. Na odbudowę ruin nie ma po prostu sił. To być może wtedy, rozpoczynają swą pracę rozrzucone po Egipcie ośrodki intelektualne skupione na ruinach dawnych ośrodków „religijnych” i to być może od tej pory historia, spisywana od nowa, nosi indywidualne cechy i nie wykazuje spójności z pozostałymi.

Jest chyba zrozumiałe, że od tej pory materiałem, któremu powierza się historyczne zapisy, zostaje papirus. Materiał poręczny lecz nietrwały i podatny na zniszczenie. Z czasów bezpośrednio po kataklizmie nie ma go wcale, młodsze zostały zniszczone przez Rzymian, chrześcijan i Arabów w spalonej bibliotece aleksandryjskiej. Reszta została rozproszona być może po całym świecie. Dzisiejsze strzępki wiadomości egiptologia usiłuje jakoś sklecić w jedną całość, lecz jakoś jej nie wychodzi.

philae1 philae2

Zdjęcia powyżej dowodzą przezorności Bogów, a może inaczej, na rozumienie siły żywiołu wody. Tak mogły wyglądać budowy na całym, prawym brzegu Nilu lub na jego wyspach bez uprzedniego ujarzmienia rzeki. Zdjęcia pokazują kompleks w Philae leżący w pobliżu Assuanu przed i po wybudowaniu tamy Nassera. Jest to także dowód „wielkiego szacunku” z jakim Arabowie zamieszkujący Egipt traktują zabytki starożytności. Oczywiście tylko nie swoje.

Naniesione na zdjęcie satelitarne Egiptu znane miejsca, tworzą jakby dwa wielkie skupiska, coś w rodzaju ośrodków, pokrywających się z historycznymi. Jeden na północy ze stolicą w Memfis, drugi w środkowej części ze stolicą w Tebach. Nie jest możliwe ustalenie wyraźnych granic, bo tak naprawdę nie wiemy, jak ustalali je Bogowie, widać jednak wyraźnie, że taki podział jest możliwy. Czy to jest dzisiejszą genezą Egiptu Górnego i Dolnego?

mapaeg1

Czerwonymi trójkącikami zaznaczyłem położenie odkrytych piramid, natomiast czerwonymi kwadracikami tzw. sanktuaria świętych byków. Białe kółeczka zaś, to znane mi miejscowości starożytnego Egiptu.

mapaeg2

Można zauważyć, że piramidy i grobowce świętych byków są umiejscowione w pobliżu tych dwóch wielkich ośrodków. Czy to jest przypadek, czy celowe rozmieszczenie? Czy sanktuaria nie powinny być umieszczane w wielkich ośrodkach religijnych. Może tak, ale jakie mamy dowody, że były to centra wyłącznie religijne? To są twierdzenia dzisiejszych uczonych.

Czy można coś udowodnić?

 

 

Czy można coś udowodnić? Jeżeli przyjmiemy moją hipotezę, to chyba tak, chociaż wiadomo, że w Egipcie odsłonięto zaledwie nikłą część tego, co można odkryć. Ponadto odkrycia dotyczą przeważnie tego co widać na powierzchni, a te podziemne odkrywa się przez zwykły przypadek. Ogromna większość dowodów w dalszym ciągu spoczywa pod ziemią, zasypana piaskami Sahary. Sama Sakkara odsłoniła, wedle francuskich naukowców, zaledwie 20% swoich zasobów archeologicznych. To w Sakkara Francuzi odnaleźli pod ziemią nową piramidę. A co z dowodami? Zajmijmy się na początek świętymi bykami. Egipcjanie, według nauki, czcili trzy byki uważane przez nich za święte (poczęte przez boski promień, jak pisał Herodot). Były to Apis, Buchis i Mnewis. Były ponoć ucieleśnieniem Boga i dlatego po śmierci były balsamowane i chowane z honorami w specjalnych sanktuariach. W sztuce przedstawiane są z dyskiem między rogami symbolizującym Słońce.

Czy tak było zawsze? Historia bykomanii jest, jak sądzę, dziełem kilku ostatnich tysięcy lat, echem jakiejś prawdy sprzed tysiącleci lub wymyślona, bądź stworzona przez ludzi i powierzona papirusom. Może mamy tu do czynienia z efektem „głuchego telefonu” gdzie z początkowej „słynnej praczki” wychodzi na końcu coś bardzo niesmacznego. Kto się w to bawił, ten wie, o co mi chodzi. Rozbierzmy te dziwne wiadomości na części:

Kult byków był rozpowszechniony, bez mała, w całym Egipcie, ale jego geneza jest nie jest znana, a więc nie do udowodnienia.
Do tej pory znaleziono kilka takich sanktuariów, w których znajdowały się potężne sarkofagi i w których nie znaleziono żadnej mumii byka i są to sanktuaria umiejscowione pod ziemią.
Byk jako ucieleśnienie Boga jest do przełknięcia, pod warunkiem przyjęcia właściwości przeistaczania się Bogów w różne zwierzęta, ale być może miał też ucieleśniać jakąś wielką energię a nie jak chcą tego uczeni tylko wielką ludzką płodność.
Apis był ucieleśnieniem Ptaha, Buchis i Mnewis nie wiadomo kogo, ale podobno Mnewis odwiedzał Apisa. Cóż, z Memfis do Heliopolis jest bardzo blisko i byka można było przenieść nawet na plecach. Buchis z Teb miał już za daleko.

Czy są to jakieś bardzo dawne wiadomości, zapisane po tysiącleciach przez ludzi? Czy nie jest to ludzkie zobrazowanie wielkiej energii i promieniowania, symbolicznie przedstawianego złotą tarczą między rogami? Ptah, jak pamiętamy, był najstarszym Bogiem Egiptu. Hewajstos uciekł do Egiptu przed Tyfonem zamieniając się własnie w byka. Grecy twierdzą, że Hewajstos, jako najstarszy Bóg Egiptu budował egipskie Heliopolis. W mitologii greckiej był boskim kowalem mającym swoja kuźnię pod ziemią. Czy są to tożsami Bogowie? Czy wielkość Boga, postać byka i podziemne warsztaty nie zaowocowały w końcu serapeum?

byki9 byki5 byki6 byki7 byki8

Przypatrzmy się zdjęciom „byczej” świątyni. Czy tak powinno wyglądać sanktuarium do przechowywania świętych relikwii i do tego relikwii Boga? Surowe, chropawe korytarze kute pod ziemią bez najmniejszej choćby ozdoby czy napisu? Korytarze, w których swobodnie poruszać się może traktor z przyczepą. Odkryte przez Mariette’a pomieszczenie miało korytarz o długości 300 m, od którego odchodziły „krypty” na sarkofagi. Drugie, podobne zawierało dwanaście takich sarkofagów i to jakich sarkofagów. Jeden ze zmierzonych miał wymiary 3,79×2,30×2,40 metrów i ważył bez wieka około 70 ton. Wieko, to następne 25 ton. Czy ktoś wpadł na pomysł aby porównać wymiary wszystkich odnalezionych sarkofagów? Nikt, bo po co. Czy ktoś odczytał już, oczywiście poprawnie, napisy na niektórych z nich. Może, bo trudno coś znaleźć w dostępnej literaturze. Może się tego nie rozpowszechnia, bo występują tam słowa: wlać, przelać, ostrożnie, niebezpieczne lub podobne?

Z czym kojarzymy kobrę? Na pewno nie z czymś miłym. Tego zwierzątka nie nikt przytulił by do twarzy, nie pocałował w pyszczek ani nie pogłaskał. Już pierwsze spojrzenie wywołuje strach i chęć natychmiastowej ucieczki. Czy na zasadzie szybkiego kojarzenia nie stosowano w starożytności znaków ostrzegawczych? Czy znak ten nie był pomyślany jako wywołujący natychmiastowe poczucie niebezpieczeństwa u człowieka? Widząc taki znak przed budynkiem czy pomieszczeniem każdy zastanowiłby się na pewno, czy warto tam wejść. Przez głowę przelatywały by myśli: szybkość…, niespodziewany atak…, pewna śmierć.

sakkara1 sakkara2 sakkara3

W Sakkara, w pobliżu piramidy Dżossera, znajduje się osobliwie oznaczony budynek. Cały gzyms fasady jest udekorowany wizerunkami kobr. Czy to widzimisię autora, czy widomy znak oznaczający niebezpieczeństwo? Nie jest to zapewne znak nomu. Ponadto budynek ten jest usytuowany, jakbyśmy dziś rzekli, na terenie zamkniętym. Cały obiekt wraz z piramidą był ogrodzony wysokim murem. Czy to „egiptologiczne” zabezpieczenie przed wszędobylskimi złodziejami? Sądzę, że nie przed nimi. Mur był pierwszym zabezpieczeniem przed ciekawymi wszystkiego ludźmi, natomiast fasada budynku wyraźnie ostrzegała – wejdziesz, zginiesz. Pamiętajmy także, że w Sakkara, kilkaset metrów dalej, znajduje się podziemne serapeum, „magazyny” lub „fabryka” niebezpiecznej substancji.

komombo1 komombo2 komombo3

Czy to przypadek, że setki kilometrów na południe w Kom Ombo też możemy znaleźć „świątynię” przyozdobioną wizerunkami kobr? Może i przypadek, bo te posiadają już dyski na głowie, które ja odczytuję jako ostrzeżenie przed energią promieniującą. Czy to była tylko mania zdobnicza? Dlaczego wybrano akurat kobrę? Czy dlatego, że ładnie się „wpasowywała” jako detal architektoniczny? W Egipcie spotykamy bardzo dużo przypadków.

tenayuca2 tenayuca0 tenayuca1

Czy to kolejny przypadek, że po drugiej stronie Atlantyku spotykamy podobną ostrzegającą konfigurację? Potężna piramida w Tenayuca na terenie dzisiejszego Meksyku, przypominająca bardziej mezopotamski ziggurat niż egipskie piramidy, jest otoczona z trzech stron wizerunkami węży posadowionych na specjalnych ławach, a wejścia po schodach na górę strzegą dwa inne, większe. Ławy mają taką wysokość, by głowa węża znalazła się na wysokości twarzy podchodzącego do piramidy człowieka. Nieprzypadkowy jest tylko wizerunek węża. W Egipcie mamy kobrę, a w Tenayuca grzechotnika, gdyż jak wiemy w Ameryce kobry nie uświadczysz. Czy mamy do czynienia z uniwersalnym światowym znakiem – uwaga, niebezpieczeństwo śmierci?

bahari1
bahari2

Następny mój dowód dotyczy usytuowania piramid. Przenieśmy się na południe, do Teb północnych, a dokładniej na lewy brzeg Nilu, w rejon Doliny Królów, do świątyni Hatszepsut w Deir el-Bahari. Tam, jak przypuszczają egiptolodzy, obok świątyni Hatszepsut stała piramida i jak twierdzą był to grobowiec Mentuhotepa II – faraona z XI dynastii (około 2000 r. pne). Sama Hatszepsut, pierwsza ponoć kobieta-faraon, jest fundatorką ogromnej świątyni, która na jednej „mszy” zdolna była pomieścić całą chyba okoliczną ludność Górnego Egiptu wraz z jej notablami.

Do świątyni prowadzą ogromne, szerokie podjazdy, ze schodami pośrodku. Czy oznacza to, że ówcześni dygnitarze wjeżdżali do świątyni na rydwanach? Czy to nie obraza boska? A może to nie była świątynia? Tak wielkich przybytków Boga nie buduje się nawet w dzisiejszych, wspartych wysoką techniką, czasach. Część świątyni poświęcona jest bogini Hator. Jej drugim wcieleniem jest krowa ze „słonecznym” dyskiem między rogami. Jeszcze ciekawsze jest to, że tuż obok, po drugiej stronie Nilu w Luksorze, znajduje się podziemne sanktuarium poświęcone świętemu bykowi, też ze „słonecznym” dyskiem między rogami. Para specjalistów od wielkich energii? Wszystko jakoś układa się w logiczny, choć jeszcze mało zrozumiały ciąg.

Czy Bogowie podziemi wraz ze wszystkimi pomocnikami byli pracownikami tych podziemnych fabryk? Dla człowieka było jasne, że skoro schodzą pod ziemię, muszą być panami podziemnego świata,

elkula

ale dlaczego podziemny świat był wyposażony w najstraszliwsze stwory mające go chronić przed ludźmi? Czyżby w podziemnym świecie wytwarzano i przechowywano śmiertelnie niebezpieczne dla ludzi rodzaje substancji czy energii?

Jednym ze stosunkowo niedawnych odkryć jest piramida w el-Kula niedaleko Esny. Jest to kamienna, o trzech warstwach, schodkowa piramida przypisywana komuś z III dynastii. Oczywiście okrzyknięto ją grobowcem, choć nie znaleziono w niej żadnego nieboszczyka. Określona została przez znawców jako cenotaf (czyli film bez aktora). Wokół niej nie znaleziono żadnego innego cmentarzyska. Czy to znowu przypadek, że leży niedaleko Esny, „ośrodka” mumifikacji ryb?

Pójdźmy dalej. Zapewne znane jest określenie – mastaba. W tłumaczeniu z egiptologicznego na nasze, to też grobowiec w kształcie piramidy, ale nie dokończonej, bo ponoć w tych czasach nie potrafiono jeszcze ich budować i dlatego kończono zwykle na trochę podwyższonej podstawie. Najchętniej zagłębiano je w ziemi, by utrudniać pracę złodziejom, bo jak wiemy, egipscy złodzieje stali najwyżej na drabinie ewolucji. Gdy poczuli złoto nic nie było w stanie ich powstrzymać. Włamanie do piramidy? Fraszka. Przebicie się przez kilkumetrowy kamienny mur? Drobiazg. Odnalezienie grobowca pod warstwami piachu lub w skałach? Głupstwo.

mastaba1 mastaba2 mastaba3 mastaba4

Próbki mastab starożytnego Egiptu przypominają potężne bunkry z drugiej wojny światowej. Czy miały faktycznie opierać się złodziejom, czy też siłom przyrody? Dlaczego w niczym nie przypominają miejsca ostatniego spoczynku? Dlaczego są tak toporne i anonimowe? Odpowiedź może być tylko jedna – to nie były żadne grobowce. Czy można znaleźć odpowiedzi na pytania?

– Czy to przypadek, że mastaby spotyka się przeważnie w pobliżu piramid?
– Czy to przypadek, że niektóre usytuowane są pomiędzy piramidami a Nilem?
– Czy to przypadek, że niektóre połączone są z piramidami wyraźnymi „drogami”?
– Czy to przypadek, że większość z nich jest położona niżej poziomu gruntu?
– Czy to przypadek, że niektóre dojścia przypominają bardziej kanał wodny z kaskadami niż wygodną, „ostatnią drogę”?
– Czy to przypadek, że widoczna za „wejściem” budowla jest podobna do Ozyrejonu i „świątyni” Chefrena?

Moim zdaniem, mastaby (z małymi wyjątkami) należałoby powiązać z systemem hydrotechnicznym lub hydroenergetycznym, gdzie głównym elementem było jezioro Mojrisa. Co zawierały tuż po wybudowaniu nie dowiemy się zapewne nigdy.

hydro1 hydro2 hydro3 hydro4

Znalazłem kilka fotografii, które obrazują pewną nierozłączność Nilu i starożytnych budowli. Na pierwszym od lewej tunel wybudowany (a nie wykuty w skale) i prowadzący do Nilu w okolicach Esny. Drugie pokazuje zejście do studni w Kom Ombo, nazywane przez egiptologów urządzeniem do pomiaru poziomu wody w Nilu tzw. Nilemeter. Trzecie wymaga pewnego omówienia. Zrobiono je w pobliżu Assuanu. Widać tu współczesne egipskie urządzenie do nawadniania poletek położonych powyżej poziomu Nilu. Nowoczesny, wołowy kierat porusza koło wodne zaopatrzone w czerpaki. W tle widoczny wysoki, skalny brzeg, za którym rozpoczyna się pustynia. Zwróćmy jednak uwagę na fundament tego urządzenia. Kto go wybudował? Czy na pewno ten, co zbudował drewniany „kierat”? Wygląda jak ujście jakiegoś tunelu prowadzącego w kierunku … pustyni?. Czy kiedyś woda nie płynęła odwrotnie? Na ostatnim też „Nilemeter” w pobliżu Assuanu. Po co tyle zachodu dla wybudowania urządzenia do pomiaru poziomu wody? A jak mierzono, gdy woda zalała tunel?

Jeżeli moja hipoteza o systemie hydroenergetycznym Egiptu jest trafna, to w niedługim czasie możemy spodziewać się odkryć podziemnej jego części. Podejrzewam, że cały skalny pas od Abu Roasz po Lahun, który oddzielał dolinę Nilu od jeziora Mojrisa, jest wprost pocięty podziemnymi tunelami i sztolniami do doprowadzania i odprowadzania wody. Być może także pod ziemią znajdują się swego rodzaju „przepompownie”, które wykorzystywały „paliwo” przechowywane w kamiennych „sarkofagach”. Być może w tych kanałach i sztolniach jest jeszcze woda z jeziora Mojrisa. Ciekaw jestem czy znajdzie się choć jeden trzeźwo myślący badacz, pobierze próbki wody oraz osadu z takiej sztolni i podda je badaniom laboratoryjnym?

Krótko o mumifikacji zwierząt

 

 

W Egipcie, jak nigdzie indziej, panowała mania na mumifikowanie zwierząt i to wszelkiego gatunku. Uczeni szacują na grube miliony ilość zwierzęcych mumii i nie są w stanie określić religijnego impulsu, który rozpoczął wykonywanie tej gigantycznej pracy. Egipcjanie mumifikowali dosłownie wszystko, co tylko można było wziąć do ręki. Dlaczego wszystkie mumie chowali pod ziemią? Dlaczego te czynności wykonywali tylko kapłani? I na to mam swoją hipotezę.

Bogowie postanowili stworzyć „bank genów” lub „bank zarodków”, a być może i swoiste muzeum biologiczne (tak jak my trzymamy żaby w formalinie) u siebie, czyli w niebie. Być może stanowić to miało swego rodzaju „arkę”, którą zamierzano wykorzystać po następnym wielkim kataklizmie. Możliwe jest także to, że mając już doświadczenie z własnym „bankiem zwierząt”, który wydał dinozaury i inne wielkie potwory, stworzyli „bank zwierząt” typowo ziemskich.

Czynności te wykonywane były w podziemnych laboratoriach i być może pomocnikami w tej, bądź co bądź, brudnej pracy byli kapłani przyuczeni oczywiście przez boskich specjalistów. Poszczególne laboratoria były wyspecjalizowane w preparowaniu poszczególnych gatunków, co miało odbicie i w późniejszych, współczesnych już nam czasach (np. ryby w Esna, krokodyle w Fajum).

Wiedza w kaście kapłańskiej przechodziła z ojca na syna i była utrzymywana w najgłębszej tajemnicy, być może nakazanej przez Bogów. Kapłani stanowili armię wykwalifikowanych robotników, aczkolwiek nie wtajemniczonych w cel tej operacji. Wiedzieli doskonale jak robić, ale nie wiedzieli dlaczego i po co.

Po opuszczeniu Ziemi przez Bogów, kapłani samorzutnie wykonywali dalej powierzone im kiedyś czynności. Bardzo możliwe, że nikt nie nakazał im zaprzestania mumifikacji albo, co jest też możliwe, czynili to dalej z chęci przypodobania się lub z nadzieją na nagrodę za pracę po powrocie Bogów.

Upływ tysiącleci, jak w krzywym zwierciadle, zmienił zwykłą laboratoryjną pracę w niezrozumiały dla nas dziwny rytuał.

O wybujałej fantazji, delikatnie ujmując, dzisiejszych uczonych można poczytać u Daenikena. Francuz, Jean Philippe Lauer, badając skupisko zmumifikowanych pawianów, odnalazł tamże przypadkowo stos gipsowych odlewów przedstawiających części ludzkiego ciała. Cóż wymyślił?

Bez wątpienia mamy tu do czynienia z „medycznymi darami wotywnymi” pozostawionymi przez chorych, szukających uzdrowienia pielgrzymów, którzy robili to bądź dlatego, aby poinformować bóstwo o rodzaju choroby i dotkniętej nią części ciała, bądź jako znak wdzięczności za dokonane już wyleczenie.

Ręce opadają… Panie profesorze, a czy brak tzw. części intymnych oznacza, że Egipt był wolny od chorób wenerycznych? A co trzeba było złożyć w ofierze, gdy miało się wrzód na d…?

Podsumujmy…

 

 

Na zakończenie kilka moich przemyśleń, z którymi rzecz jasna, nie koniecznie trzeba się utożsamiać.

Budowniczych piramid, Sfinksa, Memfis, Karnaku, Luksoru czy Abu-Simbel, że wspomnę tylko kilka, należy szukać w czasach pomiędzy 37 a 12,5 tysiącami lat temu, a kto wie czy nie głębiej. Należy ich szukać nie wśród ludzi, a wśród zaginionej wysokiej cywilizacji, która dla ludzi była Bogami. Historii cywilizacji ludzi należy szukać tam gdzie było ich miejsce – między nędznymi chatami fellachów i na uprawianych przez nich polach.

Sądzę, że przez minione tysiąclecia wytwory cywilizacji Bogów zostały „zaśmiecone” przez cywilizację ludzi i stąd piramidy liczą sobie 5000 lat, a Ramzes Wielki żył stosunkowo niedawno i też nie tak dawno kazał wykuwać w litej skale ogromne świątynie. Sadzę ponadto, że człowiek nowożytny „wślizgnął” się w pozostałości cywilizacji Bogów i półbogów przywłaszczając sobie ich imiona, a nie „pasujących” do swojego życiorysu usuwał w „niebyt” przy pomocy prostych środków – dłutka i młotka.

Nie uwzględnienie istnienia w przeszłości Egiptu wysokiej cywilizacji nigdy nie doprowadzi do zrozumienia jego przeszłości, a co za tym idzie, ustalenia choćby minimalnej części prawdy. Będą dalej powstawać jak grzyby po deszczu, coraz głupsze teorie mające udowodnić, że to człowiek był w stanie wybudować wielkie, kamienne budowle, młotkiem i dłutkiem obrabiał wielotonowe monolity, które potem małymi drewnianymi łodziami spławiał Nilem na wielkie budowy.

Utrzymywanie, że Bogów wymyślili przebiegli kapłani, by otumaniać „ciemny” lud, uważam za ciężką obrazę naszych praprzodków, którzy w wielu przypadkach mogliby być nauczycielami niektórych, którzy dziś tak myślą.

Nie przeprowadzenie wnikliwych badań, dlaczego budowle uległy tak wielkim zniszczeniom, będzie zawsze skutkowało twierdzeniami o „gniewie ludu”, złodziejach, piramidach „na próbę” i katastrofach budowlanych, a które stanowią tylko zasłonę dymną dla zwyczajnej bezsilności rozumu.

klapa1 klapa2 klapa3

Gdyby wszystkich egiptologów zastąpić dziś dobrze wykształconymi inżynierami, dołączyć do nich specjalistów od kryminalistyki i udostępnić im zebrane dotychczas dane, to prawdopodobnie w krótkim czasie otrzymalibyśmy spójną hipotezę, dalece bardziej zbliżoną do prawdy niż głosi dzisiejsza egiptologia.

Tiahuanaco

Tiahuanaco – Giza Ameryki?

Siłą życia Ziemi jest woda [dogoński kapłan Ogotemmeli].

Mało obiecujący początek

Na początek kilka zdań o tym, o czym są przekonani dzisiejsi uczeni.

Tiahuanaco – ruiny miasta prekolumbijskiego w zachodniej Boliwii, na południe od jeziora Titicaca, na wys. ok. 3800 m npm. Zespół budowli kultowych, piramida Acapana z platformą na szczycie, resztkami budowli i cysterną z systemem kanałów, Dziedziniec zw. Calasasaya (128,74 × 118,26 m) z Bramą Słońca i kilkoma monolitycznymi posągami (najwyższy 7 m) – miejsce kultu i obserwacji nieba. Pozostałości murów kamiennych. Tiahuanaco było głównym ośrodkiem kultury Tiahuanaco, która rozwijała się III-XII w. (rozkwit VI-XI w.) i swym zasięgiem obejmowała dzisiejsze Peru, Boliwię, część Argentyny i Chile. Poprzedzała kulturę Inków. Monumentalne kamienne budownictwo, wielobarwna ceramika, wyroby z metali szlachetnych (złoto, srebro, miedź), kamienia i brązu, tkactwo. Zmarłych grzebano pod przykryciem dużych naczyń glinianych.

mapa1

W zasadzie nie ma o czym pisać, ośrodek kultowy sprzed niecałych dwóch tysięcy lat, położony w górach na terenie jednego z najbiedniejszych krajów świata. Promieniował w około swą kulturą, przyczyniając się zapewne do budowy takich ośrodków jak Sacsayhuaman, Machu Picchu czy Cusco, chociaż oglądając styl wymienionych można się dopatrzeć tylko jednej, wspólnej cechy jaką jest kamień, to uczeni najwyraźniej nie chcą tego dostrzec. Jako ośrodek kultu i obserwacji nieba, wysyłał zapewne co roku sygnały do rozpoczynania i kończenia prac polowych do wszystkich okolicznych mieszkańców.

Dochodzę do wniosku, że nasz świat nie ma szczęścia do najstarszych zabytków. Gdzie nie spojrzeć położone są, jak nie w biednych, to w najbiedniejszych rejonach Ziemi lub w krajach, gdzie tajemnica państwowa jest wiodącą „religią”. Tubylcy tych krain nie są zainteresowani badaniami archeologicznymi o pustym żołądku, a bogate państwa nie mają zamiaru trwonić pieniędzy na skorumpowanych urzędników. Dobrze, że większość tych zabytków wykonana jest z kamienia, co daje nadzieję, że dotrwają do lepszych czasów.

Tiahuanaco usadowione na północy wyżyny Altiplano pośród Andów, sąsiaduje z jeziorem Titicaca. Jezioro Titicaca, mierzy 220 km długości i jest największym wysokogórskim jeziorem świata, a jednocześnie największym jeziorem Ameryki Południowej. Leży na wysokości 3820 m npm., a jego powierzchnia wynosi blisko 8300 km kwadratowych. Jezioro jest podzielone na dwie części cieśniną Tiquina. Jedna zwie się Chucuito (Titi), druga Huińaymarca (Caca). Jest jeziorem żeglownym, a jego główny port nazywa się Puno i leży już w Peru.

Samo jezioro jest pewnym ewenementem. Jego woda jest słona, chociaż spotkałem się też z wieloma stwierdzeniami, iż jest odwrotnie. Osobiście nie próbowałem i dlatego jestem w kropce komu dać wiarę. Pewne dane wskazują jednak, że jezioro posiada wodę pochodzenia morskiego. Graham Hancook w książce „Ślady palców Bogów” tak o nim pisze:

Choć jezioro leży na wysokości prawie czterech kilometrów nad poziomem morza, otaczający je obszar pokryty jest milionami morskich muszli. Oznacza to, iż cała Altiplano została kiedyś wyniesiona do góry z dna morskiego w wyniku procesu geologicznego, który doprowadził do ukształtowania kontynentu południowoamerykańskiego. Wielkie ilości wody morskiej wraz z niezliczonymi miliardami morskich stworzeń rozlały się wówczas pośród pasm górskich. Uważa się, iż nastąpiło to nie później niż sto milionów lat temu.


Jezioro Titicaca zachowało do dnia dzisiejszego „faunę typu morskiego”, innymi słowy, w oddalonym o setki kilometrów od oceanu jeziorze żyją liczne morskie ryby i skorupiaki. W sieciach rybaków znalazło się wiele zaskakujących okazów, na przykład z rodzaju hippocampus (konik morski). Jeden z wybitnych autorytetów naukowych pisze […] „że było ono kiedyś bardziej słone, a mówiąc dokładniej, znajdująca się w nim woda pochodziła z morza. Została ona uwięziona w górach podczas formowania całego kontynentu”.


Linia ta [brzegowa] nie jest równa, lecz na znacznej długości wykazuje spadek w kierunku północnym. W najdalej na północ wysuniętym punkcie, który zmierzono, leży osiemdziesiąt siedem metrów powyżej tafli jeziora, zaś trzysta kilometrów na południe – osiemdziesiąt dwa metry poniżej powierzchni wody. Geolodzy wysnuli z tego wniosek, iż Altiplano podnosi się nieustannie, lecz nierównomiernie, na północy bardziej niż na południu.


Miasto Tiahuanaco było niegdyś normalnym portem z licznymi dokami, a leżało wówczas na brzegu Titicaca. Kłopot w tym, iż ruiny Tiahuanaco znajdują się obecnie około szesnaście kilometrów od jeziora, trzydzieści metrów powyżej linii brzegowej.

Swego czasu czytałem o hipotezie, jakoby Tiahuanaco w przeszłości było portem morskim. Oczywiście, że nieprawdopodobne. Musiałoby mieć tyle lat co Andy, których wypiętrzenie umieszcza się na około 100 mln. lat temu. Ciekawe też co by z niego pozostało po takiej „podróży” na wysokość bez mała 4 kilometrów. W późniejszych publikacjach miasto określano jako port „jeziorowy”, choć na dobrą sprawę do dziś nie wiadomo, jaką spełniało rolę w tamtym systemie kulturowym.

Hipoteza niedzielnego badacza

Założenie, że jezioro Titicaca jest wypiętrzoną wraz z Andami zatoką morską, musi nasunąć pytania:

W jaki sposób postąpiła ewolucja ze wszelkimi istotami żywymi w jeziorze?
Czy przez bez mała 100 mln lat zaszły jakieś widoczne zmiany we faunie i florze jeziora?

Otóż, zmiany nie zaszły. Dziś wyławia się organizmy nie wykazujące żadnych różnic w stosunku do pobratymców z Pacyfiku. To jak właściwie jest z tą ewolucją? Czy 100 mln lat to za mało? Czy ewolucja działa zawsze i identycznie we wszystkich środowiskach, nawet w tych izolowanych? Przecież warunki na wysokości ponad 3000 m npm. są zupełnie inne niż na poziomie morza. Panuje tu diametralnie odmienne ciśnienie, inna temperatura, inne oświetlenie, inna zawartość tlenu w powietrzu i w wodzie. Ponoć ewolucyjna przemiana Neandertalczyka w człowieka Cro-Magnon zajęła bez porównania mniej czasu.

Płaszczyzna starej linii brzegowej jeziora jest pochylona w stosunku do obecnej i tłumaczy się to nieregularnym unoszeniem się rejonu. Hola, hola panowie. Tak wielkie zmiany skorupy ziemskiej na długości tylko 300 km? Dowód wydumany z przebiegu linii brzegowej jeziora? Czy Altiplano nie jest nieodłączną częścią Andów? Czy Altiplano wykonuje jakieś dziwne ruchy tektoniczne, a reszta pozostaje w bezruchu? Skoro różnica poziomów na długości całego jeziora wynosi około 170 m, to jakie różnice powinny być na skrajach Altiplano? Czy coś takiego stwierdzono? Dlaczego tak się nie dzieje w innych rejonach Ziemi?

Samo powstanie jeziora można wytłumaczyć także w inny sposób, ale wymaga to uwzględnienia kataklizmu, jaki wydarzył się około 12,5 tysięcy lat temu – „wielkiego uskoku skorupy ziemskiej” – hipotezy Charlesa Hapgood’a. Uwzględnienie tej hipotezy wskazuje na zgoła zupełnie inny przebieg wydarzeń w tej części świata.

Przed „wielkim uskokiem…” jezioro było słodkowodne i zajmowało obszar wytyczony przez poprzednią linię brzegową. Nikt do tej pory nie zajmował się zbadaniem, czy w osadach jeziora są jakieś pozostałości fauny i flory słodkowodnej. W tym czasie nad brzegami jeziora być może funkcjonuje już port Tiahuanaco.
Cała okolica znajduje się o 3000 km na północ od dzisiaj zajmowanego położenia, a więc prawie na ówczesnym równiku. Klimat tropikalny, wilgotny z bogatą szatą roślinną i zwierzęcą. W okolicach jeziora odnaleziono sztuczne terasy, które jakoby świadczą o rozwiniętym rolnictwie.
Nadszedł jeden dzień i jedna noc okropna.
W ciągu krótkiego czasu skorupa ziemska, a wraz z nią cały rejon, przesuwa się na południe około 3000 km. Pierwszym efektem jest atak wód jeziora na okoliczne brzegi. Tiahuanaco zostaje zniszczone. W tym samym czasie następuje gwałtowne cofnięcie się wód oceanu Spokojnego na południe, by po krótkim czasie ruszyć ze zdwojoną siłą na północ. Czoło megatsunami po osiągnięciu wybrzeża osiąga wysokość kilku kilometrów i atakuje szczyty Andów, być może przelewając się przez nie aż na drugą stronę. Ten szczegół jest niemożliwy do przyjęcia przez współczesnych geologów gdyż jest dla nich więcej niż nieprawdopodobny.
Wody jeziora Titicaca w krótkim czasie zostają „wymienione” na słoną wodę wraz z zawartością, a samo jezioro zajmuje już zupełnie inną horyzontalnie pozycję. Tak powstaje nowa linia brzegowa. Wtedy też być może Tiahuanaco doznaje wtórnego, potężnego uderzenia wody.

Przy takim przebiegu zdarzeń nie trzeba przywoływać na pomoc ewolucji. Nie trzeba także kombinować ze zróżnicowanymi zmianami tektonicznymi. Nowe jezioro zalewa stare urządzenia portowe i „odsuwa” się od centrum Tiahuanaco na kilkanaście kilometrów. Nowe położenie geograficzne zmienia także położenie płaszczyzny powierzchni jeziora, która musi być prostopadła do linii „pionu”. Artur Poznansky, naukowiec niemieckiego pochodzenia, który na badaniu ruin Tiahuanaco spędził 50 lat, pisał:

Badacze odkryli kości ludzkie i zwierzęce pośród bezładnie rozrzuconych narzędzi kamiennych, naczyń i innych przedmiotów. Każdy, kto dokopał się do głębokości dwóch metrów, miał okazję przekonać się, że ta niesamowita mieszanina kości, naczyń, biżuterii i narzędzi, mogła powstać jedynie w wyniku niszczącego działania wody i ziemi. […]. Wokół szczątków murów nagromadziła się warstwa mułu. piasku i popiołów wulkanicznych, w której spoczywają muszle z jeziora Titicaca.

Potwierdza to także drugi z badaczy Tiahuanaco, Edmund Kiss.

Kości ludzi i zwierząt, a wśród nich takich zwierząt, które dziś już wymarły, leżą zmieszane w namule Tiahuanaco. W jednym z miejsc, gdzie istniało takie zbiorowisko kości, grubość warstwy jaką utworzyły wyniosła 3,5 metra! Miejsce znajduje się obok jednej z ruin Tiahuanaco… Na tym miejscu przebiegają dzisiaj szyny, a pod nimi widać jak gdyby jednorodną, robiącą straszne wrażenie, biało-szarą masę, która składa się z milionów większych i mniejszych kości, ze skorup naczyń ceramicznych, fragmentów ozdób z brązu, być może także ze srebra lub ze złota, pereł, z malachitu i wielu innych jeszcze resztek.

Wszystko wskazuje na to, że ta „mieszanina” to być może efekt niszczycielskiego jeziorowego tsunami podczas tej właśnie katastrofy. Czy ktoś wykazał zainteresowanie określeniem wieku kości, nawet za pomocą C-14? Nikt. Powód? Mogło by się okazać, że Tiahuanaco jest dużo starsze niż oficjalna wersja nauki, która budowę umieszcza w 500 r. ne.

Tiahuanaco – świątynia, obserwatorium, miasto?

Oto i nasz obiekt zainteresowań. Niecały, bowiem brak na nim najbardziej interesującego obiektu jakim jest Puma Punku.

tiahuair

Co na temat samego kompleksu mówi współczesna nauka wzmiankowałem już na poczatku. Poczytajmy więc, co mówią o nim najstarsze zachowane przekazy. Są to przekazy spisane już po konkwiście gdyż, jak zapewne wiadomo, puścili z dymem cały dorobek intelektualny Indian. Pedro Cieza de Leon był jednym z nielicznych konkwistadorów biegłych w piśmie, natomiast Garcilaso de la Vega był synem Hiszpana i indiańskiej księżniczki.

Pedro Cieza de Leon – Odpowiedzieli śmiechem na moje pytanie, wyjaśniając, że budowle powstały na długo przed panowaniem Inków. Od swoich przodków Indianie wiedzieli, że wszystko to pojawiło się nagle w ciągu jednej nocy. […] Współczesny hiszpański badacz zanotował podanie, według którego kamienie zostały w cudowny sposób uniesione z ziemi: „Leciały w powietrzu na dźwięk trąbki”.

Pedro Cieza de Leon – Opowiadają oni (Indianie), że w dawnych czasach na wyspie Titicaca żyli ludzie biali, jak my […] Wkrótce po tym, jak pojawiło się Słońce nad wyspą Titicaca, pojawił się tam również biały człowiek, wobec którego Indianie, jak twierdzą, byli bardzo posłuszni. Posiadał on wielką moc i czynił cuda. Uczył ludzi, jak mają żyć… Nazywano go Tikiwirakocza. Wielkie budowle Tiahuanaco pochodzić mają z tego okresu. […] Indianie opowiadali temu kronikarzowi, że ów Wirakocza potrafił podnosić wielkie bloki kamienne, jakby były z kory.

Garcilaso de la Vega – Musimy teraz rzec słów kilka o ogromnych, prawie niewyobrażalnej wielkości budowlach Tiahuanaco. Jest tam sztuczne wzgórze wielkiej wysokości wzniesione na kamiennych fundamentach, aby zapobiec obsuwaniu się ziemi, i gigantyczne posągi wyrzeźbione z kamienia. Są one bardzo zniszczone, co dowodzi ich starożytności. Oglądałem mury zbudowane z kamieni tak olbrzymich, ze trudno sobie wyobrazić, jaka ludzka siła mogła je tam umieścić, i szczątki dziwnych gmachów, zwłaszcza kamiennych portali wyciosanych z jednej skały. Stoją one na podstawach o długości dochodzącej do dziesięciu metrów, szerokości pięciu i grubości dwóch metrów. Portal i podstawa zrobione są z tej samej skały. […] Jakimi narzędziami i w jaki sposób wykonano te ogromne dzieła, nie umiemy powiedzieć. […] Nie potrafimy też sobie wyobrazić, jak przetransportowano tutaj te gigantyczne kamienie.

Garcilaso de la Vega – Inka Garcilaso przekazuje słowa swego krewnego, autentycznego Inki z rodu królewskiego: „Musisz wiedzieć, że w dawnych czasach cały ten teren, który widzisz, pokryty był lasami i roślinnością”.

Avila – mówili oni, że wszystkie te tereny znajdowały się dawniej w klimacie ciepłym. Kwitło tu rolnictwo, żyło wiele ptaków i zwierząt.

Co warto zapamiętać z tych przekazów:

Tubylcy nie wiedzieli kto i kiedy zbudował Tiahuanaco. Do przemieszczania bloków kamiennych używano energii dźwięku.
Rejon zamieszkiwali ludzie białej rasy. Pojawił się Bóg dysponujący ogromną siłą fizyczną.
Mówi się o sztucznym wzgórzu (prawdopodobnie chodzi o piramidę ziemną zwaną Apacama) zabezpieczonym kamiennymi fundamentami przed obsuwaniem się ziemi.
W dawnych czasach wokół Tiahuanaco panował inny klimat, prawdopodobnie tropikalny lub subtropikalny. Teren pokryty był bujną roślinnością i żyło wiele gatunków zwierząt.

Joseph Blumrich w swojej książce „Kaskara i siedem światów” przekazał opowieść Indianina z plemienia Hopi, Białego Niedźwiedzia, który opowiada o wędrówce swojego plemienia z zatapianego lądu położonego na Pacyfiku do Ameryki Południowej, którą organizowali i przeprowadzali Kaczyni (boscy nauczyciele).

Pierwsi przybysze mieli wybudować nad wielkim jeziorem czy też częścią morza wielkie miasto. Również to miasto, pierwsze wybudowane na tym lądzie miasto nosiło nazwę Taotooma. Miasto było bardzo duże, a jedna jego część, to znane dzisiaj Tiahuanaco. Kaczyni, opiekując się przybyszami i rozbitkami, nauczyli ich jakie mają tutaj hodować zwierzęta i jakie uprawiać rośliny. Upływały tysiąclecia… Po pewnym czasie część ludności przestała przestrzegać praw Stwórcy. Kaczyni starali się nawrócić ją na słuszną drogę ale nie dało to wielkich rezultatów. Stwórca wiedział doskonale, co się dzieje na nowym kontynencie i wkrótce sam się tu zjawił. Grzesznicy zostali srodze ukarani. Stwórca „uniósł całe miasto do góry, obrócił je i z powrotem rzucił na Ziemię… Cały kontynent się zatrząsł”.

Kalasasaya

 

 

Nazwa w miejscowym języku oznacza „miejsce pionowych kamieni”. Najczęściej pokazywany obiekt w całym Tiahuanaco. Czy był to główny obiekt kompleksu trudno powiedzieć, gdyż nie wiemy po co Tiahuanaco zbudowano, jakie pełniło zadanie i co tak naprawdę w nim się odbywało. Wejście do kompleksu jest imponujące. Zbudowane z olbrzymich, kamiennych bloków, ściśle do siebie dopasowanych, bez śladów użycia zaprawy.

wejscie

Nazwę swą miejsce zawdzięcza prawdopodobnie czterometrowym monolitom, ustawionych co kilka metrów, pomiędzy którymi ustawiono ściany z kamiennych cegieł. Zwróć uwagę, że najbardziej zniszczone są schody i nie wygląda to na oddziaływanie wody. Czy tak mogą wyglądać schody po tysiącach lat wchodzenie i schodzenia? Bardzo możliwe. Wiek tego kompleksu, poprzez obliczenia astronomiczne, Poznansky określił na 15 tysięcy lat. W latach 1927-30 zespół naukowców (Ludendorf, Becker, Kohlschutter i Muller) po trzech latach prac ogłosił, że wnioski Poznansky’ego są słuszne i data 15 tysięcy lat pne, podana przez Poznansky’ego mieści się w granicach prawdopodobieństwa. Uczonych nie interesowało Tiahuanaco. Sprawdzili tylko słuszność obliczeń.

mur0 mur1 mur2

Na fotografiach powyżej – widok muru znajdującego się po przeciwnej stronie wejścia głównego. Ustawiony także pomiędzy pionowymi obeliskami charakteryzujący się prostopadłościanami „cegieł”. W murze widoczne kamienne elementy będące prawdopodobnie częścią systemu odwadniającego. Co znajdowało się na tym dużym, ogrodzonym obszarze? Jeśli prawdą jest, że wielka fala jeziora Titicaca unicestwiła cały ośrodek, to budowle znajdujące się wewnątrz ogrodzenia musiały być nieporównanie mniej odporne na działanie sił przyrody, niż otaczające je mury. Na zdjęciu z powietrza widać fundamenty jakiegoś budynku stojącego pośrodku oraz dwa rzędy czegoś, co z góry przypomina egipską aleję Sfinksów. Co mogło znajdować się w miejscu nazywanym Putuni? Z góry widać tylko regularną kratę. Magazyny czy miejsce, w którym mieszkała „ludzka” lub półboska obsługa kompleksu?

Brama Słońca

 

 

Kto pierwszy wymyślił tę nazwę nie wiadomo. Na pewno nie budowniczy Tiahuanaco. Stanowi gigantyczną „futrynę” wykonaną z jednego bloku andezytu, ważącą około 10 ton. Wrębienia czy wycięcia nie zostały, według mnie, wykute. Brama wygląda jak doskonały odlew. Tych wszystkich „specjalistów od wykuwania” należało by zebrać w jedną grupę i kazał wykuć ówczesnymi narzędziami choćby mały rowek o głębokości pół i długości jednego centymetra. Ciekawe ile czasu by na to poświęcono, ale prawdopodobnie zakończyło by to niemądre dywagacje na temat obróbki kamienia przez starożytnych.

brama1 brama2 brama3

Zdjęcie po prawej przedstawia „Bramę Słońca” w początkowym okresie badania Tiahuanaco. Pęknięcie spowodował zapewne nie byle jaki wstrząs. Brama jest zagrzebana w ziemi, którą naniosły fale potopu. Można sobie wyobrazić ile trudu i czasu musiało zabrać odgrzebanie całego kompleksu. Na frontonie bramy widoczna jest płaskorzeźba, którą Kiss „odszyfrował” jako kalendarz. Bardzo dziwny kalendarz. Opisuje go prof. Zajdler w swojej książce „Atlantyda”.

brama4

Ziemia obracała się dookoła swej osi w czasie 30,23 obecnych godzin. Rok liczył 290 dni i był podzielony na 12 miesięcy po 24 dni z 2 dniami „wyrównującymi”. Zaćmienia Słońca były bardzo częste. Występowały 19 razy w ciągu 24 dni.

Gdyby, jak pisze Zajdler, przyjąć, że Ziemia opóźnia obrót dookoła własnej osi o 0,005 sekundy na 100 lat, to kalendarz musiałby powstać 450 tysięcy lat temu.

Brama Słońca to nie jedyna „brama” w kompleksie Tiahuanaco. Znajduje się tu jeszcze jedna, lecz wyglądająca nieporównywalnie skromniej. Wykonana także z jednego bloku kamienia, posiada także wycięcia i frezy. Nazwano ją dla odróżnienia Bramą Księżyca. Dokąd prowadziła? Nie wiadomo, podobnie jak nie wiadomo, co kiedyś oglądano po przekroczeniu Bramy Słońca.

Podziemna świątynia

 

 

Nazywając tak ten obiekt, zasugerowano się chyba położeniem poniżej wejścia głównego. Ze zdjęć nie wynika, by coś tu było pod ziemią, a tym bardziej świątynią. Coś musiało jednak sobą przedstawiać i spełniać jakieś niewiadome zadanie. Wydaje się, że na pewno nie był to basen. Na ścianach umieszczono głowy wykute z kamienia, które nie wiadomo kogo przedstawiają lub co mają sobą symbolizować.

pod1 pod2 pod3

Zejście w głąb umieszczono pomiędzy potężnymi monolitami, które może kiedyś były prostokątnymi obeliskami, a dziś widzimy je zniszczonymi przez czas. Na środku trzy monolity. Wyglądają jak kubistyczne przedstawienie jakiś postaci. Czy tak stały od samego początku? Czy były to pierwotnie kolumny podtrzymujące jakieś zadaszenie? Dlaczego tylko trzy? Same pytania. Czy to, co widzimy to już wszystko, czy też pod ziemią kryją się jeszcze jakieś nie odkryte pomieszczenia?

Najwyższy z monolitów na boku posiada wyrzeźbioną sylwetkę węża. Nikt jednoznacznie nie odpowiedział jeszcze na pytanie, jaką rolę w zaginionych cywilizacjach spełniał wąż, a musiał spełniać i to na pewno nie drugorzędną. Zbyt wiele razy jest pokazywany, ale nikt jeszcze nie określił jego roli, choć najstarsze przekazy mówią o tym, że wąż potrafił latać.

Piramida ziemna – Apacama

 

 

Strome wzgórze po południowej stronie Kalasasay’i. Wznosi się na wysokość około 15 m. Najbardziej zniszczony obiekt i prawdopodobnie przez wodę. Pierwotnie, prawdopodobnie umocniona przez obudowanie terasami, z których niewiele pozostało. Rekonstruuje się ją jako piramidę o 16 bokach skierowaną według kardynalnych kierunków geograficznych. Średnie długości boków wynoszą około 210 m. Wejście na górę tworzyły prawdopodobnie schody z dużych andezytowych płyt.

apacama1 apacama4 apacama3

Sama nazwa Apacama, w miejscowym języku, oznacza miejsce gdzie ginęli ludzie. Tradycyjna nazwa wskazuje, że nie było to miejsce kultu, a wręcz miejsce, które należało omijać z daleka. Wewnątrz piramidy archeolodzy odkryli całą sieć kanałów i oczywiście pierwszą myślą było związanie piramidy z kultem wody – „miejscem, w którym oddawano cześć potędze i właściwościom szybko płynącej wody”. Kto wymyślił taki dziwoląg? Inna hipoteza głosi, że piramida była miejscem do technologicznego płukania rud. Powiązanie piramidy z wodą nie wyjaśnia jednak jednego – skąd brała się tam woda. Czy czerpano ją z podziemnego zbiornika czy też źródłem było jezioro Titicaca. Nikt nie zgłębił tematu i nikt też nie szukał wyjaśnienia.

Na zdjęciach widać część zachowanych kamiennych budowli, „nadszarpniętych” trochę warunkami atmosferycznymi, wciąż jednak z widoczną precyzją wykonania. Piramida od góry posiada ogromną dziurę, ale nie wiadomo czy to pozostałość po pracach wykopaliskowych, działaniu deszczu czy po złodziejskiej eksploatacji kamiennych elementów, z których to budowano La Paz.

Puma Punku

 

 

Najciekawszy obiekt, szeroko omijany przez wszelkiej maści uczonych, którzy na widok połamanych kamiennych płyt, natychmiast zapominają, po co kończyli studia. Faktycznie, przy takim podejściu do znalezisk, nie ma co dyskutować o samym miejscu. Boga wody tu nie uświadczymy. Żadnego stołu, który można ochrzcić ołtarzem. Brak kamiennych nisz na figurki Bogów.

puma1 puma2 puma3

Pełno za to odłamków kamiennych płyt, których otwory, nacięcia, wycięcia czy wrębienia wprost nie mogą pasować do kamiennego dłutka i pięściaka. Tu koncepcja archeologa chowa się w najdalsze zakamarki mózgu. Jak bowiem wytłumaczyć precyzję wykonania elementów przez prymitywnego przodka z jego prymitywnymi narzędziami?

puma4 puma5 puma6

Te artefakty najchętniej by zasypano i postawiono tablicę z informacją, że w tym miejscu znajduje się kurhan z ciałem wybitnego wodza Indian, a nie prowadzi się wykopalisk dlatego, by uszanować święte dla miejscowych Indian miejsce i nie zakłócać spokoju duszy wodza.

Precyzja obróbki kamiennych bloków

Na zdjęciach zgromadziłem próbki precyzyjnej obróbki kamiennych bloków. Nie są to zapewne wszystkie znajdujące się w Tiahuanaco, ale reprezentacja jest i tak doskonała.

blok1 blok2 blok3

Na pierwszym zdjęciu widzimy starożytne klocki „lego”, każdy o wadze co najmniej kilkuset kilogramów i wcale nie byłbym zdziwiony, gdyby okazało się, że mają identyczne wymiary, co mogło by znaczyć o ich „taśmowej” produkcji. Gdyby tak było, to nie ma mowy o żadnym wykuwaniu czy cięciu. To musiały by być odlewy. Na środkowym „coś” przypominające rynnę do odprowadzania wody. Z równym powodzeniem mogło służyć jako ochrona przewodów energetycznych. Co przedstawia trzecia fotografia nie próbuję nawet zgadywać.

blok4 blok5 blok6 blok7

Wyżej, kamienny blok, w którym po wyfrezowaniu rowka nawiercono, w równych odstępach, otwory o średnicy cirka 10-14 mm. Jakiego narzędzia tu użyto? My, takie otwory w betonie wiercimy dopiero od niedawna wiertłami z diamentowymi ostrzami.

blok8

Obok kawałek bloku z tzw. krzyżami Tiahuanaco. Czy krzyże nie mają jednakowych wymiarów?. Wykonać coś takiego można tylko wrębiarką (lub poprzez odlew). Jak małych użyto narzędzi, by otrzymać tak precyzyjne kąty proste? Czy to był element zdobniczy, czy miejsce do osadzenia innego elementu? Na ostatniej fotografii przewiercony kamień, ale otwór wejściowy ma powiększoną średnicę. Po co tyle zachodu dla zwykłej dziury?

Po lewej stronie rysunek bloku kamiennego. Wymiary? Bagatela. 2,78 x 1,57 x 0,88 metra! Precyzja wykonania porównywalna tylko z zegarmistrzowską. Płaszczyzny wpuszczane na głębokość 8 mm. Czy dzisiaj ktoś by się podjął wykonania takiego bloku kamienia? Jeśli tak, to ile czasu zabrałoby jego wykonanie? Jakich precyzyjnych narzędzi z diamentowymi ostrzami by użyto? I najważniejsze, jaka była by cena tego elementu?

Najważniejsze jednak pytanie, jakie się ciśnie na usta, to – po co to wykonano? Czy są to kamienne części jakiś maszyn? Bo na pewno nie są to elementy starożytnej świątyni.

Bogowie, półbogowie, ludzie ?

W Tiahuanaco znaleziono stosunkowo mało artefaktów przedstawiających istoty człekopodobne. Wykonane w sposób, można rzec, zgoła prymitywny, aczkolwiek zachowujący proporcje. Sztuka stylem przypominająca rzeźby kubizmu, nadszarpnięta zębem czasu, z trudem lub wręcz nie dająca zidentyfikować przedmiotów trzymanych w rękach.

postac1 postac4 postac5 postac6 postac7

Czy głowy wmurowane w ścianę, to mauzoleum przypominające wielkich przodków, czy też aleja zasłużonych budowniczych Tiahuanaco? Twarze podobne jedna do drugiej mają zarysowane główne części twarzy – usta, nos, oczy. Okrągłe oczy przypominają bardziej okulary. Głowy przykryte prostymi nakryciami. Klęcząca postać jest bardzo wychudzona z wyraźnymi kośćmi policzkowymi i wystającymi żebrami, na głowie jakiś zawój przypominający trochę nakrycie z Sumeru. Czy to człowiek w pokornej postaci wobec Boga? Stojące postacie, według nauki, to postacie Bogów nazywane nie wiedzieć czemu idolami.

Zwierzyniec Tiahuanaco

Graham Hancook w cytowanej książce opisuje jakoby na dole fryzu Bramy Słońca (w trzecich kolumnach po prawej i po lewej) ujrzał wizerunki słoni z uszami, trąbami i kłami, ale mógł to być też wizerunek cuvieronius’a podobnego do słonia, który wymarł około 10 tysięcy lat temu. Jak się do tego dochodzi, opisuje sam autor:

Postępuję kilka kroków naprzód, aby dokładniej przyjrzeć się słoniom. Składają się z dwóch zwieńczonych grzebieniami głów kondorów umieszczonych szyja przy szyi. Grzebienie stanowią „uszy” oraz górną część szyi i „kłów” słonia. Mimo wszystko stworzenia te nadal przypominały mi słonie. Rzeźbiarze Tiahuanaco z nadzwyczajną wprawą posługiwali się charakterystyczną techniką przedstawiania czegoś za pomocą wizerunków innych obiektów. Dokonywali dzięki temu rzeczy niezwykłych: to, co wyglądało jak ludzkie ucho, mogło się okazać na przykład ptasim skrzydłem, ozdobna korona mogła się składać z głów ryb i kondorów, brew z szyi i głowy ptaka, pantofel – z głowy zwierzęcia. Wizerunki trąbowców nie muszą być zatem złudzeniem optycznym, wręcz przeciwnie – te pełne inwencji obrazy doskonale pasują do ogólnej koncepcji artystycznej fryzu.

Nie znalazłem nigdzie wyraźnej płaskorzeźby tego słonia przedstawionego za pomocą kondorów i być może zarzucić mi można szukanie taniej sensacji, ale znalazłem jeszcze inny fragment „wizji” pana Grahama.

Wykuty z czerwonego piaskowca, zniszczony, pradawny El Fraile […] przedstawia postać ludzką, której płci nie sposób odgadnąć, z wydatnymi ustami i dużymi oczyma. W prawej dłoni ściska przedmiot przypominający nóż o falującym ostrzu niczym malajski kris. W lewym ręku trzyma coś, co wygląda jak sztywno oprawiona książka. Jednak z górnej części owej „książki” wystaje podłużny obiekt niby miecz wsadzony w pochwę. Od pasa w dół postać odziana jest w strój z rybich łusek; rzeźbiarz podkreślił jeszcze tę aluzję, nadając łuskom kształt wielu rzędów maleńkich, silnie stylizowanych rybich głów. Posnansky zinterpretował posąg jako symboliczny wizerunek człowieka-ryby. Na biodrach postaci wisi pas składający się z kilkunastu płaskorzeźb skorupiaków, co zdaje się potwierdzać tezę Posnansky’ego. Jakie było zamierzenie twórcy?

Jakie było zamierzenie twórcy? Chyba nie takie, aby opisywał go Hancook.

mnich1 mnich2 mnich3 mnich4

Postać „mnicha” w spodenkach faktycznie coś trzyma w rękach, ale jakim cudem Hancook przez pochwę ujrzał falujące ostrze? Ujrzał też dziwną „zakładkę” w książce i jeszcze dziwniejsze łuski w formie „mocno stylizowanych rybek”, a także dziwnie jakoś chude kraby. Te łuski są łudząco podobne do ozdób drugiego posągu stojącego w osi głównego wejścia, na którym jednak pan Graham żadnych łusek nie dojrzał. Dlaczego?

luski1 luski2 luski3

Prawdopodobnie dlatego, by uwiarygodnić indiańską legendę o bogach jeziora, którzy mieli rybie ogony, a w konsekwencji płynnie powiązać Tiahuanaco z Sumerem, gdzie jak wiemy nauczycielem ludzi był Oannes pół-człowiek, pół-ryba. A gdzie „mnich” ma rybi ogonek? W spodenkach? Jeżeli tak się uwiarygodnia hipotezy, to nic dziwnego, że archeolodzy mają ubaw po pachy. Zwróćmy jeszcze uwagę na ręce „mnicha”. Czy nie można odnieść wrażenia, że prawa dłoń jest przekręcona o 180°?

Wśród stylizowanych postaci na fryzie uczeni ujrzeli jeszcze toksodonta, a na znalezionych w okolicy naczyniach czwronożnego shelidoterium i macrauchema – trójpalczastego zwierza trochę większego od konia. Wszystkie te istoty zakończyły żywot około 12 tysięcy lat temu.

Wirakocza – Bóg Ameryki Południowej

Początki społeczności ludzi w Ameryce Południowej mają różne korzenie. W jedne wersji Bóg-Słońce zsyła swoje dzieci nad jezioro Titicaca, które zostają rodzicami ludzkości. W innej, nad jeziorem pojawia się biały człowiek, któremu istniejący już ludzie są bardzo posłuszni. Posiada wielką moc i czyni cuda, uczy ludzi jak mają żyć. Nazywa się Tikiwirakocza. To z tego okresu mają pochodzić budowle Tiahuanaco. Jeszcze inne przekazy mówią, że w dawnych czasach miał miejsce potop, a Indianie przybyli na tę ziemię z bardzo daleka, zza morza. Wirakocza, Bóg stojący najwyżej w hierarchii Indian Ameryki Południowej posiada niezwykłe cechy:

Posiada wielką moc, a także wielką siłę fizyczną, potrafi zamieniać góry w doliny, a płaszczyzny w góry.
Posiada umiejętność czynienia cudów. Potrafi wydobywać wodę ze skał. Potrafi latać, a także chodzić po wodzie.
Jest pierwszym Wielkim Nauczycielem pierwszych ludzi. Uczy podstaw dających szanse na przetrwanie, a przede wszystkim uprawy i hodowli.
Po wypełnieniu misji, opuszcza ludzi unosząc się do nieba. Jak pisze Molina: „Światło, jakie towarzyszyło temu odlotowi do Nieba było tak silne, jak światło Słońca i huk był olbrzymi”.

Wirakocza występuje sam lub z kilkoma towarzyszami, ale cel misji jest ten sam.

wirakocza

Ważnym stwierdzeniem jest także to, że ludzie na tym terenie nie zostali stworzeni, a zostali zrodzeni przez pierwszych rodziców albo przybyli z daleka lub już na tych terenach istnieli (być może ci, którzy przeżyli potop). W odróżnieniu, w Ameryce Środkowej, ludzie zostają stworzeni (lub sklonowani ze „starożytnych” kości) przez Quetzalcoatla. Z przekazów starożytnych wyłaniają się wielkie praośrodki (mieszkania Bogów): w Ameryce Południowej – Tiahuanaco, a w Środkowej – Teotihuacan.

Ludzka pamięć zbiorowa, wbrew temu co sądzą niektórzy naukowcy, jest jak dotąd najlepszą bazą danych, zawierającą wiadomości od początku istnienia danej społeczności. Zaczynają się zwykle wspomnieniem jakiegoś kataklizmu, z którego ratują się praprzodkowie społeczności, lub przybywa Bóg i tworzy nowe życie. Jeśli Indianie mówią, że nie wiedzą kto zbudował Tiahuanaco, świadczyć to może o tym, że ta społeczność w czasach budowy jeszcze nie istniała. Podobnie jak w Egipcie, gdzie pierwszym elementem przekazów jest potop, po którym pojawia się Ptah i następuje stworzenie ludzi. Ludzie natomiast nie wiedzą, kto zbudował piramidy, bo społeczność, która to opowiada, w czasie ich budowy jeszcze nie istniała.

Rysunek obok przedstawia Wirakoczę. Tego samego, który zajmuje centralną część fryzu na Bramie Słońca. Nie wiem ile zawiera inwencji autora, gdyż płaskorzeźba jest bardzo zniszczona. Pełno tu głów kondorów i pum, ale najbardziej dziwną rzeczą, która rzuca się w oczy, to ręce Boga. Obie mają tylko po cztery palce. Jest to zgodne ze starą legendą o Orejonie, która wylądowała na wyspie jeziora Titicaca w czasach, gdy nie było jeszcze ludzi. Miała mieć wydłużoną głowę i po cztery palce u rąk spięte błoną.

„Promieniowanie” Tiahuanaco

Spotyka się stwierdzenie, że Tiahuanaco jest kolebką kultury Ameryki Południowej, która promieniowała wokoło, tworząc jednolitą kulturę, którą nazwano Huari. Przypatrzmy się przykładom tego „promieniowania”:

puno1 puno2 puno3 puno4
Port nad jeziorem Titicaca. Puno (Sillustani). Ogromne „silosy” wypełnione kamieniami. Do czego służyły?
ocusco4 ocusco1 DCF 1.0 ocusco3
Rejon Cusco. Od lewej Sacsayhuaman, Cusco, Ollantaytambo i Pisaq. Doskonała obróbka kamienia.
chavin1 chavin2 chavin3 chavin4
Chavin de Huantar nad wybrzeżem Pacyfiku. Daeniken widzi tu świątynię, którą pokazano Ezechielowi.
inga1 inga2 agustin1 agustin2 agustin3
Dwa pierwsze – Ingapirca, dalej San Agustin – postacie Bogów? Zwróć uwagę na „tygrysie” siekacze.

O jakim promieniowaniu mówimy? To co widać na zdjęciach prezentuje zupełnie odmienne stylowo dzieła. Promieniowanie można zauważyć tylko w przypadku zastosowanego surowca – kamienia, jego wielkości i doskonałego dopasowania elementów. Współgrać stylowo z Tiahuanaco może ewentualnie Chawin de Huantar, ale tu w murze widać zupełnie inną głowę (w Chavin de Huantar głowy posiadają ogromne kły). Ponadto styl w jakim wykonano tzw. lanzon (kamienną klingę) nie ma odpowiednika w Tiahuanaco.

Owszem, można mówić o kulturze Huari pod warunkiem, że uczynimy zastrzeżenie iż mówimy tylko i wyłącznie o kulturze ludzi. Bogowie nie lepili garnków, nie budowali ludziom chałup, nie hodowali bydła i wreszcie nie uprawiali za nich roli. Całą historię Ameryki należy podzielić na działalność dwóch cywilizacji – cywilizacji Bogów i cywilizacji ludzi. Jeżeli przypiszemy Bogom wszystkie gigantyczne budowle i inne ogromne przedsięwzięcia budowlane, jak np. terasy na stokach gór, sieć dróg czy kamienne kanały melioracyjne, to okaże się, że ludzie wykonywali tylko prace na miarę swych skromnych możliwości i w dużo mniejszym zakresie.

Przyjmując założenie, że Ziemia pod koniec epoki lodowcowej około 12,5 tysiąca lat temu przeżyła światowy kataklizm, który zniszczył cały dorobek cywilizacji Bogów i ówczesnych ludzi, musimy uświadomić sobie, że nasza, współczesna historia, liczy sobie „tylko” około 12,5 tysiąca lat, z czego przez pierwsze kilka tysięcy lat ludzkość musiała odtworzyć swój potencjał biologiczny walcząc o przeżycie. Opuszczenie Ziemi przez Bogów zmusiło ludzką cywilizację do wejścia na drogę własnego postępu technicznego, który tak naprawdę rozpoczął się dopiero kilka tysięcy lat temu, nabierając rozpędu w ciągu ostatnich 100-200 lat.

Dlaczego Giza Ameryki Południowej

Czytając literaturę na temat Tiahuanaco przyznać muszę, że nie jestem zbudowany zawartą tam wiedzą. Wszyscy powtarzają te same, oklepane frazesy, jakby przepisywali jeden od drugiego. Książkę „Ślady palców Bogów” okrzykniętą bestselerem nie poleciłbym nikomu. Czytając to dzieło trzeba być uważnym i cierpliwym, jak wędkarz na polskich wodach, by coś w ogóle wyłowić. Jeśli ktoś opisując posąg, zniszczony przez tysiąclecia widzi twarz o dokładnie wygolonych policzkach i przystrzyżonych wąsach, to mają rację naukowcy mówiący o bardzo niskiej zawartości tlenu na wysokości 3800 m. Jeżeli sławny uczony, znawca mitologii, Joseph Campbell widzi w Bramie Słońca „moc łaski spływającą na wszechświat poprzez słońce jako tę samą energię, która pod postacią niezniszczalnego piorunu niesie zagładę”, to sama próba przełknięcia tego „naukowego dania” może spowodować odruch wymiotny.

Wszyscy opisujący Tiahuanaco trzymają się kurczowo tezy, że „miasto” leżało nad morską laguną, wyniesioną przez ruchy górotwórcze na dzisiejszą wysokość. Panowie! Czy Tiahuanaco zbudowano 100 mln lat temu? Co by z niego zostało po takim „wystrzeleniu” na 3,8 kilometra w górę? Lubię żartownisiów, ale nie przekraczających norm zdrowego rozsądku.

Jak wygląda moja interpretacja powstania Tiahuanaco?

Budowę Tiahuanaco należy umieścić pomiędzy 37-12,5 tysiąca lat temu. Wynika to nie z obliczeń astronomicznych, a umiejscowieniu w latach dwóch kataklizmów, które zmieniły życie na całej ziemi. Kataklizm sprzed około 12,5 tysięcy lat temu zakończył istnienie Tiahuanaco. Co więcej, fala tsunami wywołana „wielkim uskokiem…” zniszczyła jezioro słodkowodne, „wymieniając” jego słodką wodę na wodę morską wraz z jej morską florą i fauną. Można by zapytać:

Dlaczego do tej pory prawie w całych Andach istnieją ośrodki pozyskiwania soli zwane „salinas”, gdzie sól otrzymuje się metodą odparowania wody? Skąd wzięła się sól w tak wysoko położonych miejscach?
Dlaczego sól nie występuje w postaci soli kamiennej? Czy dlatego, że było zbyt mało czasu, by przyjąć taką formę?
Skąd w południowej części Altiplano wzięły się dwa ogromne, słone i wysychające jeziora Salar de Uyuni i Salar de Coipasa?
Dlaczego w naszych warunkach sól wydobywa się spod ziemi, a wysoko w Tatrach nie uświadczysz nawet ziarenka?
Dlaczego w starożytnych przekazach można spotkać stwierdzenie, że w czasach pierwszych ludzi ziemia była nasycona solą i nie dawała nadzwyczajnych plonów?
Dlaczego na tak znacznych wysokościach spotyka się szczątki morskich zwierząt? Przecież po 100 mln lat nie powinno pozostać z nich ani śladu.

W dawnych czasach, jak podają zgodnie starożytne przekazy, wokół Tiahuanaco panował klimat tropikalny lub subtropikalny. Teren pokryty był bujną roślinnością i żyło wiele gatunków zwierząt. Wiadomo też, że ostatnie ruchy górotwórcze, które wypiętrzyły Andy miały miejsce około 100 mln lat temu i nie mogą być odpowiedzialne za zmianę klimatu. Zmianę klimatu mógł spowodować „wielki uskok…” sprzed około 12,5 tysiąca lat, który przesunął cały rejon około 3000 km na południe. On też jest jak sądzę odpowiedzialny za masowe wyginięcie zwierząt w tym rejonie.

Tiahuanaco zbudowała cywilizacja, umownie nazywana przeze mnie cywilizacją Bogów, dysponująca wysoką, nieznaną nam techniką, a także używająca nieznanego nam rodzaju energii. Tiahuanaco nie było nigdy kompleksem religijnym. Świadczą o tym rozbite elementy nie noszące żadnych śladów informacji kultowych, a wyglądające wręcz na elementy urządzeń technicznych. Ponadto, jakoś głupio wymagać od Bogów, by oddawali cześć samym sobie.

mapa2

Piramida Acapana kryła w sobie urządzenie do wytwarzania jakiejś nieznanej energii, która była śmiertelnie niebezpieczna dla ludzi, gdy znaleźli się w pobliżu jej źródła. Nazwa, w języku Aymara, oznacza miejsce, gdzie giną ludzie. Trudno nazwać miejsce świątynią, gdzie za okazywaną pobożność otrzymuje się najwyższy wymiar kary. Odbiorcą energii były zapewne ośrodki rozmieszczone wokół Apacany. Jeśli przyjąć, że Tiahuanaco było kiedyś portem, to zapewne tej energii używano także do obsługi urządzeń portowych. Ponadto, jak piszą pierwsi oglądający Apacanę, piramida ziemna była pokryta i umocniona kamiennymi płytami, które później użyto do budowy La Paz. To, co pozostało określa się na 10% z całości.

Obiekt zwany Kalasasaya, jest obszarem w kształcie prostokąta, ogrodzonym (przynajmniej był) na całej długości wysokim, potężnym murem. Czy w środku znajdowało się „coś” niebezpiecznego, do czego nie powinni byli zbliżać się zwykli ludzie? Podobnie ogrodzony obiekt znajdował się w Sakkara. Tam zachowały się „ostrzegające kobry”. Tutaj nie zachowało się nic takiego. Pozostałości tzw. Puma Punku świadczą o istnieniu w tym miejscu jakiejś bazy technicznej o nie znanym przeznaczeniu. Odnalezione w pobliżu kamienne bloki ułożone na odcinku 300 m uznano za część portu, co może świadczyć, że Puma Punku była budowlą techniczną obsługującą ten właśnie port.

Tiahuanaco w przeszłości leżało nad brzegiem słodkowodnego jeziora Titicaca. Nie można więc wykluczyć, że Tiahuanaco było z nim związane i to nie tylko jako port. Można przypuszczać, że było także jakimś centrum systemu nawadniającego północne Altiplano. Możliwe, że jezioro Titicaca spełniało podobną rolę, jak egipskie jezioro Mojrisa w stosunku do doliny Nilu. Całość, dotychczas odkrytego kompleksu, uważam za centrum przemysłowo-hydroenergetyczne wybudowane przez cywilizację Bogów, swoim charakterem przypominające podobne na terenie starożytnego Egiptu i stąd moje porównanie Tiahuanaco do Gizy.

Przyglądając się mapce można przypuszczać, że ośrodki podobne do Tiahuanaco istnieć powinny także w środkowej i południowej części Altiplano, ale jak dotychczas nic takiego nie odnaleziono. Czy zostały zmiecione z powierzchni ziemi przez kataklizm 12,5 tysiąca lat temu? Sądzę, że wielkie odkrycia archeologiczne na Altiplano są jeszcze przed nami. Trzeba tylko wiedzieć czego szukamy. Gdyby potwierdziły się moje przypuszczenia, to sądzę, że Wielka Zaginiona Cywilizacja, Cywilizacja Bogów znalazła by wreszcie swoje miejsce w naszej historii.

Współczesna nauka jak na razie nie umie, nie usiłuje lub wręcz nie chce ujawniać prawdy dotyczącej naszej wspólnej, ludzkiej historii.

Bogowie wody

Bogowie wody

Różnica między Bogiem a historykami polega głównie na tym,
że Bóg nie może zmieniać przeszłości. Samuel Butler

Symbioza bezwzględnie wymuszona

Astronomia współczesna nie ma sprecyzowanej, spójnej teorii na temat powstania naszego Układu Słonecznego. Przykładem może być teoria o powstawaniu komet. Tworzy się teorię, dla której wymyśla się hipotezę roboczą mającą wytłumaczyć fragment teorii, a później układa się następną hipotezę mającą uzasadnić poprzednią roboczą. Wynika z tego mały potworek, który nie tłumaczy wszystkiego, ale za to mamy już chmurę Oorta i pas Kuipera, których nikt na oczy nie widział. Wielkie kosmiczne śmietnisko, z którego raz po raz wylatują w kierunku Ziemi komety. Co więcej, hipotezy wprowadzone na chwilę zaczynają żyć swoim życiem i zaczynają być obowiązującymi. Nie inaczej było z hipotezą Darwina, której do dziś nie sposób udowodnić, a tym bardziej wykorzenić.

Porozsyłaliśmy sondy we wszystkich możliwych kierunkach, by sprawdzić, czy w naszym układzie planetarnym istnieje gdzieś woda. Wydaje się miliardy dolarów po to, by mała grupa astronomów utwierdziła się w przekonaniu, że na Marsie mogły istnieć kałuże. Przesyłane na Ziemię zdjęcia wywołują „ohy” i „ahy” bez żadnych innych korzyści. Zecharia Sitchin pisze, że współczesna astronomia zaczyna potwierdzać wszystko to, o czym pisali Sumerowie 6 tysięcy lat temu. Czy nie wyważamy dawno otwartych drzwi? Czy potwierdzanie faktów opisywanych przez starożytnych musi tak znacznie uszczuplać światowy budżet? Dlaczego nie wprowadzono roboczej hipotezy pod nazwą „sumeryjski lapsus”, którą można było tańszym kosztem udowodnić lub całkowicie wykluczyć?

Przykładem może być najstarsza historia naszej planety, rozbitej według Sumerów w początkach powstania Układu Słonecznego przez obcego „najeźdźcę” zwanego Mardukiem. Wtedy to powstać miały komety, pas planetoid, a połowa praZiemi zmieniła orbitę na bliższą Słońcu. Nauka coś „podejrzewa”, mówiąc o jakimś potężnym i gwałtownym odgazowaniu na Ziemi 4 mld. lat temu, o uderzeniu „czegoś” w nasz Księżyc w tym samym okresie, o tym że pas planetoid musiał jakoś powstać. Nikt jednak nie wiąże tego z przekazami Sumerów. Powaga nauki wymaga wręcz odseparowania się od przekazów starożytnych. Tworzy się więc teorie robocze wspierane jeszcze bardziej roboczymi hipotezami, do których dorabia się jeszcze hipotezy pomocnicze. Potem ogłasza się nowszą teorię, zapominając o unieważnieniu poprzedniej i wychodzi z tego równanie z kilkunastoma niewiadomymi, które chce się rozwiązać metodami z czwartej klasy szkoły podstawowej.

Do dziś nie ma jednoznacznych odpowiedzi na proste pytania:

– dlaczego Ziemia ma taką, a nie inną atmosferę?
– dlaczego na Ziemi jest tyle słonej wody?
– dlaczego Ziemia nie posiada jednolitej skorupy i która jest tak cienka?
– dlaczego na Ziemi występują tak silne trzęsienia, podczas gdy na badanych globach jest to zjawisko rzadsze i mniejsze w skali?
– dlaczego Ziemia wypromieniowuje więcej ciepła niż otrzymuje go od Słońca?
– skąd się wziął nasz Księżyc tak stosunkowo ogromnych rozmiarów i czy Ziemia od zawsze go posiadała?
– skąd się wziął pas planetoid?
– z czego i jak powstały komety i skąd mają tyle wody?
– dlaczego inne planety posiadają tak wiele księżyców i dlaczego jedne księżyce są kuliste, a inne nieforemne?

Na te pytania nie ma jednoznacznych i jasnych odpowiedzi. Odnoszę wrażenie, że tworzenie dziwacznych i zawiłych teorii, ma na celu ukrycie własnej indolencji, a co ważniejsze stworzenie wrażenia u zwykłego człowieka, że wytężona praca naukowców jest niezbędna dla całego świata i dlatego musi pochłaniać tak wielkie fundusze. Zwykły człowiek, nie rozumiejący tych zawiłości godzi się dalej na dotowanie takiej nauki. Bo gdyby zrozumiał…

U Sumerów wszystko jest klarowne i zrozumiałe. Pozwolę sobie raz jeszcze pokrótce to przedstawić.

Pierwsze powstałe planety to Merkury i praZiemia (nazywana przez Sumerów Tiamat). Następne to już „bliźniaki” Wenus i Mars, potem Jowisz i Saturn i na końcu Uran i Neptun. Zauważmy, że jak przystało na bliźnięta, posiadają podobne cechy. O Plutonie nie ma żadnej konkretnej wzmianki, być może powstał jako zupełna sierota lub był księżycem którejś z planet (Sitchin przypuszcza, że Saturna). Tu nauka nie zabiera głosu i w zadzie nic nie udowodniła. Hipotezy „sumeryjskiej” nie potwierdziła, ale też i nie obaliła.

PraZiemia, zwana też przez Sumerów „wodnym potworem” lub „dziewicą życia”, okrążała Słońce po orbicie, którą dziś wyznacza pas planetoid. Była cała pokryta wodą i była prawdopodobnie dwa razy większa od dzisiejszej Ziemi. Ciekawe, że Aztekowie też twierdzą, że „woda istniała na świecie zanim została stworzona ziemia”. Nauka nawet nie dotyka tego tematu.

Około 500 mln. lat po powstaniu Układu Słonecznego w jego granice wtargnął obcy przybysz. Planetę, zwaną przez Sumerów, Mardukiem otaczało 7 księżyców. Los chciał, że na drodze Marduka znalazła się Tiamat. Została rozbita. Z okruchów, wyrzuconych w przestrzeń, powstały planetoidy, a z wyrzuconej wody „zamarznięte kule brudnego lodu” czyli komety. Po wykonaniu „masakry” Marduk zniknął w głębinach kosmosu. Nauka takiego faktu też ani nie potwierdza ani nie zaprzecza.

Tak twierdzą Sumerowie w swoim kosmicznym widzeniu świata. Przeciągnę trochę temat, by płynnie przejść do czasów znacznie nam bliższych.

Połowa Tiamat (nie rozbita część planety), uderzeniem wytrącona z pierwszej orbity, nie tracąc ruchu obrotowego, zamieniała ją stopniowo na dzisiejszą stając się naszą Ziemią. W wyrwę po uderzeniu zaczęła spływać woda, która w zetknięciu z gorącym płaszczem gwałtownie parowała tworząc pierwszą atmosferę Ziemi. Ruch odśrodkowy spowodował pękanie pozostałości skorupy i przesuwanie się jej części po płynnym płaszczu Ziemi tworząc pierwsze kontynenty, ponownie nadając Ziemi kształt kulisty. Kontynenty „pływając” po płynnym płaszczu Ziemi zderzały się zapewne ze sobą wypiętrzając pierwsze łańcuchy górskie. Nie sądzę, że rację mają Francuzi, umiejscawiając pękanie prakontynentu na 800 mln. lat temu. Minęło by przecież aż 3,2 mld. lat od katastrofy i z pewnością skorupa musiałaby tak stwardnieć, że jakikolwiek ruch skorupy byłby już niemożliwy. Lawa będąca niczym innym jak płynnym płaszczem Ziemi stygnie bardzo szybko, mimo że od zimna kosmosu chroni ją atmosfera ziemska. Co na to nauka? Nauka nieśmiało przesuwa do tyłu wiek rozpadu kontynentów. Na razie z 50 doszła do 800 mln. lat temu. Budujące, że wykazuje tendencję wzrostową. Do tej pory jednak nie wytłumaczono powodu odmienności składu płyt kontynentalnych i dna oceanów ani ich różnej grubości.

slad

    Uczeni stwierdzają, że 535 mln. lat temu zaszło coś na Ziemi, co nazwano „wielkim wybuchem biologicznym”. W stosunkowo krótkim czasie na Ziemi zaistniała wielka ilość i różnorodność żyjących stworzeń. Najbardziej znane to oczywiście dinozaury i inne wielkie potwory, których skamieliny do dziś są odnajdywane. Czy to jedyne znaleziska z tego okresu? Nie. Są jeszcze inne, ale zakwalifikowane jako oszustwa i fałszerstwa, jak przykładowo odcisk buta „astronauty” z Antelope Springs, odciśnięty w warstwie geologicznej sprzed 450 mln. lat, czy ślad bosej stopy odnaleziony w Mount Vermont sprzed 200 mln. lat albo ślad olbrzymiej stopy określanym na 100 mln. lat i jeszcze odcisk buta w pokładzie węgla z Fisher Canyon liczący „tylko” 1 milion lat. Ten co fałszował te ślady musiał być genialną mieszaniną artysty, paleontologa, fizyka i chemika, który po mistrzowsku opanował metodę szybkiej fosylizacji oraz doskonale wiedział, gdzie i w jaki sposób ten dowód umieścić. But zapewne mógł kupić na wyprzedaży w Cap Canaveral, ale skąd wziął stopę olbrzyma i w dodatku platfusa?

Czy ktoś od 400 mln. lat doglądał co rośnie na „działce” Ziemia? Czy 65 mln lat temu ten „ktoś” doszedł do wniosku, że eksperyment odszedł bardzo od założonego kierunku i zniszczył życie na Ziemi oraz postanowił rozpocząć od nowa? Czy ten „ktoś”, to Wszechmogący nazywany przez nas Pierwszym Stwórcą? Czy po stwierdzeniu „że to jest dobre” przekazał Ziemię swoim dzieciom? Jej wysokość nauka stwierdzi, że to brednie, ale i kreacjoniści powiedzą, że poniżam boską godność. I tak źle i tak niedobrze, ale staram się zrozumieć co zaszło i być może przekazuję to niestarannym językiem.

Sądzę, że te dawne echa Pierwszej Historii zostały przekazane rozumnym już ludziom w kilku lapidarnych zdaniach – Bóg stworzył Niebo i Ziemię, Bóg oddzielił lądy od morza, Bóg stworzył pierwsze rośliny i zwierzęta, w końcu Bóg stworzył człowieka na wzór i podobieństwo.

Znane nam przekazy starożytnych mówią, że Bogowie przebywali na Ziemi już 450 tysięcy lat temu. Ile takich „boskich wypraw” odwiedziło naszą planetę? Tego nikt chyba nie zdoła ustalić. Sumerowie twierdzą, że człowiek został stworzony do pomocy Bogom, do wyręczania ich w ciężkiej pracy w kopalniach złota, natomiast hinduskie przekazy mówią o Bogach z innych planet, którzy przybyli na Ziemię „by studiować ludzi”. Można wysnuć wniosek, że tereny wschodniej Azji odwiedziła inna cywilizacja gdy rasa ludzka już istniała, co dodatkowo komplikuje sprawę gdyż według Purany opisywane epoki Ziemi liczą bez mała 4,5 mln lat.

Dlaczego Ziemia w dawnych czasach miała tylu gości? Żydowska Kabała opisuje 7 zamieszkałych planet, Bogowie Egiptu swoje siedziby umieszczali w Orionie i Syriuszu itd. Czy winien temu jest rozszerzający się wszechświat? Przy takim założeniu i, dajmy na to, prędkości oddalania się układów planetarnych równej 1/100 prędkości światła, świat pierwszych Bogów oddalił się na 4000 lat świetlnych. Proxima Centaura? Gwiazda Barnarda? Czy to są Słońca ojczyzny Bogów?

Nie będę dalej rozwijał tematu, gdyż postawiłem sobie inny cel. Chcę abyśmy wspólnie zastanowili się, jak przebiegać mogła „współpraca” Bogów i ludzi na Ziemi, jak te dwie cywilizacje mogły współistnieć obok siebie i jakie zależności mogły występować między nimi.

bog

Postawmy założenie, które posłuży za bazę rozważań. Podstawą jest wiara w to, co pisali starożytni – kiedyś po Ziemi stąpali Bogowie i oni to stworzyli człowieka, który miał im służyć i wykonywać pracę na ich korzyść. Takie postępowanie stwarza pewne konsekwencje. Człowiek nie mógł stanowić dla Bogów nawet cienia konkurencji, stąd forma na wzór i podobieństwo, ale bez „boskiej treści” (długość życia, widzenie na odległość, dar uzdrawiania itp.).

Z przekazów starożytnych Sitchin wnioskuje, że pierwsze egzemplarze nie były doskonałe (nie mogły wstrzymać oddawania moczu, miały chore nerki i wątrobę), a przede wszystkim nie mogły się rozmnażać. Rolę matek pełniły boginie życia (było ich „dwakroć po siedem”), a nad wszystkim czuwała Ninti. W Egipcie siedem bogiń Hathor opiekowało się położnicami. Hathor oznacza „dom Horusa” i według mnie nie jest imieniem bogini. Być może chodzi tu o jakiś cały program nazywany Horus, w którym boginie miały swój udział. Nawet Izyda występuje „pod postacią Hathor”.

W efekcie poprawek zostaje stworzony doskonalszy człowiek i po dodaniu mu partnerki może już następować rozmnażanie bez udziału bogiń. Nauka, po przeprowadzeniu badań mitochondrialnego DNA kobiet stwierdziła, że pierwsza matka naszego rodzaju żyła w Afryce około 200-290 tysięcy lat temu. Różnice w przekazach starożytnych mogą świadczyć o tym, że stworzeń człowieka mogło być kilka i w różnych miejscach, a to może z kolei oznaczać odwiedziny kilku „cywilizacji Bogów” (stąd być może różne rasy ludzi) oraz różnice w czasie, których nie można ustalić.

Dwie cywilizacje, Bogów i ludzi, rozpoczynają żyć obok siebie i nie jest to bynajmniej współpraca partnerska. Cywilizacją wiodącą jest cywilizacja Bogów, a cywilizacja ludzi jest jej bezwzględnie podporządkowana i od niej całkowicie uzależniona.

Człowiek otrzymuje zakres zadań, które musi wykonywać dla Bogów (które w późniejszej religijnej formie przekształcają się w dary, a dziś praktykowane pod postacią pieniężnej „ofiary”). Musi wydobywać określone rodzaje kopalin, szczególnie metale i kamienie szlachetne. Musi uprawiać rolę i hodować zwierzęta, by zapewnić byt Bogom i swojej społeczności.

Po osiągnięciu przez populację znaczniejszej liczebności, Bogowie wprowadzają organizację grupy dzieląc ich na wojowników, rzemieślników i rolników. Po pojawieniu się mieszańców (Bogów i ziemskich kobiet) pośredniej rasy zwanej półbogami, zostaje utworzona kasta, z której wyznaczani są królowie (namaszczenie na króla przez Boga) i kapłani, pośrednicy między Bogami i ludźmi. Wtedy też wprowadza się organizację „królestwa Bożego na Ziemi”, ustanawia się prawa i kodeks etyczny dla ludzi.

Bogowie występują w roli kolonizatorów obszarów na Ziemi. W zależności od potrzeb (być może obrona przed przeludnieniem danego obszaru) przenoszą grupy ludzi na nowe, uprzednio przygotowane, tereny i stąd zapewne odkrywamy tzw. cywilizacje pojawiające się znikąd czy cywilizacje „wybuchające”.

Bogowie są bezwzględnymi sędziami. Społeczności, które wymykają się spod kontroli, bądź zaczynające postępować wbrew ich nakazom, są natychmiast likwidowane. Przykładem może być biblijna Sodoma i Gomora, gdzie powrócono do współżycia ze zwierzętami, przestano respektować władzę Boga stwarzając nawet jego wysłannikom bezpośrednie zagrożenie.

Ludziom nie wolno tworzyć techniki wyższej ponad tą, którą otrzymali od Bogów. Być może takim przejawem „samodzielności” była budowa „wieży Babel”? Reakcją Bogów było natychmiastowe jej zniszczenie i rozdzielenie ekipy konstruktorów.

Co w zamian ludzie otrzymują od Bogów? Otrzymują szeroko rozumianą „opiekę”.

      – tereny przygotowane do prac polowych zaopatrzone w wodę,
      – ośrodki administracyjne (pałace, świątynie, magazyny), umocnione murami, które w pewnych sytuacjach mogły służyć jako schronienie dla okolicznej ludności na wypadek niebezpieczeństwa,
      – podstawową wiedzę o uprawie i hodowli, wiedzę o pożytecznych i niebezpiecznych roślinach, wiedzę o budowaniu domostw – lekkich schronień budowanych z podręcznych materiałów, wiedzę o podstawach higieny i zdrowia oraz profilaktyce zdrowotnej (leczyli tylko Bogowie lub ich dzieci),
    – podstawowe narzędzia pracy oraz narzędzia do polowania i obrony, a także wiedzę o ich wytwarzaniu,

Słowem, ludzie otrzymują tylko to, co jest niezbędne do pracy i przeżycia. Czy człowiek od zarania mógł tworzyć sztukę? Oczywiście, że mógł. Sztuka zależy od wyobraźni, zmysłu obserwacji, talentu, a także od narzędzi. Otrzymując rozum otrzymał wszystko oprócz narzędzi. Czy istnieje sztuka „pierwotna”? Istnieje, ale nie potrafimy jej sklasyfikować i umiejscowić w czasie.

Petroglify – bazgroły czy informacja ?

Istnieje pewna część materialnych zabytków historycznych, które nie cieszą się zbytnim zaufaniem archeologów. Są chyba najchętniej niezauważanymi artefaktami. Poniekąd może mają rację, bo można je bardzo łatwo podrobić, a jak dotąd archeolodzy nie potrafią ich datować. Obowiązkowa archeologia wcale nie zwraca na nie uwagi. Zajmują się nimi tylko fanatycy prehistorii dostrzegając w nich namalowaną lub wydrapaną historię najdawniejszych wieków.

Oficjalna nauka twierdzi, że to są dzieła pierwszych ludzi, którzy intelektem nie przekraczali rozumu dzisiejszego dziecka, malowali wszystko co mogli sobie wymyśleć, tak jak dzisiejsze małe dziecko, które mając w ręku coś do rysowania potrafi w ciągu kilku godzin wymalować ściany i meble w całym mieszkaniu. Osobiście taki pogląd uważam za krzywdzący naszych przodków, a jednocześnie pokazujący tendencje dzisiejszych uczonych do deprecjacji naszych antenatów. Nieumiejętność metod datowania petroglifów spowodowała, że współcześni historycy określają wiek takiego znaleziska przy pomocy tylko dwóch dat – „dawno” i „bardzo dawno”, co wymownie oddaje jakość współczesnej archeologii.

petro1 petro2 petro3 petro4 petro5

Ówcześni artyści byli zapewne ograniczeni, lecz nie umysłowo jak twierdzą dzisiejsi badacze, ale ograniczeni w środkach wyrazu, a przede wszystkim ograniczeni brakiem technicznego słownika. Byli za to doskonałymi obserwatorami. Petroglify nie są fantastycznymi wizjami, są odbiciem rzeczywistości i choć nie wszyscy posiadali talent Van Gogh’a, umieli bezbłędnie wychwycić charakterystyczne cechy i takie umieszczali na rysunkach. Niestety większość uczonych nie potrafi ich odczytać nie mając porównania w dzisiejszej technice. Ogromną część tych malowideł zajmują ludzie i zwierzęta, takie jakie widzieli na codzień obok siebie.

stopy

Jednak część rysunków przedstawia zupełnie coś innego. Znajdujemy rysunki, które być może przedstawiają technikę, której obserwator nie rozumiał, choć widział na własne oczy. Co oznaczać mogą koła ze szprychami? Przecież badacze wręcz twierdzą, że w tych czasach ludzie nie znali koła. Za to o takich kołach można przeczytać w przekazach hinduskich, tyle, że te koła latały w niebie i były niebiańskimi miastami Bogów. Czy widać tu jakieś ludzkie postacie? Można by powiedzieć, że są, ale narysowane w sposób prymitywny. Można, ale dlaczego jedna jest bez nóg? Dlaczego druga posiada dwie ręce lecz z trzema częściami chwytnymi, gdzie jedna wyrasta z ramienia? Dlaczego posiada tak niezwykłe nogi? Jaki człowiek staje tak w rozkroku? Czy ostatnie zdjęcie przedstawia istoty z gwiazd przybyłe na Ziemię w dziwnym „pucharze”? Na siłę można zobaczyć w nich Oannesa wraz z bratem bliźniakiem.

Przyjrzyjmy się jeszcze rysunkom przedstawiającym odciski stóp. Bardzo dziwne, platfusowate stopy, które posiadają cztery, pięć i sześć palców. Czy kiedyś mogły istnieć takie istoty? Cztery palce znane są z opowieści o Orejonie, wizerunku Wirakoczy z Bramy Słońca oraz z istoty nazwanej „bóstwem z gwiazd” wykonanej ze złota, które historycy nazwali starożytnym liczydłem. Sześć palców spotkałem na płaskorzeźbie z Egiptu, ale występują także w opowieści Indianina imieniem Tatunca-Nara, wodza plemienia Ogha-Mongulala zamieszkującego dorzecze Amazonki. Czy jest więc niemożliwe, by w przeszłości znane były istoty o takiej ilości palców? Dla oficjalnej nauki jest to ewidentna bzdura.

Tak będzie dotąd, dopóki nie wprowadzi się czynnika łączącego, jakim była wysoka cywilizacja zamieszkująca kiedyś Ziemię wraz z cywilizacją ludzi – cywilizacji Bogów.

sefar vandina tassili petro6

Czy postacie widniejące u góry można sobie wymyśleć? Oczywiście, że można, ale świadczyć to musi o wysokim intelekcie artysty i myśleniu abstrakcyjnym. A jeśli takie postacie istniały? Czym mógł być wielkolud z Sefar, obdarzony rogami, dziwnymi uszami i dziwnymi naroślami w łokciach. Czy postacie zwane przez Aborygenów Vandinami istniały naprawdę? Czy rysunek, ochrzczony Marsjaninem, namalowany na skałach w Tassili nie przypomina cyklopa? Nasi uczeni wiedzą najlepiej. Już same stwierdzenia: „na rysunku widać wyraźnie, że…”, „rysunek z pewnością przedstawia…”, „z rysunku wyciągam wniosek, że…” czy „stwierdzam z całą stanowczością…” świadczą o subiektywnej i czasem nonszalanckiej ocenie.

W roku 1970, Christine Dequerlor, francuski naukowiec przypadkowo odkryła rysunki naskalne w Toro Muerto. Rysunki dawno były znane nauce, ale dopiero Francuzka nadała im rozgłos. Toro Muerto leży w Peru nad wybrzeżem Pacyfiku, na terenie wyznaczonym przez Tiahuanaco, Cusco, Nazca i Toquepala (znane z malowideł jaskiniowych), najstarszymi ośrodkami bodaj całej Ameryki Południowej. Dequerlor odnalazła tutaj tysiące rysunków, nierzadko odsłaniając je spod ziemi. Co ciekawe, musiała robić to samotnie, bez pomocy miejscowych, bo tubylcy nawet dziś omijają to miejsce lakonicznie twierdząc – „tutaj nie jest dobrze”. Współczesna nauka określiła wiek rysunków na 1000-1200 lat. Na jakiej podstawie? Jaką metodą?

toro1 toro2 toro3 toro4 toro5 toro6 toro7

Całe Toro Muerto wypełniają rysunki postaci, które nie są na pewno ludźmi. Czegoś, co przypomina latające pojazdy, na pewno nie używali ludzie. Czy to przypadek, że jest to rejon niezbyt odległy od Tiahuanaco i Cusco? Czy to przypadek, że niedaleko znajduje się Nazca, w rejonie którym, według Białego Niedźwiedzia, lądowali rozbitkowie z Kaskary? Czy jest możliwe by 1000 lat temu Ameryka Południowa przodowała w kosmicznym wyścigu? Dlaczego tylko 500 lat później konkwistadorzy hiszpańscy nie znaleźli szczątków tej techniki? Ostatnie pytanie zadałem oczywiście żartem, tak jak żartują sobie z nas współcześni historycy.

Stworzenie swoistej bazy danych petroglifów oraz jej opracowanie dało by odpowiedzi na wiele pytań, a w szczególności na to, gdzie najczęściej obserwowano tego typu, być może pozaziemskie istoty. Przy badaniu wieku petroglifów dochodzi do absurdów. Określenie wieku malowideł w grocie Lascaux wykonano na podstawie badań farby przy pomocy C-14. Wynik w granicach 20 tysięcy lat. Czy ktoś z badaczy może odpowiedzieć na pytanie skąd pewność co do wieku, skoro rysunki mogły być kilkakrotnie „poprawiane” w ciągu długiego okresu czasu? Archeologia musi mieścić się w założonych granicach. Mogło być po roku…, ale nie mogło być przed rokiem…. To nie jest żadna dokładność i stąd takie wyniki – „kosmonauta” z Toro Muerto liczy 1000 lat, a europejska krowa 20000 i stąd takie wnioski – krowy w Europie udomowiono na 19000 lat przed kosmicznymi lotami pierwotnych Amerykanów. Niby logiczne.

Bogowie wody

Czy wszystkie wielkie starożytne ośrodki budowane przez cywilizację Bogów miały ścisły związek z wodą? Czy była to zachcianka, czy praktyczne myślenie? Nie od dziś wiadomo, że przeżycie człowieka jest uzależnione przede wszystkim od wody, i to od słodkiej wody. Bez pożywienia wytrzymamy bez mała 30 dni, bez wody maksymalnie 7 dni. Bez wody nie mogą istnieć żadne uprawy czy hodowla, a dzisiaj także i przemysł. Woda do życia jest niezbędna i o tym doskonale wiedziała cywilizacja Bogów. Bogowie też doskonale zdawali sobie sprawę z żywiołu wody i wiedzieli, że tylko uregulowanie dystrybucji wody da pożądane efekty w produkcji żywności i hodowli nie przerywanej powodziami.

Cywilizacja ludzi nie miała ani sił ani środków do wykonania melioracji na dużych obszarach, dlatego też Bogowie zanim przystąpili do organizowania skupisk ludzkich mających za zadanie produkcję żywności, najpierw przygotowywali teren pod kątem gospodarki wodnej. Czy ta hipoteza jest możliwa? Pisałem już o Egipcie i Tiahuanaco jako o wielkich ośrodkach energetycznych i hydrotechnicznych. Czy można odnaleźć podobne? Postaram się ich poszukać.

Kompleks „świątynny” Angkor

 

 

Przypatrzmy się schematowi przepięknego kompleksu Angkor w dawnej Kambodży. Współczesna nauka jego budowę umieszcza w XII wieku ne. i przypisuje ludowi Khmerów, którego potomkowie żyją do dziś. Położony jest w północno-zachodniej części kraju nad rzeką Siemreap, która wpada do jeziora Boeng Tonle Sab. Wschodnią część kraju przecina rzeka Mekong. Muszę wspomnieć, że jeden z badaczy francuskich rozpoznał i rozpoczął badania tego gigantycznego systemu nawadniającego, ale prawdopodobnie jeszcze długo nie ujrzymy jego wniosków. Jest samotnym badaczem, a zbadanie tak wielkiego obszaru wymaga niemało czasu i niebagatelnych środków finansowych. Drugi z badaczy alternatywnych, bodaj Bouval (ten od Oriona i piramid w Giza) stwierdził, że układ kilkunastu świątyń jest wiernym odwzorowaniem gwiazdozbioru Smoka na Ziemi. Co do wierności mam pewne obiekcje, ale w ogólnych zarysach się zgadza.

angkor2

Wróćmy do samego kompleksu Angkor i moich pytań niedzielnego badacza.

Dlaczego powierzchnia basenów wielokrotnie przekracza powierzchnię samych świątyń? Na pewno nie są to baseny kąpielowe, gdyż pełno w nich krokodyli. Nie są to też zapewne zbiorniki wody pitnej, gdyż są otwarte a tym samym podatne na zanieczyszczenia. Ponadto są zamieszkiwane i brudzone przez wszelkiego rodzaju zwierzęta wodne i lądowe.

W jaki sposób regulowano wymianę wody w zbiornikach? Stojąca woda już po niedługim czasie i szczególnie w tak gorącym klimacie wydzielała by nieznośny zapach, co w żadnym wypadku nie mogło przystawać do świętego miejsca, a tym bardziej nie służyło mieszkającym na stałe w pałacach.

Czy prawdziwe jest powszechne mniemanie, że zespół stawów i fos funkcjonował jako system obronny? Czy nie jest to żart? Przeciętnie inteligentny uczeń gimnazjum stwierdził by, że zbudowanie muru obronnego byłoby szybsze i bardziej ekonomiczne. Pasuje to jednak historykom, bo uwiarygodnia ich tezę o okrutnym władcy-tyranie, który nie liczył się ani z ludźmi ani z kosztami.

Po co budowano świątynie na środku basenów? Czy po to, by utrudnić dostęp dla wyznawców? Czy to były naprawdę świątynie lub grobowce? Są hermetycznie zabudowane. Nie zbadano w ogóle ich wnętrz i podziemi. Czy tym nie przypominają piramid w Egipcie?

uszy1 uszy2

Czy kompleks Angkor zbudowali Khmerowie w XII wieku? Następny naukowy żarcik? Sądzę, że cały kompleks zbudowała cywilizacja przedstawiona na reliefach całego Angkor. Jest to cywilizacja „długouchych”, do której należał także Budda czy Wisznu. Cywilizacja, która panowała we wschodniej Azji, na Pacyfiku i być może w Ameryce Południowej. Cały kompleks został zniszczony wielkim trzęsieniem ziemi. Kiedy to mogło być? Współczesna historia nie zna takiego kataklizmu w naszych, historycznych czasach. Także historycy nie mają zielonego pojęcia, co to była za cywilizacja i w jakich czasach żyła. Brak o niej wzmianki nawet w najdłuższej pisanej historii cywilizacji tego rejonu, cywilizacji starożytnych Chin.

Moim zdaniem mamy tu do czynienia z podobnym do egipskiego kompleksem energetyczno-hydrotechnicznym lecz w innym, azjatyckim wykonaniu. Do jego zadań, prawdopodobnie należało nawadnianie północno-zachodniego rejonu. Być może są jeszcze inne w rejonie Mekongu czy poniżej jeziora Boeng Tonle Sab, ale dotychczas nie odkryte. Kompleks Angkor, jak na razie, jest tylko wielką atrakcją turystyczną. Stwierdzono też istnienie ciekawego zjawiska. Co roku, w porze monsunów, jezioro Boeng napełnia się samo przez cofające się wody rzek, pchane wiatrami od oceanu Indyjskiego. Czy zjawisko to było jakoś wykorzystywane?

Teotihuacan

 

 

Starożytny kompleks znajdujący się na terenie dzisiejszego Meksyku. Już w momencie podboju tych ziem przez Hiszpanów nikt nie wiedział kto i kiedy go zbudował. Według nauki:

Teotihuacan, miejscowość położona na centralnym płaskowyżu, w pobliżu dzisiejszej stolicy Meksyku. Nazwa pochodzenia azteckiego, oznacza „miejsce, gdzie ludzie stają się bogami”. To wielkie centrum religijne oraz miasto zbudowano pomiędzy II w. pne. a II w. ne. Największy rozkwit miasta przypada na IV-VII wiek ne. Zamieszkiwało je 200 tys. mieszkańców. Centrum kultowe zostało zbudowane wzdłuż Alei Zmarłych, usytuowanej w osi północ-południe. Aleja ciągnęła się od Piramidy Księżyca aż do Cytadeli. Wzdłuż niej usytuowano wiele świątyń oraz Piramidę Słońca. Do budowy piramid użyto wysuszonych na słońcu cegieł i ziemi, które obłożono płytami kamiennymi. Cały kompleks poświęcono Tlalocowi – bogowi deszczu. W wyniku najazdów koczowniczych ludów zostało zniszczone i porzucone przez mieszkańców. Za czasów Azteków to wielkie miasto od dawna leżało w gruzach.

teo1

Trudno tu o jakąkolwiek polemikę. W Teotihuacan nie ma żadnych cegieł. Jest tylko kamień. Ponadto oś kompleksu nie przebiega w linii północ-południe, a jest odchylona od północy o 18° w kierunku wschodnim. A jakież to plemiona koczownicze napadły Teotihuacan? Czy Amerykę pomylono z Azją? Nie słyszałem, by w tamtych okolicach hasały hordy w rodzaju Mongołów czy niezwyciężonej Armii Czerwonej. Najstarsi „Aztekowie” i to ci z XVI w. tak tłumaczyli powstanie Teotihuacan:

Zwało się to miejsce Teotihuacan, albowiem kiedy umierali panowie, tam ich chowano. A potem budowano piramidy, które jeszcze do dnia dzisiejszego tam stoją. Piramida jest jak mały wzgórek, tyle, że wzniesiona rękoma. […] W ten sposób uczyniono piramidy Słońca i Księżyca, wzniesiono je bardzo wysokie. Są jak pagórki i powiada się, że zostały wzniesione rękoma ludzkimi. Wcale nie jest to niewiarygodne, albowiem naonczas w wielu miejscach istniały wielkoludy.

Indianie umieszczają budowę piramid i całego Teotihuacam w czasach, gdy po ziemi chodziły olbrzymy. Czy piramidy są grobowcami? Według nauki nie ma innej alternatywy, choć jak zwykle żadnego grobowca nie znaleziono. Znaleziono parę szkieletów, które uznano za ofiarne (a może to pierwsi archeolodzy?), ale grobowców ani śladu. Także do Teotihuacan nie zawitał jeszcze pan Bouval, a szkoda, bo „cytadela”, piramida Słońca i piramida Księżyca układają się w gwiazdy „pasa Oriona”.

q1
q2
3/15/2003 12:49 PM

Swego czasu zaistniała hipoteza, że cała „aleja zmarłych” była wypełniona wodą i stanowiła jakby gigantyczny sejsmograf. Tylko po co komu sejsmograf, który nie poda ani siły trzęsienia ziemi ani kierunku w jakim się ono zdarzyło. Sama koncepcja wody jest jednak ciekawa. Jednak zacznijmy od kilku odkryć, które jak na centrum religijne wcale do niego nie pasują.

– piramidę Słońca posadowiono na ogromnym, podziemnym zbiorniku wodnym. Co jest pod piramidą Księżyca jeszcze nie sprawdzono,
– w pobliżu piramidy Słońca (między cytadelą a piramidą) odnaleziono pomieszczenie wyłożone miką, z którego prowadzą jakieś rury do innego pomieszczenia, a dwie znich do piramidy Słońca,
– rzeźby „pierzastych wężów” na piramidzie Quetzalcoatla wyglądają na zakończenie jakiegoś odprowadzania wody, ale z wnętrza piramidy i wyglądają jak hydranty do napełniania basenu, który nazwano „cytadelą”.
– czy któryś z uczonych zwrócił uwagę na drobny szczegół, że głowy pierzastych węży i Tlaloca są prawie identyczne? Standard? Jedna „sztanca”?

Czy odkrycie pomieszczenia z miką jest takie ważne? Tak. Mika jest rzadkim minerałem. Jej złoża najbliższe Teotihuacan znajdują się dopiero w USA i Brazylii. Czy historyczni Aztekowie mieli o tym pojęcie? Pomieszczenie, w którym ją znaleziono jest wykonane jak przekładaniec – pół metra kamienia i siedem cm miki. Mika jest specyficznym materiałem. Wytrzymuje temperaturę 800°C i jest doskonałym izolatorem elektrycznym. Jest odporna na rozpuszczalniki organiczne i większość kwasów. W dzisiejszych technologiach stosowana jest na hutnicze wzierniki do pieców oraz na izolatory w elektrotechnice. Jak się to ma do centrum religijnego?

Wspomniałem, że na ścianach piramidy Quetzalcoatla, oprócz pierzastego węża, znajdują się też podobizny Tlaloca – azteckiego boga deszczu. Po czym można rozpoznać tego Boga? Podaję to za uczonymi (chyba meksykańskimi) i na ich odpowiedzialność.

W wizerunkach twarz Boga przybiera zwykle postać maski z pierścieniami wokół oczu, wystającymi kłami i rozdwojonym językiem węża. Oprócz tego uczony M. Covarrubias, na podstawie fresków przedstawiających Tlaloca opracował „drzewo genealogiczne”, obrazujące poszczególne etapy ewolucji od stylizowanej paszczy jaguara do maski boga deszczu.

Niby wszystko się zgadza, tyle że Tlaloc z piramidy Quetzalcoatla oprócz pierścieni wokół oczu ma jeszcze dwa zapasowe nad oczami, kłów aż osiem, zakręcone rogi (podobnie jak „pierzasty wąż”), rozdwojonego języka nie widać, ale głowa stanowi zakończenie takiego samego „pierzastego” cielska, jakie posiada głowa węża. Jeśli ktoś nie widzi tam Tlaloca, to nie ma zadatków na archeologa.

tlaloc

Przejdźmy zatem do mojej hipotezy. Teotihuacan było centrum energo-hydrotechnicznym. Jeśli wokół niego istniało 200 tysięczne miasto, to skąd mieszkańcy czerpali wodę? Z jednej rzeczułki? Sądzę, że cała okolica była nawadniana z tego centrum. Szkoda, że nie zbadano jeszcze podziemi piramidy Księżyca. Nic też nie wiadomo, co kryje we wnętrzu piramida Quetzalcoatla. Po co w centrum religijnym pomieszczenie odporne na wysoką temperaturę i przeskoki łuku elektrycznego? Czy ktoś już zbadał, czy na brzegach piramid nie ma śladów działania wody? Co stało na szczytach piramid? Świątynie? Skąd ta pewność skoro nic nie znaleziono. Starożytni wspominają o posągach Bogów. Tego trzymetrowego z piramidy Księżyca znaleziono u jej podnóża, a posąg z piramidy Słońca (ponoć ze złota) został przez Hiszpanów natychmiast zrzucony i przetopiony. Gdzie inne wielkie posągi Bogów? Jeden Tlaloc, znaleziony zresztą poza Teotihuacan, nie czyni wiosny. Te „drobne” 168 ton bardziej przypomina jakąś podporę czy kolumnę niż posąg Boga. Walec z dziurkami pod „brodą” wcale nie upoważnia archeologów do ujrzenia w tym konewki i nadania mu rangi Boga deszczu. Ponadto byłbym ostrożny w ujrzeniu tutaj jakiejkolwiek twarzy.

Wspominałem o uczonej hipotezie, że Teotihuacan padło ofiarą najazdu koczowniczych ludów. Skoro istniało takie zagrożenie, to jak wytłumaczyć fakt, że 200 tysięczne miasto nie posiadało żadnych murów obronnych czy nawet namiastki fosy? Może miasto wybudowano w czasach, gdy takiego zagrożenia nie było? Może ci rzekomi napastnicy bohatersko atakowali tylko własne cienie? Takie hipotezy głoszą uczeni, dla których aztecka figurka kobiety z dwiema głowami jest personifikacją podwójnej kolby kukurydzy (autentyczne!).

Dwustutysięczne miasto powinno mieć doskonale rozwiniętą sieć kanalizacyjną, a takiej w Teotihuacan nie odnaleziono. Gdzie załatwiano więc potrzeby osobiste? Jest to średnio 200 ton kupek dziennie oraz 250 tysięcy litrów oddawanego moczu nie licząc odchodów zwierząt. Skąd brano wodę do codziennych czynności jak jedzenie czy pranie? Skąd czerpano wodę do pojenia zwierząt domowych? Przecież są to miliony litrów na każdy dzień. A może nie potrzeba było tyle wody, bo to co widzimy nie było wcale miastem. Pozostawała by jeszcze kwestia pielgrzymów, o ile było to centrum religijne.

Teotihuacan, jak sądzę, zostało wybudowane grubo przed 12 tysiącami lat i zakończyło swą działalność w wyniku światowego kataklizmu około 12,5 tysięcy lat temu. Fale tsunami, które przetoczyły się przez nie, zmyły część budowli pokrywając resztę naniesioną ziemią (może stąd teoria o zasypaniu całego miasta przez odchodzących Azteków). To jest, według mnie, główny powód jego opuszczenia. To co znajdujemy dzisiaj, to „śmieci” pozostawione przez ludzi współczesnej cywilizacji, którzy być może koczowali w jego ruinach. Samo Teotihuacan zostało zbudowane przed potopem i przez potop zostało zniszczone. Dlatego dzisiaj nikt nie wie, kto i kiedy je zbudował.

texcoco

Być może to przypadek, a może i nie. Wszystkie piramidy w Teotihuacan mają tę samą cechę co piramidy w Egipcie. Są hermetycznie zamknięte. Do wnętrza nie prowadzą żadne widoczne wejścia. Odkrycia w ich wnętrzach dokonano po uprzednim „delikatnym” usunięciu przeszkód, czyli ordynarnym włamaniem. Wniosek nasuwa się jeden. Piramidy Teotihuacan nie są żadnymi grobowcami. Ich wnętrza kryją zapewne pomieszczenia, ale nie są to miejsca sakralne. To były zakłady dystrybucji wody, a kto wie, może i energii. Może jednak podziemne zbiorniki pod piramidami to za mało? Może jednak było coś większego? Było. Było to ogromne jezioro Tezcoco (lub Texcoco), które na własne oczy oglądali jeszcze hiszpańscy konkwistadorzy. Dawna stolica Azteków Tenochtitlan była tylko małą wyspą na tym wielkim jeziorze, które łączyło się jeszcze z czterema innymi? Dziś w tym miejscu wznosi się stolica Meksyku i mało kto pamięta, że leży na dnie wyschniętego jeziora. Czy to przypadek, że nad dawnym jego brzegiem stały piramidy w Tezcoco, Culhuacan, Chalco, Tlacopan, Azcapotzalco i Tenayuca i niedaleko od niego – Teotihuacan? Czy mamy prawo przypuszczać, że jezioro było podstawą jakiegoś (nie odkrytego jeszcze) wielkiego systemu melioracyjnego na tym terenie? Wszystko na to wskazuje, że chyba tak.

Na zakończenie ciekawostka, która być może potwierdza wysoką wiedzę dawnych budowniczych. Pierwiastkiem najbardziej rozpowszechnionym we wszechświecie jest wodór, którego promień atomu wynosi 0,5291 angstremów. Hugh Harleston junior badając wymiary budowli w Teotihuacan odnalazł podstawową jednostkę miary długości, którą Majowie nazywali hunab (co w ich języku oznacza też jednostkę) i której długość wynosi 1,059 m. Połowa hunab wynosi 0,5295 m. Kolejny przypadek?

Mezopotamia

 

 

Mezopotamia to obszar leżący w dorzeczy dwóch wielkich rzek – Eufratu i Tygrysu uchodzących do Zatoki Perskiej. Od północy i wschodu otoczony przez wysokie góry. Według nauki teren najstarszych cywilizacji świata, które na tym terenie istniały już w trzecim tysiącleciu przed naszą erą. Sumerowie, Babilończycy, Akkadyjczycy, a na północy Asyryjczycy i królestwo Mari, że wspomnieć te najstarsze. Czy najstarsze? Kto budował z ogromnych elementów Persepolis i do tego na sztucznym podwyższeniu umocnionym kamiennymi płytami? Kto pozostawił po sobie zrujnowane dziś Nemrut Dag? Antioch, Zeus, Apollo czy Herkules? Chronologia Mezopotamii i Azji Mniejszej czeka jeszcze na uporządkowanie. Nas jednak powinny zainteresować piramidy zwane zigguratami.

1agar_quf 1ashur 1chogha_zanbil 1eanna
Agar-Quf Ashur Chogha-Zanbil Ziggurat Eanny

Według badaczy ziggurat budowano wokół wysokiego, ubitego glinianego rdzenia. W około usypywano ziemną piramidę, której następnie nadawano kształt obudowując ją glinianymi cegłami. Budowano schody prowadzące na jej szczyt, który wieńczyła świątynia. Dlaczego z taką pewnością mówi się o świątyni, skoro nie odnaleziono żadnej z nich? Czy twierdzi się tak na znanej już zasadzie – „a cóż tam innego mogło być?”. Teksty starożytne mówią, że na szczycie zigguratu stał dom dla Boga, do którego mógł wejść tylko on, król i główny kapłan. Dlaczego dla jednego skromnego „domu” budowano tak potężną podstawę? Dlaczego schody prowadziły tylko na górę, a nie odnaleziono żadnych prowadzących w głąb, do środka zigguratu?

Odpowiedź może być tylko jedna. Nikt nie miał prawa przebywać wewnątrz zigguratu. W jego środku działo się coś bardzo niebezpiecznego dla ludzkiego życia. To właśnie stąd ogromne rozmiary, to właśnie stąd brak jakichkolwiek wejść, to właśnie stąd potężne ogrodzenia samych zigguratów nie pozwalające ludziom znaleźć się nawet w ich pobliżu.

1nimrud 1susa 1ur 1zig
Nimrud Suza Ur „Newim”

Czy w środku zigguratów były jakieś niebezpieczne urządzenia? To można sprawdzić tylko poprzez dokopanie się do samego środka, a kto wie czy także nie poniżej poziomu. Na razie jest to niemożliwe. Dostępu broni arabska religia i panoszący się muzułmańscy ekstremiści. Cywilizowany świat może przeprowadzić tylko teoretyczne rozważania.

Rozważając hipotezę o centrach energohydrotechnicznych na terenie Mezopotamii można zauważyć, że każdy starożytny ośrodek posiadał swój własny ziggurat oraz to, że wszystkie starożytne ośrodki tego rejonu znajdowały się w pobliżu Eufratu lub Tygrysu. można powiedzieć, że to nieprawda. Zgoda, ale patrzymy na współczesną mapę rejonu. Czy ktoś przeprowadził badania, czy w pobliżu tych ośrodków nie ma starych koryt rzecznych zasypanych dziś piaskami pustyni? Czy ktoś badał czy pod piaskami pustyni nie ma pozostałości po kanałach nawadniających? Nie, a więc nie można tego wykluczyć. Badania tego typu przeprowadzono jedynie w Ameryce Środkowej. Szukano dróg starożytnych Majów, których odnaleziono setki kilometrów, a niejako przy okazji odkryto wielką sieć kanałów nawadniających obejmującą prawie cały półwysep Jukatan. Kto mógł planować i wykonać tak gigantyczne przedsięwzięcie? Nauka zapewne „winą” obarczyłaby plemiona, które „zbudowały” wielkie miasta harmonijną współpracą. Nie obarczyła, bo nie uznała jeszcze faktu istnienia dróg i kanałów.

sumer

Czy ktoś przeprowadził badania dlaczego brzeg Zatoki Perskiej jest tak oddalony od Eridu, Ur, Larsa czy Lagasz? Nie. Stwierdzono tylko, że jest to wynik trwającego tysiąclecia nanoszenia mułu przez obie rzeki. Możliwe, ale czy tylko? Czy nie jest możliwe, że tak wielkie ilości ziemi mogła pozostawić po sobie spływająca do zatoki cofająca się fala tsunami przed 12,5 tysiącami lat?

Tak jak poprzednio opisywane ośrodki, tak i tutaj widać, że zniszczenia nastąpiły w wyniku ogromnego kataklizmu. Być może tu należy szukać przyczyn zmiany koryt rzek i oddalenia się linii brzegowej Zatoki Perskiej. To prawdopodobnie ten kataklizm zakończył działanie tego ogromnego systemu irygacyjnego, którego szczątki sporadycznie są rozpoznawane, a z reguły niezauważane i pomijane. Babilońska lista królów odnaleziona w Chorsabadzie (oznaczona numerem katalogowym WB 444) i przechowywana w muzeum Ashmolean w Oxfordzie, wymienia miasta, które istniały przed potopem na terenie Mezopotamii: Eridu, Bad-Tibira, Larak, Sippar i Szuruppak. Po potopie królestwo „ponownie zeszło z nieba” i znajdowało się w Kisz. Archeologia odnalazła niewiele.

Dolina Indusu

 

 

W latach dwudziestych ubiegłego wieku, podczas budowy linii kolejowej przez kolonistów angielskich, pewien bardziej inteligentny Anglik zwrócił uwagę na materiał służący do budowy nasypów i tak doszło do odkrycia Mohendżo-Daro i Harappy, głównych miast cywilizacji Indusu. Wiek cegieł określono na lata 2500-1500 pne. i tak już zostało. Odkryto pewne wspólne cechy miast – sztuczne wzgórze (oczywiście cytadela) oraz spore ilości cystern i „basenów rytualnych”. Wielkie zdziwienie uczonych wywołał brak pałaców i świątyń, ale są pełni nadziei, bo być może nie stanowią już nasypów linii kolejowej i znajdą się w terminie późniejszym. Mohendżo-Daro okrzyknięto największym miastem rejonu i przypisano mu 40 tysięcy mieszkańców.

indus

Na podstawie znalezisk stwierdzono ożywiony handel rejonu z pobliskimi Indiami i Sumerem. Znaleziono mnóstwo odcisków pieczęci, ale napisów do tej pory nie zdołano odczytać. Ponieważ miasta zbudowano w dość sporej odległości od Indusu, natychmiast wyciągnięto wnioski, że cysterny i baseny służyły do zbierania wody deszczowej, a stąd już bardzo blisko do Boga deszczu, czyli ogólnie do Boga wody. Miasta zapewne zostały opuszczone przez mieszkańców, bo Bóg wody nie pomny na modlitwy i błagania, spuszczał jej za mało, co doprowadziło do krachu gospodarczego i unicestwienia tak dobrze zapowiadającej się cywilizacji. Jest to oczywiście teoria doskonale pasująca do ogólnego „naukowego” schematu.

Dla mnie sprawa przedstawia się nieco inaczej. Po pierwsze należy odpowiedzieć na pytanie, dlaczego miasta zostały wybudowane w tak dużej odległości od rzeki. Czy znowu mamy do czynienia z głupimi przodkami epoki kamiennej? Na pewno nie. Miasta zapewne zbudowano nad rzeką. To rzeka zmieniła koryto, ale dlaczego? Przesuwać rzeki mogą tylko kataklizmy i to kataklizmy na dużym obszarze lub ogólnoświatowe. Nauka nie bierze takiej możliwości pod uwagę, dlatego łatwiej jest wszystko zwalić na barki Boga wody. Czy ktoś badał, czy w obok Mohendżo-Daro i Harappy przepływał kiedyś Indus? Nie, bo po co. Czy w pobliżu miast odkryto jakieś duże systemy irygacyjne? Nie, bo po co. Czy przeprowadzono badania, co zawiera sztucznie usypane wzgórze w swoim wnętrzu. Nie, bo szkoda pieniędzy. To dlaczego puszcza się w obieg taką teorię jako niepodważalną i jedyną prawdę? Klasyczny przykład przypadkowego odkrycia i dostosowania do niego ogólnej teorii Bogów wody.

Cywilizację Indusu z cywilizacją Sumeru łączy jeszcze jedna nić i kto wie czy nie gruba. Są to inne elementy budowlane, a przede wszystkim wymiary użytej cegły, już pasujące do ręki „ludzkiego” budowniczego. Po lewej stronie ruiny Mohendżo-Daro (sztuczne wzgórze i cytadela) po po prawej ruiny zigguratu w Chogha-Zanbil.

cegla1 cegla2

Czy w tej sytuacji mamy do czynienia z nowym systemem wznoszenia budowli? Bardzo możliwe, że całość budowy mogła zostać zaplanowana przez cywilizację Bogów, a wykonanie powierzono cywilizacji ludzi. Może w tym czasie nie było już Bogów, a planowaniem zajęli się półbogowie (kształceni przez Bogów królowie lub kapłani). Rozwiązanie tej zagadki jest bezwzględnie uzależnione od dokładności datowania budowli i to nie tej stosowanej dzisiaj. Co by się stało z tak pięknie opracowaną historią, gdyby okazało się, że kiedyś Indus przepływał obok Mohendżo-Daro i Harappy, a w jego starym korycie odnaleziono by szczątki organiczne liczące ponad 12 tysięcy lat?

O czym wspomina Daeniken

Na jesieni 1979 r. Erich von Daeniken przebywał w okolicach Nazca.

Jesienią, kiedy zostałem uroczyście przyjęty przez ojców miasta Nazca i przyznano mi tytuł honorowego obywatela, burmistrz zawiózł mnie swoim jeepem do podziemnych sztolni na skraju doliny Nazca. Opuściliśmy się do głębokiego na 20 metrów otworu pod wypaloną powierzchnią. Biegł tam kanał, jakiego nie powstydziliby się starożytni Rzymianie. Z potężnych ociosanych monolitów woda spływała do tunelu, w którym mogłem stanąć wyprostowany. Burmistrz Nazca zaprowadził mnie do trzech takich zejść i wszędzie napotkałem ten sam widok. Owe podziemne tunele, wyjasnił mi burmistrz, mają podobno wiele kilometrów długości, woda zaś zbierana jest wysoko w andyjskich źródłach i kierowana do sztolni w dolinie.


Burmistrz miasta Nazca zapewniał mnie, że łączna długość podziemnych kanałów wynosi kilkaset kilometrów.

Na płaskowyżu Nazca nikt, oprócz Marii Reiche (badała zresztą tylko tajemnicze naziemne rysunki), nie prowadził żadnych badań, a w ogóle nikt nie zainteresował się podziemnymi kamiennymi kanałami, które być może są następnym olbrzymim systemem hydrotechnicznym.

Woda, woda i jeszcze raz woda

Z opisanych przeze mnie egipskich piramid, Tiahuanaco i powyższych wynika, przynajmniej dla mnie, kilka wniosków:

Cywilizacja Bogów stworzyła potężne bazy dystrybucji wody zapewniającą efektywną produkcję rolną i hodowlę dla wyżywienia populacji ludzkiej i swojej. Powstawały one w oparciu o naturalne zbiorniki wody (Tiahuanaco, Teotihuacan), sztuczne zbiorniki retencyjne (jezioro Mojrisa) lub rzeki (Eufrat, Tygrys, Indus). Są to tylko nieliczne przykłady. Energię potrzebną do działania tych systemów czerpano z budowanych „centrów” w postaci piramid różnego typu z zigguratami włącznie – ogromnych, hermetycznie zamkniętych budowli, do których dojście do wewnętrznych urządzeń mieli zapewne nieliczni poprzez tajne i najprawdopodobniej podziemne wejścia.

Po utworzeniu takiej bazy Bogowie przenosili część ludzkiej populacji, tworząc nowe ośrodki cywilizacyjne, zapobiegając przy tym przeludnieniu już istniejących. Stąd, być może, „cywilizacje znikąd” czy zagadkowe „wybuchy cywilizacji”. Stąd, być może, w starożytnych przekazach – „przybyliśmy tu zza morza”, „Bóg przyprowadził nas do ziemi obiecanej”, „przybyliśmy tu z dalekiego kraju” czy „nasza ojczyzna jest hen za morzem”.

Oglądając zniszczenia można dojść do wniosku, że kres działania tych ośrodków nastąpił w wyniku bardzo wielkiego trzęsienia ziemi, być może ogólnoświatowego, który należało by powiązać z „wielkim uskokiem…” sprzed 12,5 tysiąca lat temu. Ośrodki te nie zostały odbudowane z braku sił i środków. Wtedy już cywilizacja Bogów na Ziemi być może należała do przeszłości.

Zniszczenie systemów nawadniania zmusiło ludzi do migracji w pobliże wielkich zbiorników wodnych i rzek, gdzie już sami musieli tworzyć swoje małe systemy melioracyjne, a także wykorzystywać pozostałe „fundamenty”, jak to widać w Egipcie czy obu Amerykach. Jest to też chyba początek kataklizmów powodzi nawiedzających ludzkie siedziby.

Postawiłbym także hipotezę dotyczącą krwawych obrzędów (np. Moche) wykonywanych w celu wywołania deszczu. Być może po kataklizmie ocaleli nieliczni, którzy potrafili ponownie uruchomić mechanizmy nawadniające działające w piramidach. Gdy ich zabrakło i mechanizmy uległy awarii, wody znów zaczęło brakować. Niektóre grupy zaczęły migrować, a w niektórych doszło do takiego wypaczenia „wiary”, że zaczęto błagać „Bogów deszczu” o wodę składając najwyższe ofiary, ofiary z ludzi.

Archeologia powinna zrewidować swój pogląd w ocenie wielkich systemów melioracyjnych w starożytności oraz stworzyć całościową i spójną teorię, gdyż inaczej w dalszym ciągu będziemy słyszeć, że cały starożytny świat czcił przede wszystkim bogów wody.

Atlantyda

Atlantyda istnieje nadal

Atlantyda tylko na Oceanie Atlantyckim albo wcale – prof. L. Zajdler

Gonić króliczka

Tę trwającą do dziś burzę rozpętał Platon ponad dwadzieścia wieków temu w swoich rozprawach Kritias i Timajos. Burzę, która umiejących czytać podzieliła na dwa wrogie obozy. W tej sprawie nie ma w zasadzie obojętnych. W obozie zwolenników można spotkać takich, którzy wierzą w każde słowo napisane przez Platona, zaciekłych wrogów którzy na samo słowo Atlantyda dostają „gęsiej skórki” i takich, którzy dla pięciu minut sławy gotowi są głosić surrealistyczne hipotezy. Czytając niektóre wypowiedzi odnosi się wrażenie, że Atlantyda była pchłą, którą Platon zabił ją jednym ruchem paznokcia i w odruchu żałości napisał alegoryczną powieść. Od tego czasu zapisano tony papieru i wylano morze atramentu, ale nie zrobiono rzeczy podstawowej – nie podjęto ani jednej próby jej odnalezienia. Przez cały ten czas nie wykonano najmniejszego ruchu, by raz na zawsze wyjaśnić sprawę, choć dziś już są i doskonałe możliwości techniczne i środki. Nie o to chodzi by złowić króliczka, ale by gonić go? Dlaczego?

Okres europejskiego średniowiecza był okresem patentu na naukę zawłaszczonego przez kościół, który do pilnowania prawomyślności miał w swojej dyspozycji „zbrojne ramię” – Świętą Inkwizycję”. Renesans przyniósł wyzwolenie nauki spod władzy kościoła i na zasadzie przekory stworzył swoją naukę, ale już pozbawioną korzeni. Wszystko, co w treści zawierało słowo „Bóg” i „stworzenie” zostało wyrzucone poza nawias „racjonalnej” nauki. Pozostawiono otwarte już drzwi i obok rozpoczęto wykuwać nowe. O ile w naukach ścisłych i postępie technicznym każdy błąd oznaczał ludzką tragedię, o tyle w naukach humanistycznych rozpoczęto wielkie poszukiwania prawdy, która nie musiała być okupiona ofiarami. Jak powstał rozumny człowiek? Jaka jest nasza historia? Pytania, na które do dziś nie znaleziono odpowiedzi. W nauce o człowieku i historii zwanej starożytną prym zaczęły wieść elity, które na dzień dzisiejszy stworzyły dwie wielkie, choć dalekie od prawdy teorie – darwinizm i historię starożytną.

Owe elity do ochrony własnych, niemałych korzyści, zaprzęgły także wielką politykę. W roku 1955 Międzynarodowa Konferencja UNESCO wydała wykaz tematów, który nakazywał rozpatrywanie ich z najwyższą ostrożnością, a w którym to zestawie znalazły się między innymi:

odkrycie tajemnic piramid, Sfinksa i innych starych budowli,
odkrycie i interpretacja znaków w starych księgach i manuskryptach,
odkrycie zaginionych kontynentów takich jak Atlantyda i Mu.

Co w praktyce oznacza opublikowanie takiego wykazu? Nic innego, jak tylko zamknięcie publicznych dotacji na badania i poszukiwania prowadzone przez ludzi myślących inaczej niż oficjalna nauka. Oznacza to także praktyczny zakaz publikacji w oficjalnych mediach czegokolwiek na ten temat, co odbiegało by od powszechnie przyjętego schematu. Jest to oficjalny zakaz poszukiwania i głoszenia prawdy w imię ochrony garstki ludzi, dla których prawda może oznaczać tylko koniec kariery, koniec łatwych pieniędzy i koniec „la dolce vita”.

Cała dzisiejsza nauka o pochodzeniu człowieka i historia najstarszych dziejów cywilizacji to nic innego jak tylko marnotrawstwo publicznych pieniędzy i ludzkiej energii na badania pozbawione sensownego celu. To prawie dwa wieki marazmu polegającego na przepisywaniu „naukowych” prac bez żadnych racjonalnych wniosków. To prawie dwa zaprzepaszczone wieki na możność zrozumienia prawdy o pochodzeniu nas wszystkich i na zrozumienie prawdy o zagładzie naszych wielkich antenatów. Następny taki sam kataklizm, który dotknął Atlantydę może dotknąć także nas i będzie tym ostatnim, po którym nie będzie już nikogo, ani kłamców ani okłamanych. Nie będzie też satysfakcji i osądu historii.

Główny winowajca – Platon

  platonCzłowiek, który wywołał tak wielkie zamieszanie, był Grekiem. Urodził się w roku 427 pne. w Atenach w znakomitej królewskiej rodzinie, poprzez którą był spokrewniony z Solonem „najmędrszym z siedmiu mędrców”. Żył w czasach rozkwitu myśli greckiej, ale też w czasach gdy Grecja chyliła się ku upadkowi. W wyniku walk wewnętrznych został zmuszony do opuszczenia Grecji i dwanaście lat podróżował zwiedzając między innymi Egipt. Pięćdziesiąt lat później napisał Dialogi Kritias i Timajos i wkrótce po napisaniu tego dzieła zmarł w Atenach w roku 347 pne.

Późniejsi badacze zarzucą Platonowi dosłownie wszystko, gdzie najlżejszym określeniem jego dzieła jest słowo „bajka”. Jest to naturalna kolej rzeczy w dzisiejszej nauce. Tam, gdzie nie można rzeczowo udowodnić nieprawdy, wprowadza się skomplikowane meandry myślowe mające pozory naukowości, które mają zdyskredytować twórcę. Od „szczerych chęci” po literackie kłamstwo.

Poniżej wybrane fragmenty „Dialogów”, te które dotyczą Atlantydy.

Solonie, Solonie, wy Grecy jesteście zawsze młodzi, a Grek stary w ogóle nie istnieje”. Gdy Solon to usłyszał, zapytał go: jak to rozumiesz? Co chcesz przez to powiedzieć?. Wy, odpowiedział kapłan, jesteście wszyscy młodzi duszą, bo w niej nie macie złożonego żadnego poglądu, który by pochodził od starej tradycji, ani żadnej nauki wyblakłej przez czas. A przyczyna tego leży w tym, że wielu ludzi było i jeszcze będzie zniszczonych na nieprzeliczone sposoby; największe [zniszczenia] powodowane są przez ogień i wodę, inne, mniejsze, przez inne liczne przyczyny. To bowiem, co jeszcze u was się opowiada, że raz Faeton, syn Słońca, zaprzągł konie do wozu swojego ojca, a ponieważ nie umiał nim kierować po drodze, spalił wszystko na ziemi i sam zginął rażony piorunem, wygląda na bajkę.

Prawda jest taka: ciała, które krążą po przestrzeni niebieskiej około Ziemi, zbaczają ze swej drogi. Wtedy ci, co mieszkają na miejscach wzniesionych i suchych, giną w większej liczbie od tych, co mieszkają blisko rzek i morza… Kiedy zaś bogowie czyszczą Ziemię wodami i zalewają ją, wtedy tylko wieśniacy i pasterze, którzy zamieszkują góry, zachowują się przy życiu, podczas gdy mieszkańców waszych miast niosą rzeki do morza.


Przeciwnie, w tej tutaj okolicy ani wtedy, ani w ogóle nigdy, wody nie schodzą ze wzgórz na pola, lecz zawsze naturalnie wypływają z głębi. Dzięki temu, jak mówią, zachowały się tutaj najstarsze tradycje. W rzeczywistości we wszystkich miejscach, w których ani surowe zimno, ani upał nie stają na przeszkodzie, zawsze istnieje rasa ludzka w mniejszej lub większej ilości. Toteż gdy u was, lub w naszym kraju, czy w innym miejscu, które znamy z opowiadania, zaszło coś pięknego lub wielkiego, lub dla innych względów zadziwiającego, wszystko to od starożytności jest tu zapisane i w świątyniach zachowane i strzeżone. Lecz u was i u innych narodów, ile razy się ustali posługiwanie się pismem i wszystkim tym, czego potrzeba państwu, znowu w zwykłych odstępach czasu, jak jakaś choroba, spływa potop z nieba i pozwala tylko analfabetom i ignorantom spośród was przeżyć katastrofę. I tak znowu stajecie się na powrót młodymi i nic nie wiecie, co się stało tutaj lub u was w dawnych czasach. Te genealogie bowiem, które dopiero co cytowałeś, Solonie, lub przynajmniej to, co pobieżnie opowiadałeś z wypadków waszego kraju, niewiele się różni od bajek dla dzieci.


Najpierw, wzmiankujesz jeden tylko potop ziemski, podczas gdy dawniej było ich wiele. Następnie, nie wiecie, że w waszym kraju żyła najpiękniejsza i najlepsza rasa ludzka, ani że od tych właśnie ludzi pochodzisz ty i całe wasze obecne miasto dzięki temu, że zachowała się mała ilość nasienia: wy nie wiecie tego, ponieważ w ciągu licznych generacji pomarli ci, co przeżyli owe czasy, lecz nie byli w stanie nic zapisać. Tak, Solonie, w pewnym okresie, wyprzedzającym największą katastrofę spowodowaną przez wodę, miasto Ateńczyków było najlepsze w wojnie, a przede wszystkim było rządzone zgodnie z dobrymi prawami. Jemu przypisują najpiękniejsze czyny; w nim były najlepsze organizacje polityczne spośród wszystkich tych, o których słyszeliśmy dotąd.


Wasze miasto jest o tysiąc lat starsze, bo otrzymało ono wasze nasienie od Ziemi i Hefaistosa. Nasze jest młodsze. Nasze Księgi Święte podają 8000 lat od chwili zorganizowania tego kraju. Zatem przedstawię ci pokrótce prawa waszych ziomków, którzy żyli przed 9000 lat, i najpiękniejszy z ich czynów, którego dokonali. Gdy chodzi o dokładne szczegóły wszystkiego, wyłożymy je innym razem w wolnej chwili: oprzemy się na tych samych tekstach pisanych.

Jak na bajkę za dużo tu trafnych spostrzeżeń zarówno z dziedziny astronomii jak i z innych dziedzin. Ci, którzy twierdzą, że Platon wymyślił Atlantydę dla potrzeb własnej koncepcji filozoficznej nie potrafią tego wytłumaczyć. Po co tyle rzeczowych relacji dla jednego kłamstwa? Czy dlatego pisał o przechowywaniu dokumentów pisanych w świątyniach egipskich, bo wiedział że zaginą? Oskarżenia są wyjmowane jak króliki z kapelusza, ale żaden z piszących te rewelacje nawet nie stara się ich udowodnić.

Licznych i wielkich czynów dokonało wasze miasto. Znajdują się one spisane tutaj i budzą nasz podziw. Lecz jeden szczególnie przewyższa wszystkie inne wielkością i heroizmem. W rzeczy samej, nasze Księgi opowiadają, jak wasze miasto zniszczyło kiedyś wielką armię, która do pewnego czasu najeżdżała nie tylko Europę, lecz także Azję, wyruszając od Oceanu Atlantyckiego. W owym czasie bowiem można było żeglować po tym morzu. Potęga owa posiadała wyspę przed cieśniną, która się nazywała u was Kolumnami Heraklesa. Wyspa ta była większa od Libii i Azji razem wziętych. Podróżni owych czasów mogli się dostawać z tej wyspy na wyspy inne, a z nich na cały kontynent przeciwległy, który się rozciągał dokoła tego prawdziwego morza. Całe to morze, które się znajduje z tej strony cieśniny, o której mowa, wygląda na port o wąskim wjeździe. A co jest po tamtej jej stronie, można by nazwać prawdziwym morzem, a ziemi, która je zewsząd otacza, można by dać, w ścisłym tego słowa znaczeniu, miano kontynentu.

Na tej wyspie Atlantydzie kwitła wielka i zdumiewająca potęga królewska, której podlegała cała wyspa oraz wiele innych wysp i części kontynentu. Ponadto z tej strony cieśniny królestwo to obejmowało okolice Libii aż do Egiptu i Europę aż po Tyrrenię. Cała ta potęga zebrała raz wszystkie swoje siły i próbowała jednocześnie podbić wasz kraj i nasz oraz wszystkie okolice, które rozciągają się po tej stronie cieśniny. Wtedy właśnie, Solonie, potęga waszego miasta wykazała wszystkim narodom swój heroizm i swoją tężyznę, bo przewyższyła wszystkie siłą ducha i sztuką wojenną; z początku na czele Hellenów, potem z konieczności samo jedno, bo opuszczone przez wszystkich innych i doprowadzone do ostatecznego niebezpieczeństwa, zwyciężyło najeźdźców, zabrało łupy wojenne, uratowało od niewoli narody, które nie były nigdy niewolnikami, i ochroniło z wielką wspaniałomyślnością wszystkie inne ludy, które mieszkają z tej strony Kolumn Heraklesa.


W następnym okresie czasu pojawiły się trzęsienia ziemi oraz powodzie; w ciągu jednego dnia i jednej strasznej nocy cała wasza armia w jednym momencie zapadła się naraz pod ziemię. Podobnie znikła także wyspa Atlantyda, pochłonięta przez morze. Dla tej właśnie przyczyny to morze jest tam jeszcze do dzisiejszego dnia nieżeglowne i nawet niezbadane wskutek przeszkód, jakie stawia dno pełne szlamu i płycizn – szlamu zostawionego przez pochłoniętą wyspę.

Niektórzy zarzucają Platonowi błędne podanie ilości lat, gdyż twierdzą jako by Solon pomylił liczby „tysiąc” i „sto”. Być może byłoby to prawdą, gdyby Solon przepisywał egipskie teksty. Solon jednak nie znał egipskiego pisma, Solon te liczby usłyszał. W dalszych dialogach Platon opisując wygląd dawnej Grecji pisze:

Miały bowiem miejsce w ciągu tych dziewięciu tysięcy lat liczne i okrutne potopy. Taki bowiem okres czasu dzieli dzisiejszą epokę od dawnej. […] Najpierw, Akropol nie wyglądał tak, jak teraz. Teraz mianowicie jedna jedyna noc potopu roztopiła ziemię i obnażyła to miejsce do naga, podczas gdy w tym samym czasie wystąpiły trzęsienia ziemi i trzeci z rzędu zalew wody przed katastrofą z czasów Deukaliona.

Atlantyda zginęła w jakimś wielkim kataklizmie, który Platon powiązał z wielkimi trzęsieniami ziemi i powodziami. Nie był to także kataklizm, który można by nazwać lokalnym. Zagłada nastąpiła i na terenie gdzie walczyły wojska greckie i na terenie samej Atlantydy, a więc na znacznym obszarze. Czy są inne opisy podobnego kataklizmu? Są, chociaż trudno powiązać je z Atlantydą, bowiem nie wymieniają Atlantydy dokładnie z nazwy, a także trudno umiejscowić je w czasie.

Kataklizm w innych źródłach

Czy w opisach podanych niżej chodzi o ten sam kataklizm? Definitywnej odpowiedzi nie będzie i jest po temu kilka przyczyn, z których dwie są najważniejsze. Trudność w umiejscowieniu w czasie (nie mamy żadnej pewności czy prawidłowo interpretujemy kalendarz Ameryki Środkowej) oraz w odnalezieniu miejsca podanego w opisach (kształt kontynentów zmienił się na skutek kataklizmu). To, że może chodzić o ten sam kataklizm świadczą tylko opisy jego wielkości. To nie są opisy zwykłego trzęsienia ziemi czy lokalnego potopu, to są opisy wielkiego kataklizmu.

Codex Troano – W roku 0. Kan, w dniu 11. Muluc miesiąca Zac rozpoczęły się straszne trzęsienia ziemi, trwające bez przerwy do dnia 13. Chuen (trzy dni). Kraj bagnistych wzgórz, kraj Mu, padł ich ofiarą. Dwukrotnie wzniesiony w górę, w ciągu jednej nocy zniknął po nieprzerwanym działaniu podwodnych wulkanów. Ląd unosił się i opadał wielokrotnie. W końcu ziemia się zapadła i dziesięć państw zostało porozrywanych na części i zniszczonych. Zatonęły wraz z ludnością, liczącą 64 miliony, 8000 lat przed napisaniem tej księgi.

O jakich dziesięciu państwach mówią mieszkańcy Mezoameryki? Czy to przypadkowa zbieżność, że Atlantyda składała się z dziesięciu królestw? Wrażenie unoszenia i opadania lądu mogły stwarzać następujące po sobie fale tsunami wywołane „wielkim uskokiem skorupy ziemskiej” gdzie po zakończeniu przesuwania się skorupy ziemskiej woda zalała ląd na zawsze.

Chilam Balam – Stało się, gdy Ziemia zaczęła się odradzać. Nikt nie wiedział, co może nastąpić. Spadł ognisty deszcz, spadł popiół, kamienie i drzewa chyliły się ku ziemi. Kamienie i drzewa zostały rozbite… Zerwał się Wielki Wąż z nieba… i spadły na ziemię jego skóra i kawałki jego kości… a strzały trafiały sieroty i starców, wdowców i wdowy, którzy jeszcze żyli, choć już sił nie mieli do życia. I zostali oni pogrzebani na piaszczystym wybrzeżu morza. Wtedy nadeszły potworne fale wody. A wraz z Wielkim Wężem spadło na ziemię niebo i zatopiło ziemię…

Z opisu Chilam Balam przed końcowym akordem zatopienia wybrzeży przez „potworne fale wody” wynika, że stało się coś, co mogło być przyczyną ataku wód. Czy przyczyną kataklizmu było uderzenie wielkiego meteorytu? Bardzo możliwe. Jeszcze inny opis znajdujemy w manuskrypcie fryzyjskim gdzie opisu dokonać musiał człowiek, który został doskonale poinformowany o zasięgu kataklizmu. Przez kogo? Tu możemy snuć tylko domysły.

Oera Linda Boek – Podczas całego lata Słońce kryło się za chmurami, jak gdyby nie chciało więcej patrzeć na ziemię. Panowała tu wieczna cisza i wilgotna mgła zawisła na kształt mokrego żagla ponad domami i polami. Powietrze było ciężkie i przygnębiające, a ludzie nie wiedzieli, co to radość i wesele. W czasie tej ciszy rozpoczęło się trzęsienie ziemi, jak gdyby zwiastujące jej zgon. Góry zionęły ogniem i płomieniami. Niektóre znów zapadały się w łono ziemi, w innych natomiast miejscach góry wyrosły ponad powierzchnię ziemi. Aldland, nazywana przez żeglarzy Atlan, zniknęła, a rozszalałe fale wzniosły się tak wysoko ponad góry i doliny, że wszystko zostało zniszczone, a ci, którzy uciekli przed ogniem, zostali strąceni do wody… Nie tylko w kraju Finda ziemia płonęła, lecz także w Twiskland (Germania). Wszystkie lasy płonęły jeden za drugim, a gdy wiatr powiał w tej części ziemi, cały nasz kraj został pokryty popiołem. Rzeki zmieniły swój bieg, a u ich ujścia powstały nowe wyspy z piasku i z tego, co woda naniosła.

Trwało tak trzy lata, kiedy nastąpił wreszcie spokój i lasy ukazały się ponownie… Wiele krajów zniknęło pod wodą, w innych miejscach wynurzyły się nowe lądy ponad poziom wody, w Twiskland lasy zostały zniszczone w połowie kraju. Lud Finda nadciągnął grupami i osiedlił się na bezludnych terenach. A nasz naród został bądź wytępiony, bądź przemieniony w niewolników… Inka, który w porcie Kadik (Kadyks?) oddzielił się ze swymi statkami od statków Neef-Tuna, pożeglował w kierunku zachodnim Oceanu w nadziei, że może uda mu się znaleźć część zatopionego kraju Atlan, może jakąś jego część wyżynną, która być może ocalała, i tam znajdzie możność osiedlenia się… A Neef-Tuna pożeglował na Morze Środkowe (Śródziemne?), ale o Ince i jego towarzyszach już nigdy więcej nic nie usłyszał.


Ja, Hiddo Tonomath Ovira Linda Wak, nakazuję mojemu synowi, Okke: ksiąg tych masz strzec jako ciała i duszy. Zawierają one historię całego naszego narodu. W ubiegłym roku uratowałem je podczas powodzi wraz z tobą i twoją matką. Niestety, bardzo zmokły, więc musiałem je przepisać na cudzoziemskim papierze… napisane w Ljudwerd w roku 3449 po zalaniu wodą Atland.


Proszę was po tysiąc razy, nie dajcie tych starych pism żadnemu Papekappe (mnichom). Są oni bardzo przebiegli i chcieliby podstępnie zniszczyć wszystko, co przynależy do nas, Fryzów.

Doskonały reportaż i choć niektóre nazwy brzmią znajomo nie należy wyciągać zbyt daleko idących wniosków. Zastanawia jednak przypadkowa zbieżność. Rękopis przechowywany przez rodzinę de Linden wspomina także o kapłance „Burgtmaad zwanej Min-Erva” oraz o królu Fryzów imieniem Minno, który ponoć udzielał porady prawnej Kreteńczykom. Imię bogini przypomina etruską boginię Menrwa, która to z kolei u Rzymian stała się Minerwą.

Czy są jakieś dowody ?

  dowodyZagorzali zwolennicy mówią, że tak. Dowody przedstawiam obok. Krzyż podobny do egipskiego lecz z rozdwojoną nóżką oraz kamienny pierścień (znaleziony w Dolinie Królów w Egipcie). Przeciwnicy twierdzą, że to żaden dowód, zwolennicy, że aż za wiele. Przyznam szczerze, że takie dowody też mnie nie przekonują. Nie wiadome mi jest miejsce odnalezienia, a nic nie wskazuje na drobną choćby odmienność.

Od Platona dowiadujemy się, że Atlantyda obejmowała część królestwa Libii i graniczyła z Egiptem. Jeśli tak, to terenem zajętym przez Atlantów mogły być wybrzeża Libii, a także północno-zachodniej Afryki, chociażby z powodu dogodnej komunikacji z rodzimym krajem poprzez morze. Czy Atlanci wybudowali stare Lixus? Nikt nie jest pewien jego pochodzenia, a Fenicjanie, którym się je przypisuje, byli przecież narodem żeglarzy, a nie wielkich budowniczych. Jeszcze jedna rzecz godna uwagi. Z tego, co usłyszał Solon, Atlanci nie byli zaangażowani w wojnę z Egiptem. Dlaczego? Kapłani z Sais powiedzieli Solonowi, że historia Greków jest o tysiąc lat starsza od egipskiej. Czy Egiptu wtedy jeszcze nie było? Czy istniejące państwo przed Egiptem historycznym nazywało się inaczej? Czy była to inna cywilizacja? Czy tej właśnie, a nie egipskiej, cywilizacji zawdzięczamy piramidy, Ozyrejon, kolosy Memnona czy Abu-Simbel?

Platon pisze także, że w Europie królestwo Atlantów panowało aż po Tyrrenię. Tyrrenami jak wiemy, Grecy nazywali Etrusków, zajmujących część „włoskiego buta” na północ od Rzymu. Wniosek jaki się nasuwa to taki, że pod panowaniem Atlantów znajdować się mógł także cały półwysep Iberyjski, a przynajmniej jego nadmorskie rejony, dzisiejsze wybrzeża Francji, a nawet południowe Wielkiej Brytanii (glacjolodzy twierdzą, że półwysep Kornwalii, Normandia i Bretania były wolne od lodowca), a tajemnicze Stonehenge leży przecież na półwyspie Kornwalijskim.

Jeśli tak było, to trudno uważać Atlantów za państwo odizolowane od ówczesnego świata. Na pewno utrzymywało kontakty handlowe ze wszystkimi sąsiadami. Platon pisał przecież, że w stolicy Atlantydy rozbrzmiewały wszystkie języki świata. Tam gdzie jest wymiana handlowa, tam muszą przenikać się kultury i cywilizacje.

Skoro doszedłem do takich wniosków, nie sposób nie zastanowić się nad jeszcze jednym aspektem. Opanowanie rejonów nadbrzeżnych Europy i Afryki świadczy o tym, że Atlanci musieli być narodem wyśmienitych żeglarzy. Skoro tak, to zapewne nieobce im były także zachodnie rubieże Atlantyku. Pewne zabytki Mezoameryki wskazują jakby na inną kulturę. Nie łudźmy się, że głowy olmeckie, gigantyczne rzeźby azteckie jak Tlaloc czy Coatlicue, ogromne piramidy w Teotihuacan wykonali przodkowie dzisiejszych Indian.

kolonizacja

Jednoznacznych i oczywistych artefaktów z Atlantydy nie ma. Te zapewne leżą na dnie oceanu Atlantyckiego, a nie mając wzorca nie potrafimy nic rozpoznać. To co wiadomo do tej pory może tylko wskazywać pośrednio na istnienie lądu w miejscu, gdzie szumi dziś ocean. Jeśli Atlantyda istniała, to wokoło prawdopodobnie roi się od dowodów, lecz nie potrafimy, lub co bardziej prawdopodobne, nie chcemy ich zidentyfikować. Szukamy daleko na horyzoncie nie patrząc pod własne nogi. Pisałem na wstępie, że cywilizacja Atlantów, to prawdopodobnie cywilizacja „wielkich kamieni”. Dzisiejsza nauka nie ma zielonego pojęcia, kto i po co budował dolmeny, kto ustawiał menhiry, kto tworzył fundamenty Lixus i innych miast o „cyklopich” murach, czy wreszcie kto jest budowniczym Stonehenge. Odrobina wiary, dobrej woli i odejście od skostniałego dogmatu dzisiejszej historii może rzucić pewne światło na najstarszą historię.

A inne dowody?

W roku 1898 podczas naprawy kabla leżącego na dnie Atlantyku na północ od wysp Azorskich, wydobyto z głębokości ponad 2000 m kawałek zastygłej lawy. Uczony francuski Termier stwierdził, że lawa ta do stanu krystalicznego mogła przejść tylko na wolnym powietrzu i nie później niż 15 tysięcy lat temu.
Na dnie środkowego Atlantyku odkryto pokłady gruboziarnistego piasku kwarcowego, który powstaje z wietrzenia skał granitowych i tylko na lądzie.
W latach 1947-1962 prowadzono ekspedycje pobierające próbki z dna Atlantyku. Niejako przy okazji stwierdzono braki osadów w okolicach podwodnych górskich szczytów (tłumaczy się to osunięciem), ale też braków części osadów dennych lub ich wymieszanie (warstwa młodsza znajdowała się pod starszą). Czy nie może być to efektem zadziałania globalnej tsunami? Na podstawie tych badań stwierdzono także, że wiek Atlantyku wynosi co najmniej 40 mln. lat (dziś granicę powstania oceanów przesunięto znacznie głębiej).
Ekspedycja radziecka statku „Sadko”, na podstawie analizy chemicznej wody morskiej stwierdziła, że ciepły prąd Golfstrom płynie od równika opływając wschodnie wybrzeże Ameryki Północnej do północnych brzegów Azji dopiero od 10-12 tysięcy lat.

Przeprowadzano też i inne badania związane z biologią oceanu. Ciekawych wniosków dostarczyło badanie osadów dennych, a szczególnie otwornic „globorotalia truncatulinoides”. Pierwszy zwrócił na to uwagę M. Żyrow w roku 1961, twierdząc, że przed 10 tysiącami lat na wschód od Grzbietu Atlantyckiego nie było otwornic lewoskrętnych, co znaczyłoby iż zasiedlenie ich w tym miejscu miało miejsce po zagładzie Atlantydy.

otwornice
Rozmieszczenie globorotalii w osadach. P – prawoskrętne (zimnolubne), L – lewoskrętne (ciepłolubne).

Mój wniosek jest troszkę inny. Żyrow nie brał pod uwagę położenia lądów przed „wielkim uskokiem…”. Wtedy Atlantyk był podzielony na dwie części, a sam grzbiet był ustawiony prawie równoleżnikowo. Stąd po zachodniej stronie (wtedy północnej) ciepły prąd równikowy stymulował rozwój ciepłolubnych otwornic, zaś wracający prąd od północy jako zimny, płynący po wschodniej (wtedy południowej) stronie grzbietu stymulował rozwój zimnolubnych. Przeniesienie się ciepłolubnych na drugą stronę grzbietu mogło być skutkiem zniknięcia naturalnej przeszkody jaka była wyspa i zmian klimatycznych oceanu 12,5 tysiąca lat temu.

Wniosku tego nie wypowiadam jednak stanowczo. Badanie węglem C-14 ma swoje wady. Badaniu poddano tylko wierzchnie warstwy, gdzie w szkielecikach otwornic można było odnaleźć resztki szczątków organicznych, a ponadto można postawić pytanie – skąd pewność, że warstwy te przez tysiące lat istnieją w stanie nienaruszonym?

Ze sprawozdania badania dna Atlantyku Obserwatorium Lamonta – „Stwierdzono poza tym pewne luki w osadach; w niektórych punktach dna oceanu brakowało całych dziesiątków metrów osadu, a luki te obejmują miliony lat. W pewnym miejscu okazało się, że pokład osadu sprzed 26 do 34 milionów lat pokryty był późniejszym osadem, pochodzącym z epoki plejstocenu. Prawdopodobnie w okresie późniejszego plejstocenu nastąpiło trzęsienie ziemi i na skutek tych wstrząsów część osadów zsunęła się po zboczu wzniesienia, odsłaniając pokłady dawne sprzed milionów lat. Bezpośrednio po tym zaczęły się gromadzić nowe osady.

challenger
Wyprawa naukowa Obserwatorium Lamonta – trasa i kształt wysondowanego dna

Raczej dla zaspokojenia ciekawości zamieściłem powyższy rysunek obrazujący wyprawę naukową Obserwatorium Lamonta na statku „Atlantis”. Celem wyprawy nie było poszukiwanie zaginionego lądu, a gdyby nawet coś odkryto nie wspomniano by o tym ze względu na „powagę naukową” przedsięwzięcia. Górę podwodną w rejonie Azorów nazwano tak na cześć statku. Profil dna jest dość wiarygodny, gdyż sporządzono go echosondą pracującą nieprzerwanie i automatycznie.

Istnieją też inne hipotezy bedące raczej pytaniami, gdyż wiele z nich jest dotychczas nie zbadanych, a dotyczących tzw. pamięci zwierząt. Przykładowo:

Dlaczego europejskie węgorze odbywają tarło tylko w Morzu Sargassowym?
Dlaczego siewki z Labradoru podczas swych, liczących tysiące kilometrów, wędrówek na południe do Brazylii i Argentyny nie lecą nad lądem a środkiem oceanu Atlantyckiego?

Najlepszym jednak dowodem byłyby jakieś ruiny w głębinach Atlantyku, rzeźby czy przedmioty codziennego użytku. Ale to są w dalszym ciągu marzenia. Zejście na głębokość ponad 3000 m to przedsięwzięcie ryzykowne i kosztowne. Brak też pewności, czy znajdzie się cokolwiek i czy kosztowna ekspedycja nie zamieni się w kosztowną wycieczkę.

Czy nie lepiej rozpocząć poszukiwań na lądzie? Czy nie lepiej odkurzyć niezrozumiałe znaleziska, powyciągać z ciemnych muzealnych magazynów artefakty nie pasujące do kultur i epok oraz jeszcze raz przyjrzeć się im dokładniej? Historycy znają na pewno coś takiego, jak oddziaływanie czy przenikanie kultur. Przecież według Platona Atlantyda utrzymywała szerokie kontakty handlowe.

Moje poszukiwania

Do przeprowadzenia swoich poszukiwań muszę jednak założyć pewne tezy, które uznaję za podstawowe. Oto one:

Platon opisał prawdę i jego opisy należy brać dosłownie. Odnajdywanie Atlantydy w różnych częściach świata uważam za przejawy naciągania faktów, wybiórcze traktowanie tekstu i szukania „5 minut” popularności.
Ziemia w przeszłości była areną ogólnoświatowych kataklizmów, które Hapgood nazwał „wielkim uskokiem skorupy ziemskiej”.
Twierdzenie, że Bogów wymyślił człowiek na własne potrzeby jest bezsensowne. Wynikało by z tego, że człowiek pierwotny myślał bardziej abstrakcyjnie niż jego dzisiejsze „uczone” potomstwo.
Gigantyczne budowle nie są dziełem człowieka. Nawet współczesna cywilizacja, mając do dyspozycji najnowocześniejsze środki techniczne, miałaby ogromne trudności ze zbudowaniem samej tylko atrapy, tak jak to było z małym, kilkumetrowym modelem piramidki w Giza.

Chcę się skupić na dowodach i poszlakach nam najbliższych, a więc z terenu Europy, Bliskiego Wschodu i Afryki północnej. Czasem wynikają z tego naprawdę zaskakujące wnioski.

Mówiąc o Atlantydzie, stolicy Posejdona należy uzmysłowić sobie, że mówimy o architekturze wielkich kamieni podobnych do tych z Myken i Tirynsu, a więc o epoce istniejącej na długo przed klasycznymi Grekami. Epoce rozpoczętej w wieku Bogów i półbogów, w którym Zeus usilnie pracował nad uszlachetnianiem ludzkiego rodzaju płodząc na prawo i lewo Półbogów-Herosów. Takim był między innymi Herakles, który ustawił słupy na zachodniej granicy ówczesnego świata lub jak kto woli na wschodzie Atlantydy. Współcześni Grecy uznali, że Słupami Heraklesa są skały cieśniny gibraltarskiej prawdopodobnie dlatego, że za nimi na zachód nie znaleźli już nic, wszystko zostało zalane. Jednak według mitologii greckiej, Herakles ustawił słupy na wyspie Erytei położonej na zachodnich krańcach świata, gdzie miał wykonać swoją dziesiątą pracę – zdobycie trzód olbrzyma Geriona. Na wyspę dopłynął w złotej czarze boga Heliosa. Być może chodzi o jakąś nieistniejącą już wyspę, zalaną wodami Morza Śródziemnego, na której znajdowały się kamienne kolumny zwane Słupami Heraklesa i być może ta wyspa leżała w pobliżu cieśniny Gibraltarskiej. Kolumny, wykonane i ustawione przez herosa, bardziej pasują do stwierdzenia „Słupy Heraklesa” niż dwie nagie skały cieśniny Gibraltarskiej. Morze Śródziemne przed „Wielkim uskokiem…” też wyglądało zapewne zupełnie inaczej. Platon opisuje je – „Całe to morze, które się znajduje z tej strony cieśniny, o której mowa, wygląda na port o wąskim wjeździe”. Stąd też zapewne kłopoty tych wszystkich, którzy odnaleźć chcą na dzisiejszym morzu Śródziemnym, trasę podróży Odyseusza spod Troi do Itaki.

Czy istniała Atlantyda? Według mnie istniała. Została pochłonięta przez wody Atlantyku, które w wyniku „wielkiego uskoku…” zakryły ją kilkukilometrową warstwą. Należy jej szukać tam, gdzie wskazał Platon – na Atlantyku, na przeciwko słupów Heraklesa, między Gibraltarem a Ameryką Północną pod kilkukilometrową warstwą wody.

Wytypować można obszar, który spoczywa na głębokości około 2-3 km pod wodą. Nie należy się natomiast spodziewać wielkich dzieł sztuki, czy monumentalnych budowli. Jeśli Atlantydę zmiotły masy wody to nic nie znajdziemy, a jeśli coś w ogóle znajdziemy możemy mówić o wielkim szczęściu. Możemy natomiast odkryć zarysy wyspy i słynne koliste kanały oraz porównać ukształtowanie terenu z opisem Platona. Być może peryferiami cywilizacji Atlantów jest słynna już Bimini Road. Jeżeli odnajdziemy resztki stolicy Posejdona, to prawdopodobnie odnajdziemy budowle kamienne „typu” Mykeny, Tiryns czy Machu Picchu lub Oltantaytambo. Takie potężne, cyklopowe budowle wznoszone przez Bogów królowały tam od samego początku.

atlan1
Atlantyk północny między Euroafryką i Ameryką północną

Atlantydy szukano wszędzie. Od Meksyku po Syberię. Przyczyn zagłady dopatrywano się od uderzenia planetoidy po wielkie pływy wody spowodowane przez Księżyc, lecz każda z teorii miała jakiś mankament, co ją czyniło nie do przyjęcia. Wszystkie natomiast zakładały, że Ziemia, a w zasadzie jej skorupa, cały czas trwała i trwa niezmiennie w swych posadach. Spójrzmy, gdzie już umiejscawiano Atlantydę:

 Girolamo Fracastoro (1530) – Meksyk,  Athanasius Kircher (XVII w.) – w trójkącie w. Zielonego Przylądka, Azory, w. Kanaryjskie,  Olaus Rudbeck – Skandynawia, Uppsala,  Robert Vaugoudy – Brazylia,  J. S. Bailly – Spitsbergen,  Buffon – w. Wniebowstąpienia i w. Św. Heleny,  Cadet – wyspy północnego Atlantyku,  A. Norow – m. Śródziemne, między Sycylią i Cyprem,  A. Karnożycki – wyspy morza Egejskiego,  Ignatius Donelly – środkowy Atlantyk,  K. T. Frost, Bayley – Kreta,  Leo Frobenius – zatoka Gwinejska,  Fessenden – Kaukaz,  Fosset – dżungla Amazonki,  B. Bogajewski – północna Afryka,  P. Borchardt – Tunezja,  A. Schulten – płw. Pirenejski,  Nikola Russo – na m. Tyrreńskim,  J. Spanuth – Helgoland,  A. Galanopoulos – Kreta,  N. Żyrow – środkowy Atlantyk.

W pewnym sensie przyznałbym wszystkim rację. Atlantyda to nie tylko zatopiona wyspa na Atlantyku wraz ze stolicą Posejdona. Atlantyda to także jej kolonie, jej styl i technika budowy, jej kultura i sztuka rozrzucone po całym obszarze jej oddziaływania. Nie dziwią mnie zatem „rzymskie” łuki w dalekiej Azji, Afryce czy Ameryce Środkowej. Jak wielki obszar zajmowała sama Atlantyda i jej kolonie nie wiemy. Być może większość tych lokalizacji trafia w granice obszaru tego przed potopowego państwa. Przyjmując, że 12,5 tysiąca lat temu miał miejsce ogólnoświatowy kataklizm w postaci „wielkiego uskoku skorupy ziemskiej” można przyjąć następujący scenariusz zagłady Atlantydy: nagromadzona warstwa lodu na ówczesnym biegunie północnym powoduje gwałtowne przesunięcie się całej skorupy ziemskiej wzdłuż 70° południka zachodniego i w ciągu 1-3 dni przemieszcza się o 3000 km w kierunku południowym.

Co się wówczas działo? Masy wody oceanu Atlantyckiego siłą bezwładności ruszają w kierunku równika i bieguna południowego, by po jakimś czasie ze zdwojoną siłą ruszyć z powrotem na północ. Było to tsunami o wysokości kilku kilometrów miażdżące wszystko na swojej drodze. To samo działo się ze wszystkimi oceanami, morzami, jeziorami i rzekami na całym świecie. Wybrzeża kontynentów zostały spłukane do morza wraz ze wszystkim co na nich było. Nie wiadomo, czy woda nie dosięgła także najwyższych partii gór. Wybrzeża Ameryki Północnej, wyspy na Atlantyku powyżej dzisiejszego zwrotnika Raka, szelf europejski, wszystko to znalazło się pod wodą. Już na stałe. Do dziś przecież odnajduje się ślady dróg prowadzących wprost do oceanu, czy zagadkowe budowle znajdujące się pod wodą.

Dzisiejsza technika zrobiła olbrzymi krok do przodu. Dlaczego więc nie przeprowadzi się podwodnych poszukiwań w rejonie Bermudów czy wysp Azorskich? Nawet w atlasie szkolnym widać w tym miejscach pod wodą istniejące wyniesienia dna, będące na głębokości 2-3 km. Opuszczenie sonaru i zeskanowanie dna w tym miejscu mogłoby ukazać ukształtowanie terenu dna, a być może nawet zarysy kompleksów budowlanych (regularność kształtów), a już na pewno pełnię szczęścia dałoby odkrycie czegoś zbliżonego do współśrodkowych kręgów, które znajdowały się w stolicy Atlantydy.

Po takich przygotowaniach można by było zorganizować już konkretną ekspedycję poszukiwawczą. Podwodne roboty z łatwością dostarczyłyby konkretnych dowodów.

Odejdźmy na chwilę od tematu. Jest na ziemi taki twór składający się ze współśrodkowych kręgów. Nie wiadomo, co to może być, a tym bardziej co lub kto mógł coś takiego wytworzyć. Nazywa się „strukturą Richat” i znajduje się w Mauretanii w Afryce zachodniej. Jak wygląda?

richat1 richat2 richat4 carthage

Naukowcy nazywają to kraterem, choć nie wiem z jakiego powodu. Krater wulkaniczny wygląda trochę inaczej, podobnie jak krater meteorytowy i żaden z nich nie przypomina spirali jak Richat. Całość ma 50 km średnicy i jest umieszczona w głębokiej szczelinie. Jeśli nie jest to twór natury, to kto był w stanie wykonać coś takiego, po co i kiedy? Czy to przypadek, że rekonstrukcja portu w Kartaginie ukazuje nam okrągłą budowlę w samym porcie, coś w rodzaju mini Atlantydy? Chyba nie, bo przecież zgodnie z moją hipotezą Kartagina była jej kolonią.

Spróbujmy teraz wyłuskać z Platona wiadomości na temat warunków geograficzno-fizycznych wyspy.

Platon (Timajos) – Potęga owa posiadała wyspę przed cieśniną, która się nazywała u was Kolumnami Heraklesa. Wyspa ta była większa od Libii i Azji razem wziętych. Podróżni owych czasów mogli się dostawać z tej wyspy na wyspy inne, a z nich na cały kontynent przeciwległy, który się rozciągał dokoła tego prawdziwego morza. Całe to morze, które się znajduje z tej strony cieśniny, o której mowa, wygląda na port o wąskim wjeździe. A co jest po tamtej jej stronie, można by nazwać prawdziwym morzem, a ziemi, która je zewsząd otacza, można by dać, w ścisłym tego słowa znaczeniu, miano kontynentu.


Na tej wyspie Atlantydzie kwitła wielka i zdumiewająca potęga królewska, której podlegała cała wyspa oraz wiele innych wysp i części kontynentu. Ponadto z tej strony cieśniny królestwo to obejmowało okolice Libii aż do Egiptu i Europę aż po Tyrrenię.

Platon (Kritias) – Blisko morza i przez środek całej wyspy leżała równina, która miała być najpiękniejsza ze wszystkich równin, o niezwykłej urodzajności. W pobliżu zaś równiny wznosiło się niewysokie wzgórze, w odległości mniej więcej pięćdziesięciu stadiów (900 m) od jej środka.


W obfitości była woda, zarówno zimna jak gorąca. Każdy z tych gatunków wody nadawał się znakomicie do użytku dzięki swej łagodności i zaletom. Wyzyskiwały je specjalne konstrukcje i plantacje odpowiadające naturze wód. Umieścili dokoła baseny, jedne otwarte, drugie kryte, przeznaczone do ciepłych kąpieli w okresie zimowym.


Po pierwsze, cała okolica była położona bardzo wysoko i spadzisto schodziła ku morzu. Jednak teren, na którym leżało miasto, był płaski. Równina ta otaczała miasto, będąc sama otoczona górami, które sięgały aż do morza. Była płaska, równa, cała wydłużona. Liczyła po bokach trzy tysiące stadiów (540 km) oraz dwa tysiące stadiów (360 km) w środku od morza, które znajdowało się w dole.


Ta okolica w całej wyspie była pochylona ku południowi, osłonięta przed wiatrami północnymi. Chwalono góry, które ją otaczały: pod względem ilości, wielkości i piękna przewyższały one te wszystkie, które istnieją obecnie. W górach tych było wiele wsi bogatych w mieszkańców, jak również wiele rzek, jezior, łąk zdolnych wyżywić olbrzymią ilość zwierząt dzikich i oswojonych, oraz także mnóstwo lasów o tak różnej naturze, iż dostarczały w obfitości materiału niezbędnego do wszelkich możliwych prac.


Równina ta, zarówno z natury jak i dzięki pracy włożonej przez królów w ciągu długiego okresu czasu, miała następujący wygląd: tworzyła – jak powiedziałem – po większej części prostokątny, podłużny czworobok; tam, gdzie boki odchylały się od linii prostej, poprawiono tę nieregularność wykopując ciągły rów, opasujący równinę.

Względnie dobrze do tych opisów pasuje rejon Grzbietu Atlantyckiego w rejonie Azorów, który zaznaczyłem na mapce. Czy tak wyglądała Atlantyda? Na pewno nie, i tego jak wyglądała nie wie nikt. By „wynurzyć” wyspę należało by wykonać ogromną pracę kartograficzno-obliczeniową dla współrzędnych geograficznych odpowiadających biegunowi w okolicy Akpatok.

atlantyda1

Uzasadniając położenie Atlantydy zacznę od przypomnienia, że sprawę zaginionego lądu rozpatruję z punktu hipotezy Hapgood’a. Wyspa widniała na powierzchni oceanu w czasach, gdy biegun północny znajdował się w okolicach wyspy Akpatok, więc w odległości około 3400 km od niego. Mniej więcej w takiej odległości leżą dziś Niemcy czy północna Francja. Wynika z tego, że leżała w klimacie umiarkowanym, co zresztą potwierdza Platon pisząc o basenach wykorzystywanych w okresie zimowym.

Wielkości samej wyspy nie określono. Ograniczono się tylko do porównania jej z Libią i Azją. Z tego porównania trudno wysnuć jakikolwiek wniosek. Nie znamy obszaru Libii w rozumieniu Egipcjan, jak również nie wiemy jak wielki obszar krył się pod nazwą Azji. Wiemy natomiast, że równina miała kształt nieregularnego prostokąta o długości boków około 540 km.

Najważniejszą rzeczą, którą musimy sobie uprzytomnić to ta, że przed „wielkim uskokiem…” wyspa położona była wyżej o prawie 5 km i jej góry mogły sięgać wysokości 2 km lub większej. Obliczyłem, że w miejscu dzisiejszych Azorów do środka Ziemi jest około 6369,4 km (promień geoidy) przy odległości od dzisiejszego bieguna około 4680 km. W tym samym miejscu (cały czas mowa o Azorach) przed „wielkim uskokiem…” było około 6364,5 km i do ówczesnego bieguna około 3360 km, a to daje różnicę 4,9 km wysokości.

Zaznaczona przeze mnie hipotetyczna wyspa może odpowiadać Atlantydzie. Wielką równinę od północy ochraniał łańcuch górski (na mapce czarna przerywana linia), stanowiący część dzisiejszego Grzbietu Atlantyckiego. Opisywane gorące źródła na wyspie można tłumaczyć bliską działalnością wulkaniczną rowu atlantyckiego, aktywnego zresztą do dzisiaj. Platon wspomina także o wydobywaniu trzech rodzajów kamienia – białego, czarnego i czerwonego. Czarnym kamieniem mógł być zapewne bazalt, co też świadczyłoby o tworach wulkanicznych znajdujących się na wyspie. Przy odrobinie fantazji można także ujrzeć wspominaną równinę okoloną zewsząd górami opadającą w kierunku morza na południu. Być może samo ukształtowanie terenu tworzyło swoisty mikroklimat pozwalający na dwa zbiory w ciągu roku. Dlaczego nie wybrałem obszaru na północ od Azorów? Z dwóch powodów. Szerokość istniejącej tam „równiny” od „gór” Azorskich do łańcucha górskiego położonego na północ od nich miała by w przybliżeniu szerokość Portugalii czyli około 800 km, a więc dłuższa od platońskiej o prawie 300 km. Po drugie „równina” ta nie leży na przeciw Słupów Heraklesa.

De Sousa (portugalski historyk z XVII w.) pisze, że wkrótce po odkryciu Azorów znaleziono na szczycie góry na wyspie Corvo – posąg jeźdźca bez siodła, z gołą głową; lewą ręką gładził końską grzywę, a prawą wskazywał na zachód. Posąg stał na cokole z tego samego kamienia; u dołu wykute były litery, których nie udało się przeczytać.

chimera wilk

Portugalczycy zniszczyli pomnik jako figurę pogańskiego bożka. Ponoć do dzisiaj wśród miejscowej ludności na Corvo znane jest podanie o dawnym posągu. Jak wyglądało otoczenie wyspy nie wiemy. Platon pisze tylko o otoczeniu wielu innych wysp. Ważnym stwierdzeniem jest też, że królestwo to posiadało także włości na naszym kontynencie po Tyrrenię we Włoszech oraz w Afryce sąsiadowało z Egiptem. Tyrrenami Grecy nazywali Etrusków, których pochodzenie do dziś nie jest znane, podobnie jak Basków czy Guanczów z wysp Kanaryjskich. Etrusków historia umieszcza na terytorium położonym w okolicach dzisiejszego Rzymu (w języku Etrusków – Ruma) i na północ od niego. Pozostały po nich tylko grobowce i trochę dzieł sztuki przypominające sztukę najdawniejszych Achajów. Znali obróbkę metali. Najbardziej znane dzieła sztuki wykonane z brązu to „chimera”, „wątroba do wróżenia” i „wilczyca kapitolińska”. Takich dzieł sztuki nie wykona nie cywilizowany naród. Czy mieli do czynienia z technologią Atlantydy?

watroba etru2sumer

Czy chimera nie świadczy o tym, że Etruskom znane były hybrydy? Artefakt obok określany jest jako „wątroba do wróżenia”. Czy znalezisko z Mezopotamii (bodaj przypisywane Sumerom), które pokazuję obok, nie przypomina tej etruskiej „wątroby”? Czy dalej można wierzyć, że to jest wątroba do wróżenia? Przecież w Sumerze nie wróżono z organów! Czy ktoś dokonał porównania tych znalezisk? Wątpię. Na koniec można jeszcze napomknąć, że dwie postacie, które karmi wilczyca są wynikiem działalności politycznej późniejszych Rzymian, którzy „dorobili” dzieci wilczycy, by usankcjonować „starożytność” Rzymu.

Wielka „spłuczka” historii

„Wielki uskok skorupy ziemskiej” zniszczył nie tylko starożytną cywilizację i zmienił bieg naszej historii. Zmienił przede wszystkim ukształtowanie linii brzegowej i to w znacznym stopniu. Wiele skupisk ludzkich zniknęło z powierzchni ziemi zalane wodami mórz i oceanów. Na to, że istniały, wskazują dziwne i niezrozumiałe ślady prowadzące w głębiny wód. Stąd właśnie drogi wprost w morze, stąd zatopione miasta odnajdywane przy okazji podwodnych badań. Wynika to z tego, że przed wielkim uskokiem, powierzchnia kontynentu europejskiego (także Bliskiego Wschodu czy północnej Afryki) położona była wyżej i czasem stanowi to wielkość nawet rzędu setek metrów. Pisałem już, że hipotetyczne miejsce położenia Atlantydy zmieniło swoją odległość od środka ziemi o około 5 km. Podobnie jest z kontynentami. Przed „wielkim uskokiem…” Europa leżała wyżej, znacznie wyżej niż w dzisiejszych czasach. Pierwszą poszlaką mogą być starożytne mapy.

mapa1e mapa2e mapa01 mapa5e mapa6e
Dionizjusz Dicaearchus Dzisiejszy ląd (żółty) Rzym Erastotenes

Zwrócić należy szczególną uwagę na północną i północno-zachodnią zachodnią granicę kontynentu. Co w rogu swojej mapy napisał Piri Reis? Pisał, że mapa powstała na podstawie starszych źródeł, do których jeszcze wtedy miał dostęp. Podobnie mapy pokazane powyżej. Prawdopodobnie autorzy mieli dostęp do map starszych niż nam się wydaje. Do map sprzed „wielkiego uskoku…”. Dlaczego tak sądzę? Map nie rysuje się z głowy. Tak postępują dzieci i twórcy gier komputerowych, ale nie kartografowie. Jak te tereny mogły wyglądać przed „wielkim uskokiem…” można sobie wyobrazić oglądając zdjęcie satelitarne północnego i zachodniego skraju Europy. Zarys kontynentu wzdłuż tzw. szelfu leżącego na głębokości 200-300 metrów jakby pasuje do map starożytnych. W każdym bądź razie widać tu problem, nad którym powinno się zastanowić.

brzeg

Mapy starożytnych były wykonywane kilka tysięcy lat temu, ale też kilka tysięcy lat po wielkim kataklizmie. Basen morza Śródziemnego był już stosunkowo dobrze zbadany. Tam, gdzie nie było pewności, kopiowano zapewne mapy starożytnych. Stąd zapewne na mapie starożytnych Rzymian tajemnicza Taprobana u wybrzeży Indii, ale także znana Rzymianom Brytania. Rzymianie nie znali się na kartografii i dwie wyspy będące na starych mapach uznali za Brytanię (porównaj rzymską mapę ze zdjęciem satelitarnym). Na mapie Dicaerchusa obok Grenlandii zaznaczona jest tajemnicza Thule.

Na mapie Dionizjusza Wyspy Brytyjskie obrazują dwie wydłużone wyspy, a Thule umieszczono bardziej na północ. Na mapie Erastotenesa nie ma natomiast Wysp Brytyjskich, a u północnych wybrzeży Europy znajduje się Grenlandia z jeszcze jedną nieopisaną wyspą. Natomiast na żadnej mapie nie ma półwyspu Skandynawskiego ani morza Bałtyckiego. Czy nie były jeszcze odkryte, czy też nie było ich na najstarszych mapach? Wagę tej poszlaki zostawiam do subiektywnej oceny, ale nie sądzę by można ją zbyć milczeniem.

Platon pisał, że głównym powodem wojny Atlantów z Grekami był zanik pierwiastka boskiego i przeważenie pierwiastka ludzkiego. Jak to można rozumieć? Z mojego punktu widzenia nastały czasy, gdy na Ziemi nie było już Bogów. Linia półbogów zaczęła się krzyżować z rasą ludzką i stąd stopniowa ale nieuchronna degeneracja kasty królów i kapłanów. Ludzie nie mając już strachu przed „karą boską” rozpoczynają swoje rządy. Nastają czasy podbojów słabszych ludów. Na terenie dzisiejszej Europy zaczynają się ścierać interesy boskich niegdyś państw – Posejdona i Ateny.

strefa12

Królestwo Atlantydy, według Platona, sięgało granic Egiptu i Etrurii. Sadzę, że to nie wszystko. Atlantydzi założyli prawdopodobnie kolonie na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego w okolicach Sydonu i Tyru, gdzie dziś nauka umieszcza Fenicjan (Platon pisze, że Atlantydzi najeżdżali także Azję). Prawdopodobnie też skolonizowała południową i wschodnią część Azji mniejszej. Cypr i Kreta były prawdopodobnie też włączone w krąg interesów Atlantydy (podobny styl budownictwa). Stwarzało to zagrożenie dla handlu Grecji z blisko spokrewnionym Egiptem, albo inaczej – Atlantyda widziała cel w zaatakowaniu Grecji chcąc mieć niezakłóconą morską łączność ze swymi wschodnimi koloniami. Zlikwidowanie greckiego „łuku” dawało w przyszłości możliwość zaatakowania samego Egiptu.

Dlaczego starożytni prowadzili wojny? Powodami lansowanymi przez historyków do dziś, to chęć szybkiego wzbogacenia się, zabór terytoriów, zdobycie taniej siły roboczej. Czy to były główne powody? Być może od czasów Rzymian tak. Ja stawiam jednak tezę, że w czasach przedrzymskich głównym powodem wojen była starożytna wiedza znana bardziej jako „mądrość boża”. Wiedza otrzymana od Bogów. Drugim celem mogło być zdobycie źródeł wody i nie jest to bynajmniej hipoteza śmieszna. Niezbędną do przeżycia całych narodów była gospodarka rolna oparta w całości na dystrybucji wody. Wiedza potrzebna była rządzącym. Stąd być może „dziwna” kampania Aleksandra Wielkiego, któremu bynajmniej nie chodziło o podbój całego świata bo doskonale rozumiał, że nie zdoła go utrzymać. On poszukiwał wiedzy Bogów (niektórzy twierdzą, że szukał potwierdzenia iż jest synem Boga). Nie znalazłszy jej w Egipcie udał się do drugiego, jedynego jeszcze istniejącego ośrodka „boskiej mądrości”, do Indii.

antymasz

Znane jest także kilka przykładów starożytnej techniki, której do dziś nie rozszyfrowano. Wspomnę tylko o greckim ogniu, tronie Salomona i jego pojazdach latających czy maszynie z Antykitery. Współczesna nauka albo nie wie o co chodzi, albo przebąkuje o nieznanych specjalistach, którzy mieli jednorazowe przebłyski geniuszu. Dowody są, ale milczą, za to teorie najczęściej tworzą ludzie, dla których problemem jest obsługa odkurzacza czy młynka do kawy.

Ponad 12,5 tysięcy lat temu dwie armie stanęły naprzeciw siebie. Do walki przeciw wojsku królestwa Atlantydy stanęli osamotnieni Grecy i zwyciężyli. Gdzie stoczono bitwę nie można się nawet domyśleć, ale z pewnością gdzieś na terenie ówczesnej Europy. Dopiero jakiś czas po bitwie „nadszedł jeden dzień i jedna noc okropna”, która położyła kres i cywilizacji najdawniejszej Grecji i samej Atlantydy. Wydawać by się mogło, że to gniew samej Matki-Ziemi pogodził zwaśnione strony. Gdzież tam, animozje odżyły prawie 10 tysięcy lat później. Napiszę o tym w dalszej części.

Atlantydzi wśród nas

Kataklizm sprzed 12,5 tysięcy lat zdziesiątkował cywilizację ludzi i zniszczył cały prawie dorobek cywilizacji. Wiele państw zostało na zawsze zatopionych przez wody oceanów i mórz. Ośrodki leżące nad brzegami zostały spłukane przez ogromne fale tsunami wraz ze wszystkim co było na powierzchni ziemi. Zmieniły się granice całych kontynentów. Pozostali musieli rozpocząć walkę o przeżycie i jak widać udało się. Trwało to jednak tysiące lat. Dzisiejsza historia jest w stanie odtworzyć życie ludzi, ale dopiero od kilku tysięcy lat wstecz. Co zaszło pomiędzy 12 a 7 tysiącami lat temu? Nauka nie odpowie na to pytanie z tego względu, że nie uznaje istnienia wysokiej cywilizacji. Dlatego interpretacja znalezisk musi być taka a nie inna, a wszystko to bierze w łeb w konfrontacji z rzeczywistymi faktami.

Mieszając do naszej historii cywilizację Bogów otrzymujemy odpowiedzi prawie na wszystkie pytania, a które są proste i nie kłócą się z podstawową logiką. Zapoznaj się z moją hipotezą, co działo się w Europie po „wielkim uskoku…”

spadek

Historia nie wie co zrobić z tajemniczymi cywilizacjami, które nie pasują do ludów autochtonicznych. Pojawiają się nie wiadomo skąd, posiadając w pełni wykształconą religię i organizację. Tworzy się teorie o wielkich migracjach (najlepiej ze stepów Azji) i stopniowym asymilowaniu się. Problem w tym, że nie chcą mówić językiem zrozumiałym dla historyków, posiadają pismo, którego nie można odczytać, a i język nie pasuje do żadnych im znanych. Co więcej nie można go odnaleźć nawet w rejonach, z których rzekomo przyszli.

Według mnie, te ludy są jak najbardziej autochtoniczne. Etruskowie, Kartagińczycy, Fenicjanie, Celtowie, Baskowie, Guanczowie to potomkowie ludów, które przeżyły kataklizm i przetrwały trudny okres walki o przetrwanie. Ich języki i pismo, to języki i pismo sprzed kataklizmu. To języki i pismo ludów, które wchodziły w skład królestwa dawnej Atlantydy. To między innymi dlatego napisy fenickie spotykamy u Etrusków i w Brazylii, to dlatego pismo Kreteńczyków jest podobne do archaicznej greki, to dlatego sposób liczenia Basków nie tylko przypomina liczenie ludów Ameryki Środkowej, ale także Francuzów i Duńczyków. Etruskowie zostali wchłonięci przez Rzymian, Kartagińczycy i Fenicjanie rozpłynęli się w miejscowym folklorze, Guanczowie zostali wytępieni przez zdobywców z półwyspu Iberyjskiego, Celtowie przepadli w mrokach średniowiecza. Zostały jedynie ludy Brytanii i Baskowie, ale ci jak wiadomo, bezskutecznie walczą o swoją wolność.

A czego uczy historia? Etrusków sprowadza się zza północnych Alp, Fenicjan wypędzają Asyryjczycy i zakładają oni kolonię w Kartaginie, Celtów sprowadza się z nadwołżańskich stepów. Basków do dziś nie udało się zidentyfikować. Taka kołomyja, że faktycznie trzeba mieć dużo samozaparcia, by to jakoś zrozumieć.

Spójrzmy na moją hipotetyczną granicę wpływów. Można zauważyć, że stanowi pewną granicę pomiędzy językami. Po prawej ludy mówiące śpiewnym językiem, melodycznie zbliżonym do greckiego. Po lewej ludy o twardym języku. Ponadto, jak opiszę później, granica ta rozdziela także styl budownictwa, a także techniczne podejście do dystrybucji podstawowego surowca jakim jest woda.

Jak pamięć ludzka przechowuje dawne animozje można wywnioskować po wydarzeniach sprzed 2500 lat. W roku 535 pne. połączone floty Kartaginy i Etrurii zwyciężają Greków pod Alalią. Grecy „odgryzają” się prawie 100 lat później, zwyciężając Etrusków pod Kyme. Po 10 tysiacach lat na nowo odżył konflikt między Atlantami a Grekami. A co sądzić o wręcz genetycznej nienawiści Greków i Turków na Cyprze?

Styl budowniczych z Atlantydy

Jaki styl budowlany stosowano w królestwie Atlantydy? Zgodnie z hipotezą „cywilizacji Bogów” powinniśmy kierować się kryteriami budowniczy-materiał. Pierwsze budowle, gdy jeszcze na Ziemi nie było ludzi, wykonywali sami Bogowie. Są to budowle olbrzymie i z ogromnych elementów. Bogowie posiadali wielką siłę fizyczną oraz technikę, której my nie potrafimy sobie wyobrazić.

styl

To Bogowie zbudowali piramidy w Giza, ośrodki w Sacsayhuaman, Mykeny czy Delfy. W miarę zwiększania się liczebności ludzi, część prac zostaje zrzucona na ich barki. Bogowie i półbogowie wykonują częściowo prace, tam gdzie człowiek by temu nie podołał, lecz pozostałe prace wykonuje już człowiek pod ich nadzorem. Tu elementy muszą być dopasowane i rozmiarem i ciężarem. I takie spotykamy.

Najczęściej spotykamy budowle z małych i średnich kamieni spojonych zaprawą, które obkładano wielkimi płytami. Spotykamy też wielkie kamienne narożniki, pomiędzy którymi znajdują się kamienie lub cegły już „pasujące” do ludzkiej ręki.

Czym mógłby być element, który znajduje się na zdjęciu obok? Znajduje się na wybrzeżu Morza Śród-ziemnego w dzisiejszej południowo-zachodniej Hiszpanii. Widać, że element jako całość jest potężny, ale przy jego budowie mógł pracować człowiek, składa się bowiem z kamieni spojonych zaprawą. Wygląda na część ogromnej kolumny. Mógł stanowić także podstawę czegoś, co mogło rozbić tylko potężne trzęsienie ziemi. A może to kawałek Słupa Heraklesa? Historycy twierdzą, że Grecy za słupy Heraklesa uważali skały cieśniny Gibraltarskiej. Sądzę, że Grecy doskonale odróżniali słup od skały i wiedzieli o czym mówią.

Styl budowy polegający na wznoszeniu budowli, której wypełnieniem były kamienie spajane zaprawą, spotykamy od Ameryki Środkowej po starożytną Fenicję. Od północnej Afryki po budowle w Brytanii. Spotykamy je także na Krecie i w starożytnym Rzymie. Czy to przypadek? Ciekawe jest także to, że pokrywają się z hipotetycznym królestwem Atlantydy na kontynentach.

becan kartag knossos rzym3 evora
Jukatan Kartagina Kreta Rzym Hiszpania

Być może nie wyglądają jednakowo, ale łączy je wspólna cecha. Ogromne elementy budowlane tworzono z drobnych kamieni spajanych zaprawą. Formy być może sporządzali Bogowie im tylko wiadomą techniką. Zauważmy jeszcze jedną charakterystyczną cechę. Mury i stropy są niesłychanie grube. Czy było to swoiste zabezpieczenie przed trzęsieniami ziemi?

canary azory hadrian irlandia ktezyfon
W-y Kanaryjskie W-y Azorskie Mur Hadriana Irlandia Ktezyfon

Grube mury spajane nieznaną zaprawą, to jedno z kryteriów jakie zastosowałem do pokazania wspólnej technologii budowlanej. Na terenie dawnego królestwa Atlantydy nie brakuje też budowli z wielkich bloków kamiennych, co prawda nie wielkości Sacsayhuaman, ale też o imponujących wymiarach.

1azory 1syrakuzy1 1knidos2 1kartage 1priene 1tipaza
Azory Syrakuzy Knidos Kartagina Priene Tipaza

Na wyspach Azorskich spotkać można ruiny trochę przypominające „świątynię Księżyca” z Machu Picchu. W Syrakuzach mury jakich nie wstydzą się Mykeny. Spójrzmy na mury tureckiego Knidos. Czy takie mury był w stanie wznieść zwykły człowiek? Oczywiście, że mógł, ale musiał mieć do dyspozycji potężne wsparcie techniczne. Bloki kamienia spotykamy też w Kartaginie. Trudno powiedzieć czy to, co widzimy to pełne bloki czy też tylko kamienne okładziny. A czym przycinano i wygładzano bloki kamienia w Priene czy w Tipaza (Mauretania)? Z Priene „fachowcy” nie mają problemu. To zrobili Rzymianie, jak wszystkie „teatry” w swoim imperium. Ciekawe tylko dla kogo i dlaczego aż tak duży.

Są także bardzo interesujące szczegóły, szczególnie w krajach Bliskiego Wschodu, a konkretnie w krainie dawnej Fenicji. Pierwsze zdjęcie przedstawia jeszcze kopulastą budowlę etruską z potężnych kamiennych bloków, ale już następne to same zagadki. Do czego w Pompejach mogły służyć kamienne kolumny osadzone na potężnych podstawach, przypominające obrotowe bloki do łańcuchów kotwicznych?

1caere 1pompeje 1byblos 1sydon 1ugarit
Caere Pompeje Byblos Sydon Ugarit

Po co w Sydonie wmurowano w ścianę kamienne walce? Są na pewno z innego materiału niż zbudowany mur. Komu lub do czego służył kamienny „sarkofag” z Byblos nie ustępujący wielkością tym z Egiptu. Czy za kamienne występy chwytał jakiś starożytny podnośnik unoszący wieko? A kto w Ugarit używał tego kamiennego „dzbanuszka” wlewając sobie śmietankę do porannej kawy? Tu naprawdę trudno przyjąć koncepcję naukowców, że takimi rzeczami operowali ludzie.

kamienie

Wspomniałem już o wodzie. W poprzednich artykułach starałem się udowodnić istnienie „Bogów wody” i nie sposób pominąć ich i tutaj. Obszar morza Śródziemnego jest wprost usiany starożytnymi wodociągami nazwanymi akweduktami. Lecz o dziwo, żaden historyk nie wspomina nic o bogach wody. Czyżby byli przypisani tylko do cywilizacji starszych niż 3000 lat? A co się stało z nimi potem? Wszystkie akwedukty jakie tylko znaleziono wokół morza Śródziemnego zgodnie okrzyknięto wyrobem imperium rzymskiego. Chyba historycy zbyt uprościli sobie proces myślowy stwarzając hipotezę, która całkowicie zaciemniiła obraz historii naszej cywilizacji.

segovia tarragona kartagina cesarea
Segovia Tarragona Kartagina Cezarea

Zapomniano przy tym przypatrzyć się samej kolebce cywilizacji rzymskiej. Czy nie jest dziwne, że w samych Włoszech akwedukty znaleźć można tylko w samym Rzymie i na północ od niego? Dlaczego nie ma ich na południu? Czy to przypadek, że akwedukty znajdują się tylko na terenie dawnej Etrurii? Chyba nie. Przykłady, które pokazuję znaleźć można na terenie dawnego królestwa Atlantydy. Czy Lesbos, tradycyjnie grecka wyspa, też należała do Atlantydy? A dlaczego nie. Skąd pewność do kogo należała ponad 12 tysięcy lat temu? Leży przecież bliżej Azji Mniejszej niż Grecji.

tyr lesbos salamis pontdugard
Tyr Lesbos Salamis Pont du Gard

Nieliczni z archeologów zwracają uwagę na to, w jaki sposób dana społeczność korzysta z wody. Gdzie są najbliższe jej źródła, jak woda jest doprowadzana do miast, w jaki sposób nawadniane są pola uprawne. Jest to w najlepszym wypadku temat uboczny i zaraz też szuka się bogów wody, by kłopot mieć z głowy. Wykazałem poprzednio, że cywilizacja Bogów problem wody uważała za pierwszorzędny i rozwiązywała go w pierwszej kolejności. Tak było i w tym przypadku.

aquabud1 aquabud2

Brak wielkich zbiorników słodkiej wody (naziemnych lub podziemnych) wymusił budowę kamiennych wodociągów. Były to solidne budowle, często łączone z mostami, prowadzące wodę napowietrznymi estakadami, wykorzystując darmową siłę grawitacji ziemskiej.

Każdy akwedukt był przykrywany kamiennymi płytami uniemożliwiającymi zanieczyszczenie wody przez zwierzęta i pogodę. Jest to majstersztyk sztuki inżynierskiej, odporny na działanie warunków klimatycznych czy mniejsze trzęsienia ziemi. Nikt jednak nie zbadał skąd doprowadzano wodę i jakie rejony były jej odbiorcą. Nikt nie dopatrzył się zniszczeń spowodowanych „wielkim uskokiem…”, a przecież akwedukty powinny były zachować profil ziemi sprzed 12,5 tysiąca lat.

rzym2 meksyk
Rzym Meksyk

Także budowa niektórych z nich wskazuje na technologię stosowaną w całym królestwie Atlantydy. Drobne kamienie spajane nieznaną zaprawą. Nie dziwi zatem, że akwedukt odnalazłem także w Meksyku.

Starożytne Rume także było zaopatrywane w wodę przy pomocy akweduktów, jednak tysiącletnia dewastacja miasta przez nowych mieszkańców nazywających siebie Rzymianami doprowadziła do zatarcia wszelkich śladów. Odnalazłem jeden z fragmentów akweduktu, który dziś się określa jako bramę „porta maggiore”. Szczyt „bramy” posiada trzy kanały do przepływu wody i bardzo możliwe, że gdzieś było rozgałęzienie prowadzące wodę do trzech różnych miejsc czy dzielnic mieszkaniowych. Budowę pierwszego rzymskiego wodociągu tzw. „aqua Appia” historia przypisuje Appiuszowi Klaudiuszowi dopiero w roku 312 pne. Jest jeszcze jeden szczegół nie brany w ogóle pod uwagę. W samej Rumie po „wielkim uskoku…” mogło dojść do przerwania zaopatrzenia w wodę. Nie wiadomo też, czy przed kataklizmem Tybr płynął aktualnym korytem. Bardzo możliwe, że sami Rzymianie nie mieli zielonego pojęcia do czego mogły służyć te dziwne budowle, po których nie dało się ani chodzić ani jeździć. Dlatego przez cały czas mogły służyć za tanie źródło doskonałego budulca.

kamienie

Następną sporną sprawą stają się mosty, którymi rzekomo Rzymianie uszczęśliwiali wzdłuż i wszerz całą Europę i zachodnią Azję. Przejść przez most nie jest jednoznaczne z jego wybudowaniem, a tak zapewne sądzą historycy. Most jest najtrudniejszą budową także i dla naszej cywilizacji, a jak widać nie były to kładki nad strumykiem.

most3 anglia cordoba
Kładka z litego kamienia Brytania Hiszpania

Na pierwszym zdjęciu most zbudowany całkowicie z kamiennych bloków. Przęsła to kamienne płyty ułożone na podporach. Widać na nim działanie czasu i pogody, ale nie mają one wpływu na pytanie w jaki sposób wycięto ze skały tak duże bloki, jak je przetransportowano na teren budowy i za pomocą czego ułożono. Jak zbudowano most w Brytanii? Jak posadowiono filary w rzece? Nawet gdyby Rzymianie używali pontonów, to w jaki sposób prowadzili prace pod wodą? W jaki sposób transportowali budulec na środek rzeki? Dlaczego w Hiszpanii zbudowano most na nieistniejącej rzece? Tu nie było błędu. Rzeka kiedyś istniała. To dlaczego? Czy ktoś pomyślał, że powodem mógł być wielki kataklizm sprzed 12,5 tysięcy lat, który całkowicie zmienił bieg rzeki? Czy to sprawdzono? Nie, bo po co.

azerbajdzan cuenca syria turcja bejing
Azerbajdżan Cuenca Syria Turcja Bejing

Mosty budowano w oparciu o łuki, które rzekomo po raz pierwszy wprowadzili Rzymianie. Skąd ta niezachwiana pewność? By zbudować pojedynczy łuk trzeba najpierw umieścić w rzece potężne rusztowanie, albo chwilowo zmienić jej bieg. Tu naprawdę nie trzeba wymysłów archeologów, ale wypowiedzi inżynierów budowlanych. Nie robi się tego, bo postawili by więcej pytań niż historycy zdołali by dać odpowiedzi. Porównajmy kamienne mosty z Azerbajdżanu i Bejing (Chiny). Po zdjęciu współczesnych chińskich ozdób są prawie identyczne. Nauka nazywa to koincydencją. Różne rasy, ale jeden mózg i można wymyślać identyczne rzeczy na różnych krańcach świata. Jak widać wszystko jest proste i wytłumaczalne.

ronda most1 shaharah nilo6 maroko
Hiszpania Francja (?) Shaharah Etiopia Maroko

Na koniec majstersztyki starożytnych budowniczych. Czy Rzym posiadał fachowców do wybudowania czteropoziomowego mostu nad doliną? Skąd czerpano budulec? Jak gigantyczne rusztowania musiano zastosować by wybudować most w Ronda w Hiszpanii, a na czym posadowiono rusztowania przy budowie wiszącego mostu w Shaharah? Historię o wielkim Rzymie należy faktycznie umieścić we właściwym miejscu, w dziale baśni. Te mosty powstawały już wtedy, gdy Mars, Bóg wojny nawet nie przypuszczał, że kiedyś urodzi się Rea Sylwia, a on zostanie szczęśliwym ojcem Romulusa i Remusa.

W królestwie Atlantydy budowano mosty, które służą do dzisiaj. Wiele mostów uległo zniszczeniu, ale kiedy nie wiadomo, bo nikt tego nie badał, a jeśli już, to znajduje się jakieś lokalne trzęsienie ziemi, które wystąpiło w jakimś stosunkowo niedawnym, bliżej nieokreślonym czasie.

kamienie
ostrowlednicki
Aztekowie? Majowie? Rzymianie? Nie, to kaplica księcia Mieszka I

O ile historia współczesnych ludzi jest dobrze poznana oraz datowana po skorupach i innych pozostałościach, to pochopne przypisywanie wszystkiego ludziom, co tylko znaleziono w pobliżu jest nieporozumieniem. W ten sposób nie zbadawszy dokładnie budowli, a przede wszystkim ich fundamentów, dochodzi się do „dziwnych” wniosków. Historycy wtłoczeni w gorset liniowego postępu, z klapkami darwinizmu na oczach, niedopuszczający myśli o istnieniu w przeszłości wysokiej cywilizacji, nadal będą nas karmić wyimaginowaną wiedzą. Starożytną mądrość zamieniono na współczesną przemądrzałość. Nikt nie neguje, że postęp jest procesem liniowym, ale stosujmy tę liniowość do cywilizacji ludzi i nie mieszajmy z nią zaginionej cywilizacji.

Królestwo Atlantydy zginęło w wielkim kataklizmie nazwanym przez Hapgood’a „wielkim uskokiem skorupy ziemskiej” 12,5 tysięcy lat temu. Nie tylko zresztą one. Zginął cały ówczesny cywilizowany świat. Dziś negując taki kataklizm, na siłę stara się znaleźć dowody, które umożliwiałyby wytłumaczenie zniszczeń jakie widać dosłownie wszędzie. Piramidy „zgubiły” okładzinę około 1000 r. pne., północną część Aleksandrii z pałacem Kleopatry i latarnią morską na wyspie Faros pochłonęło morze w 365 r. pne. Morze Czarne powiększyło swą objętość w kataklizmie sprzed 7000 lat. Wszystko zdarzyło się stosunkowo niedawno, byle tylko nie wyjść poza zaklętą granicę kilku tysięcy lat sięgając „wielkiego uskoku…”.

Jakie zatem trzęsienie ziemi zniszczyło kamienne budowle w Wielkiej Brytanii? W którym roku trzęsienie ziemi nawiedziło Hiszpanię i zniszczyło wszystkie „rzymskie” akwedukty i budowle? Czy naprawdę kulturę Krety zniszczył dopiero wybuch wulkanu 1500 lat pne? Dlaczego te wszystkie potężne trzęsienia ziemi nie mają żadnego śladu w przekazach starożytnych. Skoro zginęła Aleksandria, na pewno uwiecznili by to Grecy w swoich annałach.

kredka

Zniszczenia w Hiszpanii opisali by ich sąsiedzi. Historia potworzyła osobne grajdoły cywilizacyjne, które rzekomo nic o sobie nie wiedziały. Tak naprawdę, to każdy archeolog grzebie w jednej dziurze, nie mając pojęcia co znalazł jego sąsiad. Nic tylko dziwaczne tezy, dowody, spory, polemiki i bezpłodna gadanina, które do historii wnoszą tylko zamęt. Czy nie najwyższy czas, by ktoś spojrzał na to wszystko z góry i objął wzrokiem całość historii ziemskiej cywilizacji?

Weźmy do ręki zwykłą drewnianą kredkę, połammy ją na trzy części i ukryjmy środkową część. Pokażmy pozostałe dwie części rozumnemu już dziecku i zapytajmy co mogło być w środku. Prawdopodobnie w odpowiedzi usłyszymy, że w środku było coś takie same, jak pozostałe dwie części. Moja ukryta część kredki leży na dnie Atlantyku i tam widzę „swoją” Atlantydę. Teraz pora na tych, co odnaleźli wraki Titanic’a i Bismarck’a. Możemy jednak nie zdążyć i wtedy my będziemy Atlantydą dla pokolenia, które przeżyje następny kataklizm, jeśli nie zrodzi tylu „błądzących” co nasze.

Atlantyda przeżyła swoją wielką katastrofę. O wiele większą katastrofę szykują jej historycy i archeolodzy, którzy chcą ją całkowicie wymazać z ludzkiej pamięci. Do tego ma służyć, być może niezamierzony, ale największy błąd współczesnej historii – cywilizacja starożytnego Rzymu, ale o tym w następnym rozdziale.

Oszustwo wszechczasów

Oszustwo wszechczasów

Synu człowieczy!
Mieszkasz pośród domu przekory, który ma oczy aby widzieć, a jednak nie widzi,
ma uszy, aby słyszeć, a jednak nie słyszy, gdyż to dom przekory. Księga Ezechiela

Czy przeglądając historię starożytnego Rzymu znaleźć można wzmiankę o trasie przemarszu wojsk rzymskich do Numancji w Hiszpanii? Ile tego wojska było i jak wyglądało jego zaopatrzenie? Ja nie znalazłem. Czy znaleźć można wiadomości w jaki sposób armia rzymska znalazła się pod Nową Kartaginą? Czy przeszła brzegiem zachodniej Hiszpanii czy przepłynęła na okrętach? Ja nie znalazłem. Czy znaleźć można opis trasy przemarszu wojsk rzymskich do Armenii? Ja nie znalazłem. Czy znaleźć można choć jedno nazwisko rzymskiego architekta, który zaprojektował i wykonał przynajmniej jeden amfiteatr? Ja nie znalazłem. Czy znaleźć można opis – ilu rzymskich żołnierzy przepłynęło do Brytanii? Skąd wypłynęli i w jakim miejscu wylądowali, a przede wszystkim skąd wzięli i ilu użyli okrętów? Ja nie znalazłem. A może wiadomo, po co Rzymianie wybudowali mur Hadriana, skoro za murem żyło wtedy kilkanaście szkockich plemion? Tak, bo były to bitne plemiona. A skąd to wiadomo, skoro nie było z nimi żadnej walnej bitwy?

Znany jest też zapewne termin „pucolana”. Tak nazwano słynny „rzymski” cement złożony z wapna, wody i popiołu wulkanicznego, dzięki któremu Rzym wznosił tak wspaniałe budowle, a przede wszystkim „rzymskie” łuki (tak naprawdę budowa łuku architektonicznego nie zależy wcale od cementu). Czy znany jest jego dokładny skład? Nie, bo nie podano do wiadomości. A dlaczego nie podano? Dlatego, że ten rzekomy super cement po wyschnięciu dał się skruszyć w palcach. Ponadto, skoro był tak rewelacyjny, dlaczego włoskie budownictwo nie rzuciło się na tę starożytną recepturę? Dlaczego Etny i Wezuwiusza nie wykorzystuje się dzisiaj na skalę przemysłową? Nikt nie chce darmowego surowca? Prawdopodobnie ta rzymska „pucolana” mogła służyć tylko do tynkowania budowli, co Rzymianie skwapliwie wykorzystali ukrywając pod nią nie swoje dzieła.

cordari cordari2 cordari3 cordari4
Kto i kiedy wykuwał tę skalną grotę w Cordari na Sycylii? Grecy? Kartagińczycy? Rzymianie?

Historia starożytnego Rzymu stała się dogmatem. Stała się Pismem Świętym Nowej Historii, w którym nie wolno zmienić ani słowa. Traktowana jest jak wiara, gdzie wszystko musi być uznawane pod groźbą anatemy. Historia starożytnego Rzymu jest tak lakoniczna, jak cezarowe „veni, vidi, vici” – mówi wiele i jednocześnie kompletnie nic. Dlaczego tak jest? Dlatego, że przyjęto założenie – „gdziekolwiek w Europie są kamienne ruiny i sterczy lub leży połamana kamienna kolumna, tam musieli być Rzymianie”. Dobrze, że jest tych ruin mało, bo imperium rzymskie zalało by cały świat.

W szkołach od zawsze uczono, że współczesna cywilizowana Europa istnieje dzięki cywilizacji starożytnego Rzymu. Uczelnie prawnicze wpajają studentom, że prawo jest tak doskonałe, bo zbudowano je na trwałych fundamentach prawa rzymskiego (niby tak, ale proszę pokazać choć jeden cywilizowany naród, który jest zadowolony ze swojego prawa). Twierdzi się, że wynalazki Rzymian skierowały postęp techniczny na nowe tory i dlatego dziś możemy latać w kosmos, a dzięki wynalezieniu cementu przez Rzymian możemy budować szybciej, taniej i wyżej. Czy te twierdzenia są prawdziwe? Obawiam się, że zbyt odbiegają od rzeczywistości. Sądzę, że wynalazki dawnego Rzymu dotyczyły głównie organizacji wojska, doskonaleniu sprzętu do zabijania i ulepszania administracji służącej do sprawnej dystrybucji rabowanych dóbr. Rzymianie nie wynaleźli żadnego cementu. Twierdzenie to archeolodzy oparli o zbadane budowle, faktycznie spajane czymś w rodzaju cementu lecz zbyt pochopnie przypisane Rzymianom.

Osobiście uważam, że cywilizacja starożytnego Rzymu była tylko systemem polityczno-wojskowym i w pełni totalitarną, która dzięki sprytnej polityce (divide et impera), wyszkolonej i licznej sile militarnej oraz wielotysięcznej rzeszy urzędników przez prawie tysiąc lat niszczyła i ograbiała podbite przez siebie państwa. Prawie tysiąc lat przy pomocy wojska i administracji utrzymywała z grabieży małą grupę władców, oligarchów i polityków. Nawet religię w całości przejęła po Grekach i Etruskach zmieniając tylko imiona, co i tak nie przeszkodziło Rzymianom w chwilach zagrożenia (Hannibal ante portas) składać ofiar z ludzi (sic!). Kulturę materialną i dzieła sztuki przejęła od innych, kradnąc i sprowadzając do Rzymu oraz swoich kolonii. Literaturę skopiowała od Greków tłumacząc je na łacinę. Jak ceniła naukę widać było po zdobyciu Syrakuz, gdzie bezpardonowo zabito bezbronnego, największego uczonego tamtych czasów – Archimedesa (tuż przed śmiercią wypowiedział słynne – „nie niszcz moich kół”).

Republika Rzymska około 500 r. pne. uderzyła na południe wypędzając Greków i przy okazji rujnując gospodarkę rolną regionu. W IV wieku pne. Rzymianie ruszyli na północ i zmienili kwitnący rolniczy kraj w gospodarczą pustynię. Czy współcześni historycy nie poszli po najmniejszej linii oporu? Czy nie przyjęli bezkrytycznie wszystkiego, co napisali Rzymscy historycy, nie zważając na to, że przywłaszczyli sobie przywilej czołowej cywilizacji Europy? Sądzę, że Imperium rzymskie było tylko maszyną do rabowania, zdobywania niewolników i zaspakajania luksusu dla wąskiej grupy oligarchów. Była to nacja, która zniszczyła u siebie starożytną mądrość.

Jako jedyne „państwo” na świecie doprowadziło do upadku gospodarczego nie tylko podbite państwa, ale przede wszystkim własny naród. Niezaprzeczalnym spadkiem tej „cywilizacji” jest trwająca w najlepsze do dziś korupcja, nepotyzm, kumoterstwo i tzw. „kiełbasa wyborcza”. Największym zaś osiągnięciem Rzymu jest utrwalenie w umysłach ludzi swojej „wielkości”, dokonanym umiejętną propagandą i fałszowaniem historii. Wybitny badacz historii Rzymu, Andreas Alfolldi, ujął to w sposób następujący:

… wszystko, co dotyczy wczesnego Rzymu u Liwiusza i Dionizjusza z Halikarnasu jest pozbawione wartości, zależne jest bowiem od świadomych kłamstw Fabiusza Piktora. Cała annalistyka rzymska pozostawała pod fatalnym wpływem tego „pierwszego fałszerza” historii Rzymu.

Pokażę dalej, że dotyczy to nie tylko wczesnego okresu.

Gdy w Europie diabeł mówi dobranoc …

Według historyków jedynym cywilizowanym krajem Europy w czasie gdy powstawał Rzym była chyląca się ku upadkowi Grecja. Pozostała część Europy to barbarzyńcy.

biskupin
nasz Biskupin

Wizygoci i Frankowie mają dopiero w dalekich planach utworzenie państw. Anglia żyje we wspólnocie plemiennej, Ludwik Niemiecki niedługo będzie próbował połączyć księstwa plemienne. Po terenach Polski wałęsają się hordy dzikich plemion, które dopiero za 800 lat utworzą zrąbek pierwszego państwa, a które w międzyczasie założą w VI wieku pne. obronną osadę bagienną w Biskupinie. Całą Europę oprócz Grecji spowija intelektualna miernota i bieda.

Co o tych czasach przekazuje historia? Europa żyje we wspólnych, drewnianych chatach, domorosłe „złote rączki” próbują lepić pierwsze gliniane garnki, a gospodarka rolna jest w powijakach podobnie jak hodowla. Męska część ugania się po lasach za zwierzyną, która dostarcza białka i materiału na ubrania. Barbarzyńcy żyją z tego co upolują, zbiorą lub ukradną. Boją się wszystkiego co niezrozumiałe i na wszelki wypadek wymyślają różne bóstwa mające ich chronić przed nieszczęściem, w szczególności od uderzenia pioruna.

W takich to mrocznych czasach rozbłyska małe światełko w środku półwyspu Apenińskiego, które w mgnieniu oka wyprzedzi całą cywilizację Europy o 1500 lat. Ci zdolni rolnicy prawie natychmiast „wymyślają” cement i już 500 lat pne. rozpoczynają wznosić wspaniałe murowane budowle, które dwadzieścia wieków później kompletnie zdezorientują współczesnych historyków.

… Rzym powstaje z baśni i życzeń

Do dziś uczeni wiodą spory skąd pochodzą Rzymianie. O prym walczą dwa plemiona – Latynów i Samnitów. Sami Rzymianie wywodzą swój ród od legendarnego Eneasza, który po upadku Troi udał się na tułaczkę wraz z ocalałym ludem i osiadł w pobliżu dzisiejszego Rzymu.

Sam okres wojny trojańskiej jest dla mnie dość niejasny. Resztek Troi jeszcze nie odnaleziono, bowiem to, co odkrył Henryk Schliemann zaczynają coraz częściej kwestionować współcześni badacze. Sądzę, że starożytna Troja spoczywa gdzieś na dnie morza. Dlaczego? Grecy twierdzą, że miasto posiadało „cyklopowe” mury wzniesione przez samego Posejdona i Apolla, za które z resztą nie otrzymali zapłaty. Czy wojnę toczono rzeczywiście dla jednej kobiety? Także nie sądzę by tak było. Starożytna Troja najprawdopodobniej broniła morskiego dostępu do kolonii greckich leżących nad morzem Czarnym i była kolonią Atlantydy (budował przecież sam Posejdon). Według Greków wojna trojańska miała miejsce 1200 lat pne, ale w tamtym okresie odnotowano tylko jeden kataklizm spowodowany wybuchem wulkanu Thiera i to w roku 1500 pne. Morze Czarne w dzisiejszej postaci ukształtowało podobno trzęsienie ziemi 7000 lat pne. i tu być może należy dopatrywać się zniknięcia pozostałości Troi. Sądzę także, że sama wojna trojańska miała miejsce na długo przed tą datą i to stąd zapewne kłopoty z ustaleniem trasy tułaczki Osydeusza.

Przybycie uciekinierów w rejon Rumy (Ruma – etruska nazwa Rzymu) ma też racjonalne uzasadnienie. Jako wrogowie Grecji nie mogli osiąść na żadnym terenie pod jej jurysdykcją. Przyjęła ich Etruria, kolonia Atlantydy granicząca z koloniami Greckimi na półwyspie Apenińskim. Czas pokazał, że przyjęła pod dach wilka w owczej skórze.

wilczyca1

Ród Rzymian powstał także w cudowny sposób. Rea Sylwia, kapłanka Westy (ślubująca zresztą bezwzględną czystość), za sprawą Boga Marsa powiła bliźnięta – Romulusa i Remusa, które król Amuliusz kazał wrzucić do Tybru. Uratowane przez Opatrzność, wykarmione przez wilczycę i wychowane przez królewskiego pasterza, po osiągnięciu pełnoletności dokonali obowiązkowej zemsty na Amuliuszu, a w miejscu cudownego ocalenia założyli miasto, które jak się można domyśleć stało się dzisiejszym Rzymem. Dowodem na to ma być rzeźba wilczycy karmiąca dwójkę dzieci. Sama wilczyca jest odlewem z brązu wykonanym przez Etrusków, ale jak można zauważyć dziecięce postacie nie dotykają w ogóle sutek wilczycy i nic dziwnego, bo dodano je kilka wieków później. Wilczyca mogła wreszcie pozbyć się nadmiaru mleka, a Rzymianie usankcjonować swoje pochodzenie. By wieść ugruntowała się pospolitych umysłach wypuszczano stosowną monetę. Było to jedno z wielu, skądinąd doskonałych, propagandowych posunięć zastosowanych przez rodzącą się „cywilizację” Rzymu. Proszę porównać wykonanie monety z rzeźbą wilczycy. Artyzm i technika wykonania etruskiej rzeźby ma sie nijak do nędznej i prymitywnie wykonanej monety. Już samo to nasuwa podejrzenie, że oba artefakty należą do zupełnie innych cywilizacji.

moneta

Sama wędrówka Eneasza wraz z ludem jest także owiana tajemnicą. Osiadł on w nowej ziemi ponoć około 800 r. pne. Gdzie ten cały naród podziewał się przez 500 lat (przyjmują grecką datę wojny trojańskiej)? Jakie tereny odwiedził przez pięć wieków tułaczki? Nie wiadomo. Domyśleć się tylko można, że wielokrotnie pobił rekord Odyseusza. Same rządy Rzym rozpoczął od morderstwa. Rozpoczęło się od przepowiedni z lotu ptaków. Bliźniakom ukazały się sępy – Remusowi sześć, a Romulusowi dwanaście. Romulus wokół wzgórza Palatyn zaorał granicę miasta (tak ponoć granice wytyczali Etruskowie), której nie wolno było nikomu przekroczyć. Remus się ośmielił i w ten sposób Romulus został pierwszym i jedynym królem Rzymu. Był jeszcze jeden poważny problem. Rzymianie nie mieli kobiet i młoda nacja stanęła przed widmem biologicznej zagłady. Poradzono sobie i z tym porywając w podstępny sposób kobiety sąsiedniego plemienia Sabinów. Można było już płodzić przyszłą „rasę panów”.

Co na to nauka? Oczywiście część spraw traktuje jako legendę, bo kto niby ich nie posiada. Założenie Rzymu umieszcza gdzieś w roku 750 pne., natomiast samą rozbudowę miasta, już murowaną, około roku 575 pne. Jest to efektowne minięcie się z prawdą, ale już dzisiejszej nauki. Nie trzeba przypominać, że wiek budowli ustalono na podstawie skorup znalezionych w ich pobliżu oraz szkieletów ludzi żyjących stosunkowo niedawno. Pisze szwedzki archeolog Einar Gjerstad:

Dopiero od przekształcenia się luźnej zabudowy wiejskiej w zwarty ośrodek miejski można mówić o początkach właściwej państwowości rzymskiej. To epokowe wydarzenie można datować dzięki importom attyckiej i lakońskiej ceramiki czarnofigurowej z lat 580-560 pne. Przyjmuję zatem możliwość przesunięcia proponowanej daty założenia miasta 575 o ± 25 lat.

chiesa veie

Na takie „dictum” mózg spływa zgodnie z prawem ciążenia. Skąd ta niezachwiana pewność, że skorup używali akurat budowniczy? Do niedawna także skrzętnie pomijano cywilizację Etrusków, która jakoby napłynęła gdzieś z północy, gdy państwo Rzymian już zostało utworzone. Kiedy zatem Etruskowie zdążyli wybudować Chiesa i wykuć grobowce w Weje? (na zdjęciach obok).

Rzym założono na siedmiu wzgórzach, które uczeni określają jako trzy wzgórza o siedmiu wierzchołkach. Potem zaś zamieniono wzgórza na cztery rejony – Palatyn, Sucusana, Eskwilin i Kwirynał. Za najstarszą część Rzymu uważa się Kapitol leżący tuż obok Palatynatu. Do kanonu weszło powiedzenie „Rzym – wieczne miasto”, ale ten, który to pierwszy powiedział nie był chyba świadom tego, że przypadkiem ujął to nader trafnie, choć z zupełnie innego powodu.

Rzym stawia fundamenty

 

 

Powędrujmy po starożytnym Rzymie. Zgodzić się należy z twierdzeniem, że zanim postawiono coś na powierzchni ziemi, musiano przeprowadzić prace podziemne. Trudno bowiem postępować odwrotnie nie narażając na zawalenie wzniesionych już budowli. Logicznie, prace te powinny być zakończone do roku 575 pne. Przypatrzmy się zatem jednej z największej kanalizacji wszechczasów, rzymskiej cloaca maxima.

cloaca1 cloaca2 cloaca2a cloaca3
Największy podziemny ściek świata – rzymska cloaka maxima. Czy to zbudowali Rzymianie?

Czy to zbudował ludek, który około 800 roku pne. stawiał w okolicach drewniane chaty? W jaki sposób, a przede wszystkim jakimi narzędziami, ludek ten wyciął tak olbrzymie bloki skalne? Skąd ta precyzja w dopasowaniu kamieni ułożonych bez żadnej zaprawy? Skąd i czym transportowano te olbrzymie elementy? Czym dźwigano i precyzyjnie ustawiano tak duże kamienne bloki? Czy to znów tylko ludzie i osły? Dlaczego nauka tak usilnie mydli oczy tym, którym ma służyć? Czy można sądzić, że 250 lat „ewolucji” wystarczy w pełni na taki skok technologiczny? Kto w takim razie zbudował coś podobnego w Caere 40 km od Rzymu, skoro w tym czasie Rzymianie nie wytknęli nawet czubka nosa poza „swój” Rzym?

caere

Caere to miasto leżące na terenie Etrurii, zwanej przez Greków Tyrrenią, która zajmowała północne tereny dzisiejszych Włoch i na terenie której leżała także starożytna Ruma. Pod władzę Rzymu mogło się dostać nie wcześniej niż w roku 445 pne., a jeśli tak, to wynika z tego, że Rzymianie budowę podziemnych kanalizacji rozpoczęli dopiero 100 lat po wybudowaniu Rzymu i prawdopodobnie nie oni są twórcami cloaca maxima! Gwoli prawdzie trzeba wspomnieć, że sprawa Etrusków nie jest wyjaśniona do dzisiaj. Dotychczas archeolodzy odkryli kilka stanowisk i w zasadzie same nekropolie. Nie potrafią także odczytać języka Etrusków. Wszystkie budowle są zasypane ziemią i przyjęto to jako regułę (piramidy w Teotihuacan też zasypano). Nikt nie wpadł jeszcze na pomysł, by powiązać to z wielką falą tsunami po „wielkim uskoku…”.

Tu sprawdza się moja hipoteza. Ruma, leżąca na terenie Etrurii, będącej dawną kolonią Atlantydy, została zbudowana przed co najmniej 12,5 tysiącami lat. To wtedy istniała technologia i technika pozwalająca na wybudowanie takich podziemnych instalacji. Wyjdźmy zatem na powierzchnię i popatrzmy co „zbudowali” Rzymianie w „swoim” mieście.

Dopiero w II wieku naszej ery Rzymianie zaczęli wytwarzać w przydomowych warsztatach wypalaną cegłę i dachówkę

Rzym się ogradza

 

 

W celu bezpiecznego rozwoju miasta należało przede wszystkim ogrodzić miasto murami obronnymi. W Rzymie jest jakby inaczej. Od roku 575 pne miasto wchodzi w erę budowy z kamienia i cegieł, czyli Rzym jest bezbronny jak dziecko, bo dopiero 200 lat później, w roku 378 pne. mieszkańcy, a właściwie władcy, wpadają na pomysł zbudowania murów miejskich. Co prawda mówi się o jakiś wcześniejszych wałach ziemnych z czasów początków miasta, w których znaleziono dla odmiany skorupy ceramiki czerwonofigurowej, ale dlaczego dopiero po 400 latach od założenia miasta wpada się na pomysł zbudowania murów? I to od razu jak potężnych murów.

mur1